บทที่ 1311 ค่ายกล

เจ้าสำนักเซี่ยวชะลอฝีเท้า และถามว่า “เรื่องฝังโลหิตของอวี้เอ๋อร์ เจ้ามั่นใจแค่ไหน”

นักนักพรตเทียนจีกล่าวว่า “ทุกสิ่งไม่มีความแน่นอน ข้าทำได้แค่พยายามให้ดีที่สุดเท่านั้น”

เซี่ยวอิ่นหวนพูดอย่างเร่งรีบว่า “อิ๋นหวนขอบคุณผู้อาวุโสล่วงหน้า หากผู้อาวุโสสามารถรักษาอวี้เอ๋อร์ได้ อิ๋นหวนก็เต็มใจเป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้ผู้อาวุโส”

นักพรตเทียนจีโบกมือ

“กล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพื่อนกับพ่อเจ้ามาหลายปี ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับหลานชายของเขา ข้าย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้...”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ จู่ๆ นักนักพรตเทียนจีก็ยื่นมือออกมา หยุดเจ้าสำนักเซี่ยวที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้า

“เกิดอะไรขึ้น?”

เจ้าสำนักเซี่ยวหยุดชะงัก ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่แปลกประหลาด

ขณะที่กำลังจะปลดปล่อยกำลังภายในเพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้น กลับก็เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในทิวทัศน์ตรงหน้าเขา จู่ๆ ถนนบนภูเขาเดิมก็หายไป ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ขณะที่กำลังตกใจ ก็เห็นร่างหลายร่างโผล่ขึ้นมาจากทะเล แต่งกายเหมือนกับคนในขบวนทุกประการ

หัวใจของเจ้าสำนักเซี่ยวเต้นเร็วรัว พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “มันเป็นค่ายกล ทุกคนอย่าตกใจ อย่าขยับเด็ดขาด”

ทุกคนตกใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วสงบลง

หลังจากประสบกับศึกที่เป่ยไห่ ทุกคนก็มีความเข้าใจเกี่ยวกับค่ายกลนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีนักพรตเทียนจีที่เป็นปรมาจารย์สำนักเต๋าอยู่ที่นี่ด้วย จึงไม่มีใครตื่นตระหนกเกินไป

อย่างไรก็ตาม ร่างที่เกิดจากค่ายกลนั้นไม่ได้หยุดนิ่ง พวกเขาทั้งหมดดึงอาวุธออกมา และโจมตีไปยังเจ้าสำนักเซี่ยวและพรรคพวก

“ไม่ควรเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างแข็งกร้าว”

เจ้าสำนักเซี่ยวได้ต่อสู้กับร่างเงาของตัวเองสองกระบวนท่า ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทุกครั้งที่เขาสัมผัสร่างเงา ก็รู้สึกว่ากำลังภายในลดลงเล็กน้อย

“เหล่าเซี่ย มีวิธีแก้ไขไหม”

เจ้าสำนักเซี่ยวรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ยินคำตอบใดๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันที

“เหล่าเซี่ย?”

เจ้าสำนักเซี่ยวเริ่มใช้กำลังภายใน แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงของนักพรตเทียนจี

“หวนเอ๋อร์?”