บทที่ 1320 พูดผิดไป

แต่เพียงชั่วครู่หนึ่ง เงาหมอกนั้นก็หายไป

“มีอะไรหรือ”

ข้อมือของเย่จิ่งหลานสั่น โยนเขาลงบนเก้าอี้ในห้องอย่างแม่นยำ

หวังซุ่นมองอีกครั้ง อาจเป็นเพราะตัวเองตาฝาดไป

เขาหัวเราะแหะๆ และพูดอย่างชาญฉลาด “เรื่องนั้นน่ะหรือ อ้อจริงสิ ศิษย์หลายคนจากหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ต้องการขึ้นไปบนภูเขา”

เย่จิ่งหลานพูดด้วยความโกรธว่า “จะขึ้นไปทำอะไร อยู่กับข้าที่นี่ดีกว่า ตอนนี้ตำหนักเทพหอทองคำอาจไม่ปลอดภัย ที่นี่ใกล้กับอิ๋นเฉิง หากเจอเรื่องไม่คาดฝันจริงๆ ก็สามารถไปขอความช่วยเหลือจากอิ๋นเฉิงได้”

“นายท่านพูดถูก บ่าวจะกลับไปบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้”

หวังซุ่นกลัวถูกยำเละ จึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เขาจากไป เย่จิ่งหลานก็ค้นหาไปรอบๆ อีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

ให้ตายเถอะ คงอัดอั้นไว้นาน ไม่งั้นคงไม่ฝันแบบนี้

เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ หยิบผ้าคาดเอวที่ห้อยอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา ไม่รู้ว่าที่ตำหนักเทพหอทองคำเป็นอย่างไรบ้าง

ขณะที่เย่จิ่งหลานกำลังคิดเรื่องนี้ ฉุยอวี้ก็พาคนกลับมาแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย แม้แต่รอยเท้าก็ไม่มี

“คงไม่ใช่คนตงหลิว แม้ว่าคนตงหลิวจะมีเจ้าเล่ห์ แต่ก็ไม่อาจไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย หากมีคนลงมือกับเจ้าสำนักผู้เฒ่าจริงๆ วรยุทธ์ของอีกฝ่ายจะต้องยอดเยี่ยมมาก”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว

“ใครกันที่มีความแค้นกับท่านตากัน”

หลังจากค่ำคืนที่ผ่านมาอย่างสงบ อารมณ์ของเสี่ยวอิ๋นหวนก็สงบลงมาก

นางอุ้มหลานชายตัวน้อยจ้ำม่ำไว้ในอ้อมแขน ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ท่านตาเจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา ล่วงเกินชาวยุทธ์ในยุทธภพไปมากจริงๆ แต่สำนักเหล่านี้ไม่มีใครที่เชี่ยวชาญด้านค่ายกล ถ้ามีจริง คงไม่มีผู้เสียชีวิตอย่างน่าเศร้าในศึกเป่ยไห่มากมายเพียงนั้น...”

พูดไปได้ครึ่งทาง ก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “มีข่าวเกี่ยวกับนักพรตเทียนจีบ้างไหม”

ฉุยอวี้กล่าวว่า “ยังไม่มี หรือว่าผู้คุมตราเซี่ยวสงสัยเขา”