บทที่ 1268 เก็บสมุนไพรกลางดึก

บนต้นไม้ อินชิงเสวียนกับเย่จิ่งอวี้สบตากัน มีคำถามเกิดขึ้นในใจพร้อมกัน

คนนี้เป็นใคร

ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด กงซวินอวิ๋นเฟิ่งเดินออกจากประตูแล้วถามด้วยน้ำเสียงสงบ “ดึกขนาดนี้แล้ว เจ้ามีธุระอะไรหรือ”

คนผู้นั้นโค้งคำนับ พูดด้วยสีหน้านอบน้อม “บ่าวพบสมุนไพรบนภูเขา ไม่รู้ว่าจะเก็บมันได้หรือไม่”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งเหลือบมองเขา

“สมุนไพรอะไร แล้วยาอยู่ที่ไหน”

คนผู้นั้นชี้ไปทางทิศเหนือ

“บนภูเขาลูกนั้น”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งพูดนิ่งๆ “ถึงแม้จะบอกว่าเป็นของป่า แต่ก็ยังต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าตำหนักเหมย เจ้ากลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะถามดูให้ ถ้านางอนุญาต ค่อยขุด”

คนผู้นั้นรีบพูดว่า “รบกวนฮูหยินแล้ว บ่าวขอตัวก่อน”

หลังจากพูดจบก็เดินกะโผลกกะเผลกออกไป หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว กงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็เรียกเขาอีก

“เดี๋ยวก่อน ถึงอย่างไรข้าก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ข้าจะไปดูกับเจ้าหน่อย สมุนไพรชนิดใดกันถึงทำให้เจ้าดีใจมากขนาดนี้”

คนผู้นั้นไม่สามารถซ่อนความสุขได้ รีบยื่นแขนออกไปให้กงซวินอวิ๋นเฟิ่งจับ

เย่จิ่งอวี้และอินชิงเสวียนกลั้นหายใจทันที เก็บงำกลิ่นอายทั้งหมด จากนั้นสองคนนั้นก็เดินช้าๆ ผ่านพวกเขาไปราวกับกำลังเดินเล่น จนกระทั่งทั้งสองเดินผ่านไปไกลแล้ว อินชิงเสวียนจึงพ่นลมหายใจออกมา

“ดึกขนาดนี้แต่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร นี่มันตรรกะอะไรกัน”

อินชิงเสวียนกระโดดลงจากต้นไม้ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าแปลก

“จริงๆ...เป็นไปได้ไหมที่จะเป็น...สมุนไพรหายาก?”

เย่จิ่งอวี้ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

อินชิงเสวียนพูดโดยไม่ยอมแพ้ “อาอวี้ ข้าอยากจะไปดูสักหน่อย”

ค่ำคืนนี้อากาศเย็นสบาย การได้เดินเคียงข้างกับคนรักถือเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งในโลก

“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูกันเถอะ แต่อย่าตามใกล้ชิดเกินไป เกรงว่าวรยุทธ์ของกงซวินอวิ๋นเฟิ่งจะไม่ได้ด้อยไปกว่าท่านพ่อ”