บทที่ 1413 เงียบงันราวกับความตายแผ่ปกคลุม

อินชิงเสวียนเชื่อแล้วโดยสิ้นเชิง ลูกชายของนางไม่ธรรมดาจริงๆ

“อาอวี้ ทำตามที่จ้าวเอ๋อร์บอกเถอะ ลั่วสุ่ยชิงเคยบอกวิธีทำลายค่ายกลกับข้าแล้ว แต่ถูกชิงฮุยขัดจังหวะเสียก่อน พอมาใคร่ครวญดูแล้ว มันก็คล้ายกับที่จ้าวเอ๋อร์พูด”

“ได้”

“รอเดี๋ยวก่อน”

เสี่ยวหนานเฟิงตะโกนหยุดทั้งสองคนด้วยเสียงแหลมใส

“มีอะไรหรือ”

อินชิงเสวียนมองดูลูกชายอย่างพิศวง

เสี่ยวหนานเฟิงจ้องมองลงด้วยดวงตากลมโต มองจากท้องฟ้าลงมาข้างล่าง แล้วพูดว่า “เรื่องนี้ดูจะยากสักหน่อย”

“ยังมีกลไกอย่างอื่นอีกงั้นหรือ”

เย่จิ่งอวี้ถาม

เสี่ยวหนานเฟิงทำปากมู่ทู่ พยายามเรียบเรียงคำพูด

“ยังมีกลิ่นอายอื่นอยู่ที่นี่ ไม่กำจัดออกไป ก็ทำไม่ได้นะ”

เขาเห็นหมอกสีดำทะมึนมากมายกระจายอยู่บนท้องฟ้า แม้ว่าเสี่ยวหนานเฟิงจะฉลาด แต่ก็ยังไม่สามารถอธิบายกลิ่นอายที่น่ากลัวนี้ได้

ซึ่งลักษณะสำคัญที่สุดของค่ายกลที่ชิงฮุยสร้างขึ้นคือพลังหยินของคนตายเหล่านี้ อาศัยแค่การทำลายหัวใจค่ายกลสองสิ่งนั้น ไม่สามารถทำลายค่ายกลที่ชั่วร้ายได้อย่างสมบูรณ์

ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกเขาไม่เห็นสิ่งที่เสี่ยวหนานเฟิงเห็น แต่ก็พอจะเข้าใจความหมายของลูกชายอยู่คร่าวๆ

“เสวียนเอ๋อร์ไม่ต้องกังวล ข้าจะลองสัมผัสดู”

เย่จิ่งอวี้เหาะลงมา แล้วส่งลูกชายให้กับอินชิงเสวียน

เขาเหยียบย่ำก้าวเดินดารา ก้าวขึ้นไปบนขั้นบันได ใช้ฝ่ามือเปลี่ยนแปลงพลังงานหยินหยาง ครั้นแล้วพลังแห่งฟ้าดินก็รวมทั่วร่างกายในทันที

กระแสพลังอันบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย และเชื่อมโยงกับผืนฟ้าและแผ่นดินทันที ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท ใช้ประสาทสัมผัสตรวจจับอย่างระมัดระวัง ซึ่งก็เห็นจริงตามนั้นว่ามีกระแสพลังหยินด้านมืดที่แตกต่างออกไปจริงๆ

ความรู้สึกนี้แตกต่างจากหมอกสีดำที่ลั่วสุ่ยชิงปลดปล่อยออกมา เป็นอนัตตา ยากที่จะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า