บทที่ 1399 ค่ายกลลึกลับ

ชายคนนั้นเตรียมการป้องกันอย่างเต็มที่ เมื่อถูกโจมตีอย่างกะทันหัน ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

“หลี่ชิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ข้าเป็นคน!”

คนที่ลงมือนั้นบังเอิญเป็นศิษย์น้องของเขา ไม่คาดคิดว่าชายชื่อหลี่ชิงจะดึงกระบี่ออกมาอย่างรวดเร็วและมีพลังมากกว่าปกติหลายเท่า คนที่พูดไม่สามารถขัดขวางได้ จึงถูกแทงที่แขนทันที

“ฉึบ”

เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด ตะโกนอีกครั้ง

“หลี่ชิง เจ้าดูให้ชัดเจน ข้าเป็นศิษย์พี่ของเจ้า”

หลี่ชิงดูเหมือนจะคลุ้มคลั่งไปแล้ว เขาไม่ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดด้วยซ้ำ เขากวัดแกว่งกระบี่ฟาดฟันไม่เลือกหน้า

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!”

มีคนถามอย่างกังวลว่า “เขาถูกพิษหรือเปล่า”

“ไม่หรอก น้ำที่เราดื่มสามารถรักษาพิษได้หลายร้อยชนิด”

ผู้คุมตราเซี่ยวมีความมั่นใจอย่างมากต่อน้ำพุวิญญาณของลูกสะใภ้

เหมยชิงเกอพลิกฝ่ามือชี้ไปที่บุคคลนั้น

“คุมตัวเขาก่อน”

คนอื่นๆ ก็เริ่มลงมือ ซึ่งหลี่ชิงไม่สามารถต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมือได้หลายคนอยู่แล้ว เพียงไม่กี่กระบวนท่า เขาก็ถูกกระแทกลงกับพื้น

ขณะที่ทุกคนกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก จู่ๆ มีคนอีกสองคนในฝูงชนก็คลุ้มคลั่งและตะโกนว่ามีผี

เฮ่อยวนลอยขึ้นไปในอากาศ และทันใดนั้นแสงสีขาวบนฝ่ามือก็พุ่งออกมา กระทบไปที่หัวของทั้งสองคน

“ทุกคนอย่าตกใจไป โลกนี้ไม่มีผี เสียงน่ารำคาญนี้เป็นคลื่นเสียงโจมตี ตราบใดที่ทุกคนสงบสติอารมณ์ ทุกอย่างก็จะดีเอง”

เมื่อรู้ว่าไม่ใช่ผี ทุกคนก็โล่งใจ แต่คำถามใหม่ก็วนกลับมาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเสียงร้องและเสียงโหยหวนที่น่ากลัวเหล่านี้เกี่ยวข้องกับเมฆดำที่อยู่เหนือศีรษะ ต้องทำอย่างไรถึงจะแก้ไขได้

เซี่ยวอิ๋นหวนนึกถึงพิณการเวก ถ้าอินชิงเสวียนอยู่ที่นี่ นางจะสามารถต่อสู้กับคลื่นเสียงได้อย่างแน่นอน เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นางก็นึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมา

หรือว่าอีกฝ่ายรู้ว่าพิณการเวกของนางสามารถต้านทานคลื่นเสียงได้ ดังนั้นจึงชักนำนางไปที่อื่น

ขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ ศิษย์อีกหลายคนก็คลุ้มคลั่ง

ทุกคนรีบควบคุมพวกเขา แต่ทั้งหมดได้รับผลกระทบทีละคน แม้แต่เฟิงเอ้อร์เหนียงก็ได้รับผลกระทบ