บทที่ 1375 เห็นความไม่ยุติธรรม

ลั่วสุ่ยชิงไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน และไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

เย่จิ่งหลานคุ้นเคยกับสีหน้าของคนในยุคโบราณที่เห็นของแปลกๆ เขาจึงโบกมือหยิบอีกขวดสำหรับตัวเอง จากนั้นเปิดหลอดในถุงใบเล็ก แล้วแทงหลอดเข้าไปในกระดาษที่ปิดปากขวด

“อันนี้เรียกว่านมเปรี้ยว จะลองกินดูไหม?”

เย่จิ่งหลานจิบตัวเอง แล้วทำหน้าเปรี้ยว

นี่เป็นความปรารถนาในวัยเด็กของเขา หลังจากใช้ชีวิตมาเกือบสามสิบปี ความปรารถนาเดียวที่เป็นจริงก็คือกินนมเปรี้ยวย่างเป็นอิสระชั่วคราว เพราะสิ่งนี้อินชิงเสวียนเป็นผู้มอบให้

เมื่อเจ้ามีคะแนนมาก นั่นคืออิสรภาพที่แท้จริง

ลั่วสุ่ยชิงไม่ตอบ ดวงตายังคงจ้องมองที่ขวดพลาสติกสีขาว

นางไม่เคยเห็นอะไรที่ทำจากวัสดุประเภทนี้มาก่อน และนางไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเครื่องปรุงรสแปลกๆ ที่พวกเขาใช้ในการปรุงอาหารด้วย

เย่จิ่งหลานมองดูนางแล้วยิ้ม “กลัวว่าจะมีพิษหรือ งั้นก็ดื่มจากขวดที่ข้าดื่มแล้วนี่สิ”

เย่จิ่งหลานยื่นนมเปรี้ยวของเขาให้ โดยที่มียังมีหยดนมเปรี้ยวติดอยู่ที่ปลายหลอด

ลั่วสุ่ยชิงจ้องมองเขาอย่างดุเดือด หยิบอีกขวดหนึ่งแล้วก็ยกขึ้นจิบไป รสหวานอมเปรี้ยวไหลเข้าสู่ลำคอ อารมณ์ที่หดหู่ของนางก็ดีขึ้นมาก

“เจ้าทำของสิ่งนี้?”

เย่จิ่งหลานยกมุมปากขึ้น

“เจ้าจะคิดแบบนั้นก็ได้”

ลั่วสุ่ยชิงแค่นเสียงหึ และเร่งความเร็ว

ทันทีที่พวกเขาไปถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง มีคนร้องขอความเมตตา “นายท่าน โปรดปล่อยภรรยาของข้าไปเถอะ นางกำลังจะคลอดลูก”

คนหนึ่งยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “หมอตำแยบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าเด็กคลอดยาก ในเมื่อความเป็นอยู่จะต้องลำบาก ทำไมเราไม่ส่งพวกนางแม่ลูกไปสู่สุคติล่ะ จะได้มีเพื่อนร่วมทางไปนรกได้”

มือของหมอตำแยเต็มไปด้วยเลือด นางก็คุกเข่าลงอย่างสั่นเทา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะให้หญิงตั้งครรภ์ยืนคลอดลูก แต่เจ้าหน้าที่เหล่านี้ดุร้ายยิ่งกว่าเดิม ทำให้นางกลัวจนขนลุกขนพอง

“อย่า ได้โปรด พวกเจ้าอยากได้อะไรก็เอาไปให้หมด อย่าทำร้ายภรรยาของข้า”

ชายคนนั้นหยิบเศษเงินหลายชิ้นออกมาจากแขนเสื้อ แล้วคุกเข่าลง