บทที่ 1335 ข้ามีนามว่าชิงลั่ว

ผู้หญิงคนนั้นยกมือขึ้น นิ้วเรียวเล็กคีบจับถั่วปากอ้าไว้ได้ทัน

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะชมเชยว่า “เป็นวรยุทธ์ที่เยี่ยมยอดจริงๆ”

ผู้หญิงคนนั้นหูดีมาก ประกบมือคำนับขึ้นมาทางชั้นสอง

“แม่นางยกย่องเกินไปแล้ว”

อินชิงเสวียนกับเย่จิ่งหลานมองหน้ากัน และกระซิบว่า “ลงไปดูสิ”

ในเวลานี้มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นมากมาย ทุกคนที่ปรากฏตัวล้วนน่าสงสัย

เย่จิ่งหลานพยักหน้า เขาก็อยากเห็นว่าผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมนี้ มีใบหน้างดงามเพียงใด

“ข้าอินชิงเสวียน ขอคำนับแล้ว”

อินชิงเสวียนเดินช้าๆ ไปที่โต๊ะของหญิงสาว และแสดงท่าทางคำนับตามแบบชาวยุทธ์

ผู้หญิงคนนั้นยืนขึ้นอย่างกล้าหาญ ประกบมือคำนับแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ามีนามว่าชิงลั่ว”

“ที่แท้ก็แม่นางชิง เชิญนั่งเถิด”

อินชิงเสวียนมีความประทับใจที่ดีต่อนาง นางเคยเจอหญิงแอ๊บแบ๊วตอแหลมามาก กิริยาท่าทางที่องอาจเช่นนี้ พอเห็นแล้วก็รู้สึกสนใจ

ชิงลั่วพยักหน้านั่งลง แล้วถามว่า “แม่นางอินเป็นคนที่นี่งั้นหรือ”

“มิได้ ข้ามาจากเมืองหลวง ที่เดินทางมาคราวนี้ก็เพื่อเยี่ยมญาติ”

อินชิงเสวียนพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว

ชิงลั่วยื่นชาให้นาง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ได้ยินมาว่าช่วงนี้มีปัญหามากมายเกิดขึ้น แม่นางอินกับบ่าวของเจ้า ระวังตัวหน่อยจะดีกว่า”

เย่จิ่งหลานหันกลับไปมอง ก็เห็นว่ามีเพียงเขาและอินชิงเสวียนเท่านั้น มีบ่าวที่ไหนกัน

อินชิงเสวียนหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “นี่คือน้องสามีของข้า ไม่ใช่คนรับใช้”

ตอนที่พูดคำนี้ ชิงลั่วมีนัยน์ตาล้อเล่น คิดว่าคงจงใจยั่วโทสะเย่จิ่งหลานกระมัง ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริงๆ

เย่จิ่งหลานกัดฟันกราม สุดท้ายก็สามารถอดทนได้ ต่อหน้าผู้หญิง จะตะโกนด่าทอได้อย่างไร เสียกิริยาแห่งราชวงศ์หมด

เขายกเสื้อคลุมขึ้น แล้วนั่งลง