บทที่ 1272 ฉางเฟิงฆ่าเขาซะ

การประลองระหว่างเจ้าสำนักทั้งสองนั้นน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการประลองระหว่างผู้เยาว์มาก

แม้ว่าเหมยชิงเกอจะถูกจองจำคุกมานานกว่าสิบปี แต่มีอินชิงเสวียนเป็นผู้ช่วยขั้นสูง สามารถดื่มน้ำพุวิญญาณและแช่น้ำได้ตามต้องการ ทักษะวรยุทธ์ของนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ทั้งสองระดมหมัดมือปะทะกัน ลมแรงพัดโหมกระหน่ำ ทุกครั้งที่ต่อสู้กันจะเกิดลมพายุหมุนขนาดใหญ่ขึ้น ทำให้ชายเสื้อคลุมของทั้งสองพลิ้วไหว พัดลอยขึ้นไป แม้จะเป็นพลังที่ต่อสู้จนถึงแก่ชีวิต แต่ก็ไม่สูญเสียความงดงามและท่วงท่าของสำนักใหญ่

ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่กล้าพูดอะไร สถานที่แห่งนั้นเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงใดๆ

ฉุยอวี้และลูกศิษย์หลายคนต่างก็อยู่ในอารมณ์ตึงเครียด ทุกคนรอมานานหลายปีกว่า ก็เพื่อสิทธิ์ในการครอบครองทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ ซึ่งในจำนวนรวมถึงอาคันตุกะจากตำหนักเทพ

ทุกคนต่างจินตนาการว่าตนเป็นผู้โชคดีที่สามารถเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้ มีชื่อเสียงในยุทธจักรในชั่วพริบตา

ดังนั้นการประลองรอบสุดท้ายนี้ สามารถกล่าวได้ว่าได้รับความสนใจอย่างมาก

ในขณะที่ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด แสงดาวก็ลอยออกมาจากป่า มุ่งหน้าตรงไปหาเหมยชิงเกอ

ความเร็วของแสงดาวนั้นเร็วมาก ประกอบกับเป็นเวลากลางวัน มีแสงแดดส่องประกาย จึงเป็นเรื่องยากที่จะตรวจจับแสงเล็กๆ นี้ได้ทัน

เหมยชิงเกอรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังคงสามารถยกมือขึ้นตบท่อนอกของเฮ่อยวนได้

เฮ่อยวนถอยหลังหนึ่งก้าว โซเซและล้มลงกับพื้น มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก เขาพยายามดิ้นรนแต่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้

“ข้า...ยอมแพ้แล้ว ชนะสองในสามรอบ อิ๋นเฉิงจะมอบสิทธิ์ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ให้กับเจ้าตำหนักเหมย”

เหมยชิงเกอปิดหน้าอก เกือบจะล้มลง จำต้องชักกระบี่ยาวออกมาพยุงร่างกายไว้ มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก แต่ยังคงพูดด้วยเสียงที่อ่อนแอ “เจ้าเมืองเฮ่อ ออมมือแล้ว”

ทันใดนั้นศิษย์ของตำหนักเทพหอทองคำก็ส่งเสียงโห่ร้องไชโย อาคันตุกะทุกคนต่างก็ตื่นเต้นยินดี แม้ว่าจะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่พวกเขาไม่สามารถเข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ได้ แต่ในท้ายที่สุดผลลัพธ์ก็ออกมาดี ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว

หลายคนแทบรอไม่ไหว อยากไปดูที่ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์เดี๋ยวนี้เลย

ขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชมยินดีอยู่นั้น เงาแสงหนึ่งก็พุ่งลงมาจากอากาศ ทั้งร่างคล้ายจะถูกห่อหุ้มด้วยวงแสงดาว พร่างพรายเจิดจ้า และฝ่ามือนั้นก็กระแทกใส่ศีรษะของเหมยชิงเกอ

ความเร็วของนางเร็วมาก ประดุจดาวตกที่ตกลงมา อันที่จริง สิ่งนี้ดูเหมือนดวงดาวจริงๆ แสงสีขาวสว่างจ้าปกคลุมร่างกายของบุคคลนั้นจนมิด จนไม่สามารถมองเห็นร่างคนได้อีก

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งเหาะขึ้นไปบนแท่นประลองทันที ดูเหมือนนางจะตกใจ คว้าเฮ่อยวนไว้แน่น

“ท่านพี่!”

อย่างไรก็ตาม เมื่อคนผู้นั้นกำลังจะเผชิญหน้ากับเหมยชิงเกอ เหมยชิงเกอก็เงยหน้าขึ้นในบัดดล กระตุกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ

“ฉีอวิ๋นจื่อ คิดว่าอุบายของเจ้าจะทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่าได้จริงรึ วันนี้ล่ะ ข้าจะชำระสะสางให้ตำหนักเทพเอง”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ แสงสีม่วงก็ระเบิดไปทั่วร่างกาย เหมือนกับดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นขอบฟ้า รัศมีอันทรงพลังก็กดลงบนภูเขาโดยตรง ทำให้แสงดาวที่พร่างพรายหรี่ลงครู่หนึ่ง

“เหมยชิงเกอ เจ้า...”

เสียงของฉีอวิ๋นจื่อดังมาจากแสงดาว

ฝ่ามือของเฮ่อยวนกลายเป็นแสงสีเงิน และซัดฝ่ามือใส่

“ยังไม่ยอมตายรึ”

อินชิงเสวียนและเย่จิ่งอวี้ก็กระโดดขึ้นไปบนแท่นประลองพร้อมกัน

“ฉีอวิ๋นจื่อ ผู้หญิงร้ายกาจ วันนี้คือวันตายของเจ้า!”

“ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากแสงจ้าสีเงิน หมอกสีดำไหลออกมาจากร่างกายของนาง

“เฮ่อยวน ท่านคิดจะฆ่าข้าหนึ่งศพสองชีวิตงั้นรึ ข้าตั้งท้องเลือดเนื้อของท่าน พวกผู้ชายอย่างท่านช่างโหดร้ายจริงๆ พอสบายตัวแล้ว ก็ชักสีหน้าทำเป็นไม่รู้จักกัน”

ในเวลานี้ ชายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเหาะขึ้นไปบนแท่นประลอง

“เจ้าเมืองเฮ่อจะมีอะไรกับคนอย่างเจ้าได้อย่างไร เจ้าเมืองเฮ่อที่เจ้าคิด แท้จริงคือข้ามาโดยตลอด”

ฉีอวิ๋นจื่อตกใจเล็กน้อยและถามด้วยน้ำเสียงเฉียบคม “เจ้าพูดอะไร”