บทที่ 1250 อาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้

“กงซวินฮูหยินก็รู้จักศาสตร์กลไกด้วยหรือ”

อินชิงเสวียนค่อนข้างประหลาดใจ นางคิดมาตลอดว่ากงซวินอวิ๋นเฟิ่งรู้เพียงทักษะทางการแพทย์และวรยุทธ์

เหมยชิงเกอพยักหน้า แล้วถอนหายใจเบาๆ “กงซวินอวิ๋นเฟิ่งเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ มีความสนใจที่หลากหลาย และมีนิสัยอ่อนโยน เป็นฮูหยินที่สมบูรณ์แบบของเมืองอิ๋นเฉิงอย่างแท้จริง”

เมื่อเห็นว่าเหมยชิงเกอชื่นชมกงซวินอวิ๋นเฟิ่งมากเพียงใด อินชิงเสวียนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยก็ปลูกฝังอยู่ในใจของนางแล้ว

ตระกูลกงซวินมีสถานะที่สูงมากในอิ๋นเฉิง และกงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็เป็นฮูหยินที่ถูกต้องของเฮ่อยวน แม้ว่านางจะไม่สามารถระดมทหารองครักษ์ของอิ๋นเฉิงอย่างโจ่งแจ้งได้ แต่การที่จะฝึกฝนคนที่ไว้ใจได้ไม่กี่คนก็ไม่ใช่ปัญหา

หากกงซวินอวิ๋นเฟิ่งมีการติดต่อกับฉีอวิ๋นจื่อ ก็คงจะรู้จากฉีวิ๋นจื่อว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น

ท้ายที่สุดแล้วไม่มีผู้หญิงคนใดในโลกที่ยินดีใช้สามีร่วมกับคนอื่น ซึ่งเรื่องนี้กงซวินอวิ๋นเฟิ่งมีแรงจูงใจที่ชัดเจนมาก

นางกระแอมและพูดว่า “ที่แท้กงซวินฮูหยินเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถมากขนาดนี้เลย”

“ใช่แล้ว”

เหมยชิงเกอไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ นางถอนหายใจเบาๆ

“ท่านแม่อย่าคิดมาก ไม่ทราบว่าในตำหนักเทพว่ามีของใช้ที่เหมยชิงเกอเคยใช้หรือไม่ ประสาทรับกลิ่นของไป๋เสวี่ยนั้นเร็วมาก แค่ปล่อยให้มันจดจำกลิ่น ต้องสามารถตามตัวนางและหันเจิงหมิงพบอย่างแน่นอน”

อินชิงเสวียนจับแขนของเหมยชิงเกอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย

เหมยชิงเกอทำจิตใจให้แช่มชื่นอีกครั้ง พูดกับลูกศิษย์ที่ยืนอยู่นอกประตูว่า “หาเสื้อผ้าที่ฉีอวิ๋นจื่อและหันเจิงหมิงเคยใช้ ให้สุนัขจดจำกลิ่น”

หลังจากนั้นไม่นาน ศิษย์ก็หยิบเสื้อผ้าสองชุดและผ้าเช็ดหน้าของฉีอวิ๋นจื่อมา

ไป๋เสวี่ยเดินไปดมกลิ่นครู่หนึ่ง จากนั้นยกคอขึ้นแล้วเห่าสองครั้งไปทางเย่จิ่งอวี้ ราวกับจะบอกเย่จิ่งอวี้ว่ามันจำกลิ่นได้แล้ว

อินชิงเสวียนหยิบอ่างน้ำพุวิญญาณออกมาสองอ่าง แล้วยื่นให้ไป๋เสวี่ยกับหมาป่าน้อยสีขาว พูดด้วยเสียงอ่อนหวานว่า “แสดงผลงานให้เต็มที่เลยนะ เจ้ากลับมาแล้วข้าจะเนื้อให้พวกเจ้ากิน”

ไป๋เสวี่ยอ้าปากกว้างที่มีน้ำลายไหลยืดทันที และยิ้มตามฉบับที่เป็นเอกลักษณ์ของสุนัข

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง”

มันคุกเข่าลงต่อหน้าอินชิงเสวียน ราวกับจะกล่าวขอบคุณ หมาป่าตัวน้อยเมื่อได้รับประโยชน์ มันก็เลียนแบบตัวอย่างของไป๋เสวี่ย และเห่าหอนเสียงอู้

“เสวียนเอ๋อร์อยู่กับท่านแม่บนเขาเถอะ ข้ากับจิ่งหลานจะพาพวกมันลงจากภูเขาเอง”

เย่จิ่งหลานก็ไม่ชอบอยู่บนภูเขาเช่นกัน ตำหนักเทพหอทองคำให้ความรู้สึกเข้มงวดเกินไป เขาจึงไม่ชอบมัน

ตอบด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่มีความคิดตรงกันกับข้าทุกประการ”

ครั้นแล้วสองพี่น้องก็กล่าวลาและจากไป อินชิงเสวียนไปส่งพวกเขาไปที่ประตูภูเขา กำชับเตือนว่า “พวกเจ้าสองคนต้องระวัง อย่าหุนหันพลันแล่น”

เย่จิ่งหลานยิ้มอย่างไม่ยี่หระและพูดว่า “ปรมาจารย์ยอดฝีมือทั้งสองอยู่ที่นี่ เจ้ายังกังวลเรื่องอะไรอีก กลับไปเถอะ”