บทที่ 1332 การต่อสู้ระหว่างผู้ครองแคว้น

นักพรตเทียนจีถอนหายใจเล็กน้อย

“ข้าอยู่มานานมากแล้ว ไม่แยแสต่อกรรมสิทธิ์การครอบครองบ้านเมืองมานานแล้ว รู้แค่ว่าเมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น คนแรกที่ตายจะต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ อย่างไรก็ตาม คนอื่นอาจไม่คิดอย่างที่ข้าคิด...”

“เซี่ยอานซื่อ เจ้าพูดมากเกินไปหน่อยกระมัง”

เสียงเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างที่เหมือนหมอกก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ในอากาศ

เย่จิ่งอวี้ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน พลังแห่งฟ้าดินก็เติมเต็มไปทั่วร่างกายในทันที

“เจ้าเป็นใคร”

เสียงนั้นพูดว่า “ข้าชื่อลั่วสุ่ยชิง ราชาแห่งแคว้นเฟยเหยา ในเมื่อเจ้าเป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์โจวงั้นเจ้าก็ตายซะ บ้านเมืองจะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ช่วยแบ่งเบาภาระให้ข้าได้มาก”

ร่างของนักพรตเทียนจีหายวับ และเอาตัวมาบังด้านหน้าของเย่จิ่งอวี้แล้ว

“ขอท่านราชาเห็นแก่กระหม่อม โปรดหยุดการต่อสู้ก่อน การใช้กำลังอาจไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้”

เงายิ้มเยาะและพูดว่า “เซี่ยอานซื่อ เจ้ายิ่งอายุมากขึ้นยิ่งย้อนกลับไม่รู้ประสาสินะ ไม่ได้เจอหลายปี ขาดความกล้าหาญไปหมดแล้ว ยังไม่รีบถอยกลับไปอีกรึ”

เงาหมอกลอยไปที่หน้าอกของนักพรตเทียนจี ครู่หนึ่งก็มีเลือดไหลออกมาจากปากของนักพรตเทียนจี แต่เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

เขายิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “หลายปีที่ผ่านมา กระหม่อมเฝ้าถามตัวเองมาตลอด ว่าทำไมในโลกนี้จึงมีการต่อสู้แย่งชิงมากมาย ต่อมา กระหม่อมก็เข้าใจ ทุกอย่างเกิดจากความโลภในโลก...

...ดังนั้นกระหม่อมจึงฝังตัวอยู่ในหุบเขาลึก ไม่สนใจเรื่องทางโลก การเดินทางครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาที่ถูกฝังโลหิตของหลานชายสหายเก่า ไม่นึกว่าจะทำให้โครงกระดูกของเขาถูกฝังอยู่ที่หุบเขาเขียวขจีนี้แทน...

...การยืนหนักที่ผ่านมาตลอดหลายปีของกระหม่อม กลายเป็นเรื่องตลกไปแล้ว ทุกวันนี้ไม่มีวันยอมปล่อยให้หลานชายของสหายที่ดีที่สุดได้รับอันตรายอีกต่อไป หากท่านราชาต้องการทำร้ายเขา เช่นนั้นก็ต้องข้ามศพกระหม่อมไปก่อน”

ทันใดนั้นเงาก็โกรธจัด หมอกสีดำรอบตัวเหมือนกับคลื่นลูกใหญ่ในทะเลที่ปั่นป่วนอยู่ตลอดเวลา

“เซี่ยอานซื่อ เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าจริงๆหรือ ในตอนนั้นข้าพยายามเต็มที่ ถึงช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ได้ นี่คือวิธีตอบแทนของเจ้างั้นหรือ”