บทที่ 1306 หรือว่าชอบพ่อของนาง

เย่จิ่งหลานทอดสายตามองไปไกลด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

“ลูกผู้ชายควรทะเยอทะยานต่อสู้ไปทั่วสารทิศ พิชิตใต้หล้า ไม่ควรพอใจกับดินแดนเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า ถ้าไม่เดินทางในขณะที่ยังเยาว์วัย ไม่ใช่ว่าจะทำให้วัยหนุ่มสาวผ่านไปโดยไร้ประโยชน์หรอกหรือ”

เมื่อมองตามสายตาของเย่จิ่งหลาน เฮ่อฉางเฟิงก็เห็นห่านป่าสองตัวบินข้ามท้องฟ้าอย่างอิสระและเสรี ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโหยหาเล็กน้อย

เย่จิ่งหลานเหลือบมองเขาอย่างลับๆ ตีเหล็กตอนร้อนว่า “ถ้าพี่เฮ่อยังอยู่ที่อิ๋นเฉิง จะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่สามารถละทิ้งได้ อาจมีหลายสิ่งที่ยากต่อการปรับตัว ทำไมไม่ออกไปเปิดหูเปิดตาให้กว้างขวางล่ะ”

เดิมทีฮั่วเทียนเฉิงเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ก็น่าเสียดายที่เขาเสียชีวิตอย่างง่ายดาย ส่วนหวังซุ่นก็พอจะเฉลียวฉลาดใช้ได้ แต่มันก็ยังห่างไกลจากความเป็นจริง หากดึงเฮ่อฉางเฟิงเข้ามามีร่วมได้ จะเป็นการผสมผสานอันทรงพลังของวรยุทธ์และสติปัญญา

เฮ่อฉางเฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงแม่ และคนเลี้ยงม้าเหล่าหลิว

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ เขาจะลืมในชั่วข้ามคืนได้อย่างไร เพียงแค่ระงับไว้ในใจเท่านั้น

เมื่อเห็นความรักของพ่อกับเหมยชิงเกอ เฮ่อฉางเฟิงรู้สึกอึดอัดมาก แต่เขาไม่สามารถแสดงออกมาได้ ความรู้สึกดำดิ่งนี้เหมือนกับลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักที่กดทับในหัวใจ ทำให้เขาหายใจไม่ออก

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เปล่าลมพรูออกมา

“ถ้าคุณชายน้อยเย่เต็มใจพาข้าไปด้วย เช่นนั้นข้าก็เคารพมิสู้เชื่อฟัง”

เย่จิ่งหลานดีใจมาก โอบไหล่เฮ่อฉางเฟิงแล้วพูดว่า “พี่น้องที่ดี พันธมิตรแอบรักได้ก่อตั้งขึ้นแล้ว!”

“พันธมิตรอะไรนะ”

เฮ่อฉางเฟิงไม่เข้าใจ

“เอิ่ม...ก็คือ พันธมิตรสุภาพบุรุษ!”

เย่จิ่งหลานหยิบเหล้าที่เหลือขึ้นมาจากข้างๆ แล้วตบก้นขวด ทำให้จุกไม้ลอยสูงขึ้นไปบนอากาศ

เขาเทให้เฮ่อฉางเฟิง จากนั้นทั้งสองแก้วก็ชนแก้วร่ำสุราด้วยกัน

พวกเขาทั้งสองไม่มีอะไรทำ จึงดื่มไปด้วยพูดคุยกันไปด้วย พริบตาเดียวก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

การรักษาของเย่จิ่งอวี้เสร็จสิ้นแล้ว แต่เขายังดูมีชีวิตชีวา ส่วนหลิวซือจวินเหนื่อยล้าจนแทบคลานพื้น พิงต้นไม้ใหญ่หลับตาพักผ่อน

อินชิงเสวียนหยิบชามน้ำพุวิญญาณออกมา แล้วมอบให้เขา

“เชิญคุณชายหลิวดื่มสักหน่อยเถอะ อาจจะคลายความเหนื่อยล้าได้บ้าง”

หลิวซือจวินรับน้ำอย่างอ่อนแรง

“ขอบคุณแม่นางอิน”

อินชิงเสวียนนั่งลงข้างเขา

“ทักษะทางการแพทย์ของคุณชายน่าทึ่ง และน่าชื่นชมมาก เชื่อว่าท่านพ่อข้าจะมีความสุขมากที่จะให้เจ้าอยู่ที่อิ๋นเฉิง”

หลิวซือจวินจิบคำหนึ่ง รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปยังแขนขา ความเหนื่อยล้าบรรเทาลงมากในทันที