บทที่ 1423 ความเป็นมาของชิงฮุย

ตอนนี้เหลาสุราเล็กๆ หลายแห่งกลายเป็นที่ร้าง และภายในไม่กี่วัน ฝุ่นก็สะสมเป็นชั้นบางๆ

อินชิงเสวียนช่วยประคองลั่วสุ่ยชิงไปที่ห้องบนชั้นสอง หยิบผ้าขี้ริ้วออกมาจากมิติ และทำความสะอาดง่ายๆ

“เจ้าพักสักหน่อยเถอะ ข้าจะเอาอาหารมาให้เจ้ากิน”

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนทำนั่นทำนี่ไม่หยุด ลั่วสุ่ยชิงก็อดไม่ได้ที่จะคว้าข้อมือของนาง

“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะหลอกเจ้าหรือ เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นราชวงศ์ของแคว้นเฟยเหยา ทำไมเจ้าถึงยังเชื่อในตัวข้ามากขนาดนี้”

เมื่อมองดูดวงตาที่ค่อนข้างสับสน อินชิงเสวียนก็เม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม

“เจ้าไม่ใช่คนเลว แล้วข้าต้องกลัวอะไรล่ะ ยิ่งกว่านั้น เจ้าในตอนนี้ยังเอาชนะข้าไม่ได้ด้วย!”

หลังจากได้ยินประโยคสุดท้าย ดวงตาของลั่วสุ่ยชิงก็หรี่ลงเล็กน้อย

“ใช่ ข้าสูญเสียกำลังภายในไปเกือบหมดแล้ว จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าจริงๆ”

นางเงยหน้าขึ้นมองอินชิงเสวียน และถามอย่างสงสัย “เหตุใดกำลังภายในของเจ้าจึงถูกดูดออกไปไม่มาก”

กำลังภายในที่ถูกดูดซับไปจากตัวของอินชิงเสวียนมาจากกำลังภายในที่ช่วงชิงมา แน่นอนว่าไม่มีการสูญเสียมากนัก แต่นางไม่สามารถบอกลั่วสุ่ยชิงได้

“อาจเป็นเพราะกำลังภายในของข้าไม่สูงมาก จึงไม่ได้รับผลกระทบมากนัก”

นางกำลังลังเลว่าจะให้น้ำพุวิญญาณแก่ลั่วสุ่ยชิงเพื่อเร่งการฟื้นตัวดีหรือไม่ พอคิดใคร่ครวญดูแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ใจคนเราก็คาดเดาได้ยาก อาศัยแค่ความอาฆาตมาแยกแยะว่าดีหรือร้าย ไม่สามารถแยกแยะได้อย่างแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ได้แล้ว ดูจากชิงฮุยเป็นตัวอย่างก็ได้

ช่างมันดีกว่า

เมื่อนางออกมานอกประตู เย่จิ่งอวี้ก็มาถึงเช่นกัน

อินชิงเสวียนพาเสี่ยวหนานเฟิงออกจากมิติ แล้วส่งให้เย่จิ่งอวี้ ในด้านหนึ่ง นางต้องการให้พวกเขาทั้งคู่มีเพื่อน และในทางกลับกัน นางก็ต้องการให้ลูกชายได้ฟังเคล็ดวิชาลับของเฟยเหยาด้วย