บทที่ 1299 เสียการควบคุม

“ทำไมล่ะ”

เฮ่อยวนหันศีรษะไปมองอย่างเคร่งขรึม

องครักษ์ส่วนตัวโค้งคำนับและพูดว่า “คนในเมืองดูเหมือนจะได้รับผลกระทบ มีบางคนก็บ้าคลั่งไปแล้ว”

สีหน้าของเย่จิ่งอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“แพร่กระจายเร็วขนาดนี้เชียวหรือ”

องครักษ์พยักหน้า

“เราควบคุมชาวบ้านไว้ได้บางส่วนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะมีผู้ได้รับผลกระทบมากน้อยเพียงใด”

เย่จิ่งหลานกล่าวว่า “ข้าก็บอกแล้ว เมื่อควรตัดสินใจกลับไม่ตัดสินใจ สุดท้ายย่อมได้รับความวุ่นวาย หากไม่ทำลายหินเส็งเคร็งนี่ จะต้องมีคนเข้ามาข้องเกี่ยวแน่นอน”

เหล่าศิษย์ของตำหนักเทพก็ตามมารายงานต่อ

“เจ้าตำหนัก ชาวยุทธ์จำนวนมากได้หนีออกจากเมืองไปแล้ว ต้องการให้ไล่ตามตัวกลับมาหรือไม่”

ใบหน้าของเหมยชิงเกอพลันอึมครึมมืดมน

“ไล่ตาม ต้องจับพวกเขากลับมาให้หมด”

จากนั้นก็มองไปที่เฮ่อยวน

“สิ่งที่คุณชายน้อยเย่พูดมาก็มีเหตุผล หากเราร่วมมือกัน บางทีอาจจะสามารถทำลายมันได้”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้ ฉางชิวเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ทำไมเราไม่ร่วมมือกัน ดูว่าจะสามารถดึงสิ่งชั่วร้ายออกมาโดยไม่สร้างความเสียหายได้หรือไม่ จากนั้นค่อยๆ ไขปริศนาวิถีแห่งสวรรค์”

เขาลูบเคราสีขาว แล้วพูดอย่างครุ่นคิดว่า “อิ๋นเฉิงครอบครองทางสู่วิถีแห่งสวรรค์มาหลายปีแล้ว ไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น ตอนนี้จู่ๆ ก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน โอกาสประจวบเหมาะบังเอิญเกินไป ข้าคิดว่านี่คงไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายที่เพาะพันธุ์ขึ้นโดยวิถีแห่งสวรรค์ แต่มันคงเป็นสิ่งชั่วร้ายบางอย่าง ที่ฉวยโอกาสซ่อนตัวอยู่ในวิถีแห่งสวรรค์”

เหมยชิงเกอและเฮ่อยวนมองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างรู้สึกว่าสิ่งที่ฉางชิวเฟิงพูดนั้นสมเหตุสมผล

ลิ่นเซียวกล่าวว่า “งั้นก็มาลองดู พูดพล่ามอะไรเยอะแยะ ข้าจะเป็นคนนำเอง”

ร่างนั้นหายวับ และมาปรากฏอยู่หน้ากำแพงหิน

เฮ่อยวนกับเหมยชิงเกอพยักหน้า เดินไปที่หลังของลิ่นเซียว ทั้งสองคนยื่นฝ่ามือออกไปพร้อมกัน และประทับไว้ที่แผ่นหลังของเขา

ผู้อาวุโสหลายคนก็ตามมาติดๆ ตามมาด้วยเฮ่อฉางเฟิงและศิษย์ชั้นยอดจากแต่ละสำนัก ก่อตัวเป็นแถวอันยิ่งใหญ่

เย่จิ่งอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ถูกเย่จิ่งหลานคว้าไว้