บทที่ 1430 เหมือนจะทำสิ่งเลวร้ายขึ้น

นักพรตเทียนชิงขมวดคิ้ว

ยังมีกลุ่มพลังสีดำค้างอยู่ตรงกลางคิ้วของเย่จิ่งหลาน ปิดกั้นกำลังภายในของนักพรตเทียนชิง

หรือว่านี่คือข้อห้ามที่ชิงฮุยปลูกฝังไว้?

เมื่อจับตัวชิงฮุยไม่ได้ เช่นนั้นก็ถือโอกาสช่วยเย่จิ่งหลานไปเลย เพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำสิ่งชั่วร้ายและทำให้เกิดฟ้าผ่า

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นักพรตเทียนชิงก็จี้จุดที่ไหล่และขาของเย่จิ่งหลานอย่างรวดเร็ว เย่จิ่งหลานเข่าอ่อน ทรุดนั่งลงบนพื้นทันที

นักพรตเทียนชิงอุ้มเขาขึ้น รีบลงจากภูเขาไปยังบ้านลับแห่งหนึ่ง

ชาวบ้านทั้งหมดในเมืองย้ายไปอยู่ในอิ๋นเฉิงแล้ว มีบ้านว่างมากมาย นักพรตเทียนชิงวางเย่จิ่งหลานไว้บนเตียง และตรวจชีพจรของเขาทันที ลมปราณยังไม่ถูกปิดกั้น เช่นนั้นก็ลองดูหน่อย

เขาค่อยๆ ยกนิ้วขึ้น แตะหว่างคิ้วของเย่จิ่งหลาน

ร่างกายของเย่จิ่งหลานสั่นเล็กน้อย ขมวดคิ้วมุ่น

นักพรตเทียนชิงกล่าวอย่างกรุณา “ในระหว่างกระบวนการอาจทรมานบ้าง แต่คงใช้เวลาไม่นานนัก คุณชายน้อยเย่ ล่วงเกินแล้ว!”

หลังจากจบคำพูด นักพรตเทียนชิงก็ปลดปล่อยพลังชี่แท้ออกมา มันไหลเข้าสู่กลางคิ้วของเย่จิ่งหลาน

เย่จิ่งหลานดูเหมือนจะเจ็บปวดอย่างมาก ร่างกายสั่นสะท้านและกระตุกอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังส่งเสียงครวญครางแผ่วเบา

นักพรตเทียนชิงได้มองเห็นภาพภายในของเย่จิ่งหลานแล้ว ตราบใดที่สามารถทะลวงกลุ่มพลังสีดำได้ เขาก็สามารถฟื้นคืนสติได้

ด้วยกระแสพลังที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน เย่จิ่งหลานสั่นกระตุกอีกครั้ง พลังสีดำที่ปกคลุมหว่างคิ้วถูกเป่าออกไปทันที แต่ไม่นานก็รวมตัวกันอีกครั้ง

นักพรตเทียนชิงเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นอีกเล็กน้อย โคจรกำลังภายในเข้าไป แต่ได้ยินเสียงแตก หมอกดำก็กลุ่มนั้นก็เปิดออก แสงสีแดงอันสุกใสแผ่ออกมาจากกลางคิ้วของเย่จิ่งหลาน นักพรตเทียนชิงตกใจ รีบถอนตัวออกมาจากภาพภายในของเย่จิ่งหลานทันที

บนเตียง เย่จิ่งหลานลืมตาขึ้นแล้ว

ดวงตาที่แสนมืดมนและเย็นชาคู่หนึ่ง ราวกับว่ามีหมอกดำค้างอยู่บนดวงตาสีดำอันไร้ก้นบึ้งคู่นั้น

นักพรตเทียนชิงรู้สึกตกใจ ผงะถอยกลับไปหลายก้าว