บทที่ 127 ทุ่มสุดตัว

เย่จิ่งอวี้ยื่นมือไปรับแก้วชา และบ้วนปาก

เสี่ยวฮว๋ายจื่อค้อมกาย ถวายอ่างน้ำด้วยความเคารพ

อินชิงเสวียนอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ และมองดูมือของพวกเขาอยู่ตลอด

ในโทรทัศน์มักมีการแสดงทำนองนี้ นักฆ่าถือของบางอย่าง และกริชในมือของเขาถูกวางไว้ใต้อ่าง และเขาก็สังหารอย่างไม่มีผู้ใดคาดได้

โชคดีที่มือทั้งสองของพวกเขาแสดงให้เห็นชัดเจนและไม่ได้ถืออะไรเลย

อินชิงเสวียนจึงวางใจ

ไม่แน่ว่าเสี่ยวฮว๋ายจื่ออาจพูดเล่นเท่านั้น เขาคงไม่มีความกล้ามากขนาดนั้น

เย่จิ่งอวี้ล้างมือเสร็จก็พูดขึ้นเสียงเรียบ “ออกไปเถอะ เหลือเพียงเสี่ยวเสวียนจื่อคนเดียวก็พอ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เสี่ยวฮว๋ายจื่อค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว สายตาแปลกๆ ของเขาก็ปรากฏขึ้น

อินชิงเสวียนใจเต้น และเห็นฝ่าเท้าของเย่จิ่งอวี้สั่นคลอนเล็กน้อย

“ฝ่าบาท!”

อินชิงเสวียนเข้าพยุงเย่จิ่งอวี้โดยไม่ทันตั้งตัว เสี่ยวฮว๋ายจื่อพลิกคว่ำอ่างน้ำอย่างรุนแรง พร้อมหยิบมีดสามง่ามออกมาจากกลางอกของเขา และแทงลงไปยังหน้าอกของเย่จิ่งอวี้

แม้อินชิงเสวียนจะเฝ้าระวัง แต่นางก็ยังคงลังเล

อย่างน้อย เย่จิ่งอวี้ก็ยังตายไม่ได้จนกว่ารากฐานของนางจะมั่นคง

ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นเย่จิ่งอวี้หรี่ตาลง และการเยาะเย้ยในดวงตาของเขาก็หายไป

ในใจรู้ทันทีว่าเขากำลังเสแสร้ง

ไม่แน่ วันนี้เขาจงใจให้หลี่เต๋อฝูออกไป

ในระหว่างที่ครุ่นคิดในใจ ก็เหยียดแขนออกในทันทีเพื่อรับมีดของเย่จิ่งอวี้

เพื่อให้เสี่ยวหนานเฟิงได้ออกไป อินชิงเสวียนยอมทุ่มสุดตัว

บางทีอาจเป็นเพราะดื่มน้ำพุวิญญาณมาโดยตลอด ความเร็วของอินชิงเสวียนจึงว่องไวมาก ถึงขั้นที่มาทีหลังแต่ถึงก่อน ความเจ็บปวดรวดร้าวมาจากแขน อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เสี่ยวเสวียนจื่อ!”

เย่จิ่งอวี้ยื่นมือไปปกป้องอินชิงเสวียน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เดิมทีเขาต้องการรู้ว่าเสี่ยวฮว๋ายจื่อจะมีความสามารถแค่ไหน กลับไม่คิดว่าบ่าวตัวน้อยจะรับมีดแทนตัวเอง

ด้วยความโกรธเขาจึงเตะออกไป เสี่ยวฮว๋ายจื่อร้องคร่ำครวญและถูกเตะไปอีกด้านโดยทันที

เสียงดังแกร๊งดังกังวาน มีดสามง่ามเล่มนั้นตกอยู่บนพื้น

เสี่ยวเหลียงจื่อที่อยู่ข้างๆ ตกใจเสียจนนิ่งไม่ขยับ กาน้ำชาและแก้วที่อยู่ในมือต่างก็ร่วงหล่นลงพื้น

เสี่ยวฮว๋ายจื่อกุมหน้าอกไว้และพยายามจะคลานขึ้นมา สายตาจ้องมองไปยังเย่จิ่งอวี้ด้วยความอาฆาต

“ท่านคงยืนหยัดได้อีกไม่นาน เข้าได้ใส่ยาแฝดลงในอำพันปลาวาฬแล้ว...”

เย่จิ่งอวี้ยกมุมปากของเขาขึ้น และรอยยิ้มเย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“เป็นเพียงแผนเล็กๆ น้อยๆ เจ้าคิดว่าข้ามองไม่ออกงั้นหรือ คนอย่างเจ้ากล้าวางแผนทำร้ายข้างั้นรึ!”

ลูกเตะอีกลูกลอยขึ้นไป เสี่ยวฮว๋ายจื่อถูกเตะไปที่ประตูและล้มลงอย่างแรง

เสี่ยวฮว๋ายจื่อกัดฟันด้วยความเจ็บปวด แต่ยังคงพูดอย่างชั่วร้าย “เจ้าไม่คู่ควรกับการเป็นฮ่องเต้ ฮ่องเต้ควรเป็นของท่านอ๋องของพวกข้า”

เขาสำรอกเลือดออกมาเต็มปาก และหันไปยังอินชิงเสวียน

“เสี่ยวเสวียนจื่อ เจ้ายังไม่...”

สายตาจของเย่จิ่งอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย และแววตาเย็นชาสองดวงปรากฏขึ้นในดวงตาที่แคบลงเล็กน้อยของเขา

ตัวคนก็ได้มาถึงข้างกายของเสี่ยวฮว๋ายจื่อราวกับสายฟ้าแลบ

ไม่รอให้เขาได้พูดคำต่อไป นิ้วเรียวก็บีบคอของเขาไว้แล้ว

เสียงหักดังเป๊าะดังขึ้น เสี่ยวฮว๋ายจื่อก็สิ้นลมหายใจทันที

อินชิงเสวียนปิดแขนของนาง หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความกลัว กลัวว่าเสี่ยวฮว๋ายจื่อจะพูดอะไรออกมา เมื่อเห็นว่าเขาตายแล้ว ขาของนางก็อ่อนแรงลง และนางก็นั่งลงบนพื้นทันที

เย่จิ่งอวี้ปล่อยมือ และพูดเสียงเรียบ “ลากตัวสุนัขทาสตัวนี้ออกไปแล้ว นำร่างของมันแขวนไว้บนหอคอยเมือง ข้าจะตากมันให้แห้ง เพื่อเป็นการตักเตือนไม่ให้ทำตามตัวอย่างที่ไม่ดี”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เงามืดแวบวับออกมาจากห้องโถง หมวกที่ต่ำมากวางไว้บนศีรษะและไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้

มันคือนักวิ่งเงาที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ

เขาหิ้วตัวเสี่ยวฮว๋ายจื่ออย่างไร้ความรู้สึก และลากเขาออกไปราวกับลากตัวสุนัข

สีหน้าของเสี่ยวเหลียงจื่อหวาดกลัวอย่างมาก จนคุกเข่าลงกับพื้นและคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกระหม่อม กระหม่อมไม่รู้อะไรเลย”

หัวใจของอินชิงเสวียนก็เต้นเร็วเช่นกัน แม้ว่านางจะเคยได้ยินคำพูดมากมายเกี่ยวกับวิธีการที่โหดเหี้ยมของเย่จิ่งอวี้ แต่สิ่งที่เขาแสดงต่อหน้านาง ล้วนเป็นด้านที่อ่อนโยน ห่วงใยบ้านเมืองและประชาชนมาโดยตลอด