บทที่ 1257 ยอมรับความพ่ายแพ้แล้วหรือไม่

ทางด้านตำหนักเทพได้ส่งฮั่วเทียนเฉิงออกไป คนผู้นี้มีทักษะวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง มีจิตใจสุขุม นับว่าเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ

อินชิงเสวียนที่อยู่อีกด้านก็พยักหน้า ค่อนข้างพอใจกับการเลือกของแม่ ดังนั้นนางจึงหยิบเฟรนช์ฟรายส์ขึ้นมากิน พร้อมชมความตื่นเต้นไปด้วย

ฆาตกรต้องจัดการกับเหมยชิงเกอ ดังนั้นในการประลองสองรอบแรกจึงไม่ต้องวิตกนัก

ชาวยุทธ์ที่อยู่ด้านหลังต่างตื่นเต้นมาก สองสำนักชั้นนำในยุทธภพกำลังประลองยุทธ์กัน นี่เป็นเหตุการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิต พวกเขาแทบอยากได้ไม้สองอันมาถ่างดวงตาให้เบิกกว้างไว้ เพราะกลัวว่าจะพลาดช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมไป

มีเพียงอาคันตุกะเท่านั้นที่ไม่ค่อยพอใจมากนัก เมื่อผู้อาวุโสหันยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องการให้พวกเขาเข้าร่วมการประลองยุทธ์ แต่เหมยชิงเกอกลับเปลี่ยนใจ ทุกคนจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์

โชคดีที่เหมยชิงเกอรับปากว่าจะเปิดหอตำราสะสม อนุญาตให้พวกเขาเข้าไปศึกษาได้ตามต้องการ ดังนั้นความไม่พอใจของทุกคนจึงลดลงบ้าง

บนแท่นประลอง ฮั่วเทียนเฉิงประกบมือคำนับคู่ต่อสู้

“ข้าชื่อฮั่วเทียนเฉิงจากตำหนักเทพ มารับการชี้แนะวรยุทธ์ของอิ๋นเฉิงโดยเฉพาะ หวังว่าน้องชายน้อยจะเมตตาด้วย”

นี่ย่อมเป็นคำพูดตามมารยาทเท่านั้น ในบรรดาศิษย์รุ่นที่สอง วรยุทธ์ของฮั่วเทียนเฉิงก็โดดเด่นเช่นกัน อย่างไรก็ตามภายหลังจากร่วมคณะเดินทางไปยังตงหลิว และเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงมากมายในตำหนักเทพ ทำให้เขากลายเป็นคนสงบเงียบ

ลูกศิษย์ของอิ๋นเฉิงไม่ได้แนะนำตัวเองหรือสำนักที่มา แต่ค่อยๆ ดึงกระบี่ยาวออกมาจากเอว แล้วพูดคำเบาๆ

“เชิญ”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ดาบยาวก็แทงไปทางฮั่วเทียนเฉิงแล้ว

ฮั่วเทียนเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ต่างบอกว่าเฮ่อยวนโปร่งใสตรงไปตรงมา เหตุใดศิษย์ในสำนักถึงได้หยาบคายขนาดนี้

เขาตบข้อมือที่เอว กระบี่ยาวก็ลอยออกจากฝัก

เฮ่อยวนไม่ค่อยพอใจ ผู้ที่ออกมาต่อสู้เป็นตัวแทนของอิ๋นเฉิง การที่แต่ละฝ่ายต้องบอกชื่อแซ่และสำนักที่มานั้นยิ่งเป็นกฎของการประลองยุทธ์ ยิ่งกว่านั้นตำหนักเทพยังเป็นเจ้าภาพในครั้งนี้ ควรให้พวกเขาเป็นฝ่ายลงมือก่อนถึงจะถูก

“คนผู้นี้เป็นศิษย์ของใคร เหตุใดถึงมีนิสัยหยิ่งผยองเพียงนี้”