บทที่ 1446 ภาพในห้วงทะเลแห่งจิต

ชิงฮุยระงับความคิดที่วุ่นวาย หลับตาโคจรลมปราณ

ชั่วพริบตา พระจันทร์ก็เคลื่อนมาถึงยอดไม้แล้ว

เย่จิ่งหลานยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างๆ ราวกับเป็นศพที่ไร้ชีวิต แม้แต่การสะท้อนขึ้นลงของหน้าอก ยังเนิบช้ายิ่งนัก

การใช้กำลังภายในระงับ ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของชิงฮุยได้เล็กน้อย จากนั้นก็มุ่งความสนใจไปที่เย่จิ่งหลานทันที

ตอนนี้เย่จิ่งหลานถูกชิงฮุยควบคุมอย่างสมบูรณ์ จิตสำนึกถูกบังคับให้เข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของห้วงทะเลแห่งจิต หากสามารถยึดครองจิตวิญญาณได้ในเวลานี้ ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

บรรพบุรุษของแคว้นเฟยเหยาเดิมทีมีพลังยิ่งใหญ่ในการบำเพ็ญตบะ ถ้าไม่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่สามารถถ่ายทอดเล่ห์กลมนต์คาถามากมายขนาดนี้ได้ ลั่วสุ่ยชิงสามารถปลงสังขาร ฝึกฝนแก่นวิญญาณได้ และชิงฮุยก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่จิตสำนึกสัมผัสร่างกายของเย่จิ่งหลาน ก็ถูกพลังชนิดหนึ่งทำให้เด้งกลับออกมา

ชิงฮุยสะดุ้งเล็กน้อย หรือว่าเขาตื่นแล้ว?

ครั้นจึงออกคำสั่งในใจกับเย่จิ่งหลานทันที

เย่จิ่งหลานเดินเคลื่อนไหวไปครู่หนึ่ง แล้วหยุดลง

สีหน้าของชิงฮุยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่สามารถควบคุมเย่จิ่งหลานได้อย่างสมบูรณ์กระนั้นหรือ?

มีสาเหตุมาจากอะไรกันแน่ หรือว่าอินชิงเสวียนใช้คาถาบางอย่างกับเขา?

แม้ว่าจะมีทายาทเฟยเหยาอยู่ข้างกายชิงฮุยมากมาย แต่ส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา วรยุทธ์ที่แข็งแกร่งของเย่จิ่งหลานนั้น สามารถช่วยเหลือได้ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

เขายังคงชื่นชอบผู้มีความสามารถ ยังไม่ต้องการทำลายเย่จิ่งหลาน ดังนั้นจึงเพิ่มแก่นวิญญาณให้สูงสุดทันที และบังคับเข้าสู่ห้วงทะเลแห่งจิตของเย่จิ่งหลาน

ภาพที่สวยงามสดใสปรากฏขึ้นแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว ชิงฮุยถูกดีดออกไปอีกครั้ง

เขาแปลกใจเล็กน้อย เจ้าหมอนี่ไม่มีแม้แต่จิตสำนักแห่งความเป็นตัวเอง ทำไมถึงสามารถคิดถึงผู้หญิงได้?