บทที่ 1255 งานประลองยุทธ์

หลังจากถามคำถามเพิ่มเติมอีกหลายข้อ หันเจิงหมิงก็ไม่สามารถบอกอะไรได้ จากนั้นก็ถูกเย่จิ่งอวี้จี้สกัดจุดสลบ

“ผู้ใดกันที่ใจร้ายขนาดนี้ ถึงขั้นข้าว่าร้ายและทำร้ายท่านแม่ข้าถึงเพียงนี้?”

เหมยชิงเกอไม่ได้ใคร่ครวญนานนัก นางโบกมือด้วยท่างท่าอันน่าเกรงขามและพูดว่า “คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อพวกเขาเจตนาแอบแฝง เช่นนั้นในการประลองยุทธ์ระหว่างสองสำนักนี้ก็จะได้เห็นความจริงกัน”

อินชิงเสวียนพยักหน้าเห็นด้วย นี่สิถึงจะเรียกว่าท่วงท่าของเจ้าตำหนัก

“ท่านแม่พูดถูก ในเมื่อเราไม่สามารถหาเบาะแสใดๆ ได้ ถึงแม้สถานการณ์ภายนอกจะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด แต่หลักการพื้นฐานหรือสิ่งที่สำคัญควรคงที่ไว้”

เหมยชิงเกอกล่าวว่า “ถูกต้อง ใครก็ได้ พาตัวหันเจิงหมิงไปขังไว้ที่คุกหิน ควบคุมตัวชั่วคราว หลังการประลองยุทธ์ แล้วค่อยพิจารณา”

ศิษย์หลายคนช่วยกันพาตัวหันเจิงหมิงออกไปจากห้องโถงจื่อชี่ตงไหล

เฟิงเอ้อร์เหนียงพูดอย่างกังวลว่า “ในเมื่อพวกเขามีเจตนาไม่ดี พวกเขาต้องฆ่าคนในวันประลองยุทธ์แน่นอน ศิษย์พี่ใหญ่ต้องระวังตัวด้วย”

เย่จิ่งอวี้โค้งคำนับและพูดว่า “ถ้าท่านแม่เต็มใจ ลูกเขยขออาสาไปเป็นตัวแทนของตำหนักเทพ เข้าร่วมการประลองยุทธ์ครั้งนี้”

เมื่อเห็นลูกเขยไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่ผ่านมา เหมยชิงเกอก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

“แม่ขอรับความหวังดีของเจ้าไว้ แต่เรื่องระหว่างข้ากับท่านพ่อของเจ้า ไม่ช้าก็เร็วมันก็ต้องถึงเวลาเผชิญหน้ากัน ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการล่อลวงผู้บงการเบื้องหลัง ถ้าพวกเขาต้องการจัดการกับข้า เช่นนั้นก็ต้องปรากฏตัวแน่นอน”

“เช่นนั้นเขยจะกับชิงเสวียน จะเข้าร่วมการต่อสู้เพื่อเสริมกำลังให้ท่านแม่ รับรองว่าท่านแม่จะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย”

“มีคำพูดนี้ของเจ้า แม่ก็จะสบายใจแล้ว”

เหมยชิงเกอดูพอใจ หลังจากกำชับอะไรอีกสองสามคำ นางก็กลับไปเล่นกับหลานชายของนางแล้ว

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนมองไปยังทิศทางที่เหมยชิงเกอเดินไป เย่จิ่งอวี้ก็จับมือเรียวบางดั่งหยกของนาง และปลอบนางเบาๆ “เสวียนเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านแม่เป็นอะไรไปเด็ดขาด”

อินชิงเสวียนพิงไหล่ของเขา แล้วพูดเสียงอ่อนโยน “หวังว่าทั้งหมดนี้จะจบลงในไม่ช้า สามารถจบลงได้ด้วยดี”

ในวันเดียวกันนั้น นางและเย่จิ่งอวี้ก็ลงจากภูเขานำอาหารไปส่งให้เฉิงเฟิ่งโหลว เฉิงเฟิ่งโหลวรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เย่จิ่งอวี้ทดสอบบทกวีกับเขาอีกบ้าง ซึ่งเฉิงเฟิ่งโหลวก็สามารถตอบได้อย่างคล่องแคล่ว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าในช่วงนี้เขาทุ่มเทพยายามอย่างหนัก

เมื่อรู้ว่าทั้งสองคนต้องยุ่งอีกหลายวันถึงจะกลับมา เฉิงเฟิ่งโหลวก็รีบคุกเข่าลง และสัญญาว่าเขาจะดูแลเรือนนี้อย่างดี

อินชิงเสวียนลูบศีรษะของเขา