บทที่ 139 ว้าวุ่นใจ

เย่จิ่งอวี้จ้องมองหลี่เต๋อฝูอย่างเย็นชาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะลั่นทันที

“ดี ช่างดีจริงๆ!”

หลี่เต๋อฝูขนลุกเพราะเสียงหัวเราะนั้น

“ฝ่าบาท...”

“ออกไป!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เต๋อฝูออกมาจากห้องโถงด้านในด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

เย่จิ่งอวี้ยืนอยู่ในห้องโถง นิ้วเรียวของเขากำหมัดแน่น

เสียงหักข้อต่อดังกรอบชั่วครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็เป็นเสียงกระแทกโต๊ะอย่างแรง

อินชิงเสวียนตัวดี กล้าวางอุบายจักจั่นลอกคราบกับเขาเสียได้

เสียแรงที่เขาไว้วางใจนางมาโดยตลอด นางขั้นกล้าล้อเล่นกับเขาถึงเพียงนี้!

ยิ่งเย่จิ่งอวี้คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าใด เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ฝ่ามือกวาดชุดน้ำชาบนโต๊ะตกพื้น

กาน้ำกระเบื้องเคลือบชั้นดีร่วงลงสู่พื้น เศษที่กระเด็นก็เฉือนเข้ามือ เลือดไหลออกมาจากหลังมือ ไหลลงมาและหยดลงบนพื้น

หลี่เต๋อฝูได้ยินเสียงดัง จึงรีบเข้าไปทันที และได้บังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้จึงหน้าซีดด้วยความตกใจ

“ฝ่าบาท กระหม่อมจะไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้”

เย่จิ่งอวี้หันขวับทันที ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับคมมีด

“ไปซะ!”

หลี่เต๋อฝูตกใจมากจนต้องถอยกลับไป

แต่ในใจรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกถังน้ำอยู่หลายถัง

เมื่อฝ่าบาทถามถึงเรื่องนี้ ก็พิสูจน์ว่าเขารู้อะไรบางอย่างแล้ว

นั่นไม่ได้หมายความว่าเสี่ยวเสวียนจื่อคือพระสนมอินจริงๆ หรือ

เด็กคนนั้น คงเป็น...

หลี่เต๋อฝูอดไม่ได้ที่จะปิดปาก

โอ้สวรรค์!

ฝ่าบาทมีทายาทแล้ว!

หลี่เต๋อฝูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของฝ่าบาทที่มีต่อตระกูลอิน เขาก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอีก

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาต้องช่วยปกป้องเด็กและพระสนมอิน

หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง หลี่เต๋อฝูก็มาที่ประตูอีกครั้ง

“ฝ่าบาท!”

“ไปซะ!”

เย่จิ่งอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้มังกร หน้าอกของเขาสะท้อนขึ้นลงอย่างโกรธจัด

เมื่อเห็นว่าหลี่เต๋อฝูกำลังจะออกไป เขาก็พูดว่า “เดี๋ยวก่อน ไปเอาชุดฝึกยุทธ์ของข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

สิบห้านาทีต่อมา เย่จิ่งอวี้ก็มาถึงตำหนักฉงหวู่

เมื่อได้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดังมาจากข้างใน หลี่เต๋อฝูผู้ซึ่งยืนอยู่ที่ประตูมุมปากก็กระตุกเสียมิได้

โชคดีที่หมัดนั้นไม่ชกมาที่เขา ถ้าถูกชกเข้าหลายครั้ง เกรงว่าเขาคงสิ้นลมหายใจตายไปนานแล้ว

เย่จิ่งอวี้ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเต็มๆ ถึงเดินออกมาจากตำหนักฉงหวู่ เส้นเลือดบนใบหน้าตึงเครียด ยิ่งแสดงถึงความดุดันอย่างชัดเจน แต่ดวงตาหงส์ที่น่ากลัวกลับสงบลงอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เต๋อฝูติดตามเย่จิ่งอวี้อย่างระมัดระวัง เขาอยากจะเอ่ยพูดหลายครั้ง แต่ก็กลัวจะทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคืองพระทัย

เย่จิ่งอวี้ไม่ได้พูดอะไร เดินตรงไปอย่างเดียว

แล้วก็เดินมาถึงตำหนักจินหวู่ซึ่งเป็นที่พำนักของหวนไท่เฟยในอดีตโดยไม่รู้ตัว

คนงานในวังหลายคนกำลังทำความสะอาดด้านใน เมื่อเห็นเย่จิ่งอวี้ก็ลนลานรีบคุกเข่าลง

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท”

เย่จิ่งอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเจ้าถอยไปก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ” คนงานในวังก้มศีรษะลงทันทีและก้าวออกไป

เย่จิ่งอวี้ค่อยๆ เดินเข้าไปในตำหนัก

ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในลานบ้านยังคงเหมือนเดิมทุกประการ แต่เสียงหัวเราะและความสุขในอดีตได้หายไปแล้ว

เย่จิ่งอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมาถึงใต้ต้นไม้เก่าแก่ขนาดสามคนโอบ เห็นภาพคล้ายกับว่าตัวเองกำลังนั่งเล่นอยู่บนชิงช้า

“อวี้เอ๋อร์ อย่าแกว่งสูงนักนะ ระวังจะตกเอา”

กระแสเสียงของเสด็จแม่ยังคงดังก้องอยู่ในโสต เย่จิ่งอวี้ดวงตาแดงรื้นอย่างอดมิได้

เขายื่นมือออกไปแตะต้นไม้ตรงหน้า แล้วก็รู้สึกเจ็บคอ

เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็กเขามักจะเล่นใต้ต้นไม้ แม่ของเขากลัวเขาจะตก นางจึงคอยกำชับอยู่ข้างๆ เสมอ

ในเวลานั้น เย่จิ่งอวี้รู้สึกว่าแม่ของตัวเองน่ารำคาญมาก

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจแล้วว่าความรักของแม่มีค่าเพียงใด แต่ก็ไม่อาจได้ยินเสียงคำแนะนำของนางได้อีกต่อไป...