บทที่ 1390 สุนัขถ่อยมาจากไหน

หลังจากออกจากที่พักของเฮ่อยวนแล้ว อินชิงเสวียนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น

ในห้อง เย่จิ่งอวี้กำลังมองเสี่ยวหนานเฟิงด้วยสายตาอ่อนโยน เขามีเค้าหน้าคล้ายกับพ่อมาก

นับตั้งแต่กลับมาที่อิ๋นเฉิง เสี่ยวหนานเฟิงแทบจะกลายเป็นม้าป่า เล่นอยู่ในเมืองอย่างสนุกสนาน

เฟิงเอ้อร์เหนียงกับฮวาเชียนช่วยกันดูแลเขา ทั้งคู่เป็นคนที่อินชิงเสวียนไว้ใจ เย่จิ่งอวี้ก็ดีใจที่ได้เห็นลูกชายปลดปล่อยด้านธรรมชาติ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่า ความปรารถนาของเสวียนเอ๋อร์จะเป็นจริงแล้ว”

“ใช่แล้ว ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ลูกหลับหรือยัง”

อินชิงเสวียนเดินช้าๆ มองไปยังเสี่ยวหนานเฟิงที่ละม้ายคล้ายคลึงกับเย่จิ่งอวี้มากขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้สึกทอดถอนใจ

เพียงพริบตา ลูกก็โตขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมที่อยู่ในโลกอนาคตจะสบายดีหรือไม่

เย่จิ่งอวี้ห่มผ้าให้ลูกชาย แล้วพูดด้วยอารมณ์ทอดถอนใจ “นอนหลับนานแล้ว เจ้าหมอนี่ยิ่งโตก็ยิ่งแข็งแรง ความเร็วในการวิ่งของเขาแทบจะไล่ตามไป๋เสวี่ยทันเลย”

อินชิงเสวียนพูดด้วยความภาคภูมิใจ “นี่คือลูกที่ข้าเลี้ยงด้วยน้ำพุวิญญาณ จะไม่แตกต่างจากคนทั่วไปได้หรือ”

เย่จินอวี้หัวเราะเบาๆ

“เสวียนเอ๋อร์เป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงของข้า ไม่เพียงแต่สอนจ้าวเอ๋อร์ได้ดีขนาดนี้เท่านั้น แต่ราษฎรของอิ๋นเฉิงก็ได้รับประโยชน์มากมายเช่นกัน”

“บ่อน้ำพุวิญญาณมีมากมายใช้ไม่หมด แทนที่จะทิ้งไว้อย่างนั้น ไม่สู้เอามาให้ทุกคนดื่มดีกว่า เมื่อก่อนที่ไม่ได้เอาออกมาก ไม่ใช่เพราะเสียดาย แต่เพราะกลัวจะถูกคนจงใจใช้ประโยชน์ ตอนนี้ทุกคนมีความเกลียดชังและโกรธแค้นศัตรูร่วมกัน ได้มารวมตัวกันที่อิ๋นเฉิง ยังเพื่อความมั่นคงของต้าโจว น้ำนี้ควรเป็นรางวัลที่เราให้กับเหล่าสหายชาวยุทธ์เหล่านี้ทุกคน”

เมื่อมองดูรูปโฉมสะคราญปานจะล่มเมืองของอินชิงเสวียน หัวใจของเย่จิ่งอวี้ก็เต้นรัว เขาโอบกอดร่างอันบอบบางนั้นไว้ในอ้อมแขน

“ไม่ใช่เรา แต่เป็นเสวียนเอ๋อร์เอง หากพวกเขาสามารถประสบความสำเร็จในวรยุทธ์ ทั้งหมดเป็นผลงานของเสวียนเอ๋อร์คนเดียว”

อินชิงเสวียนยืดนิ้วชี้เรียวยาวออก แล้วจิ้มหน้าผากของเย่จิ่งอวี้เบาๆ

“ท่านกับข้าเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ อาอวี้แยกแยะชัดเช่นนี้นี้ กลัวว่าข้าจะแย่งผลงานของท่านในอนาคตหรือ”

เย่จิ่งอวี้จับมือเล็กๆ ของนางด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความรัก...