บทที่ 1463 ฉันชื่อเย่จิ่งหลาน

ความเจ็บปวดจากไฟฟ้า ทำให้เย่จิ่งหลานกลับมามีสติอีกครั้ง

หลี่ไห่ตงซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขาไออย่างบ้าคลั่ง และมองไปที่เย่จิ่งหลานด้วยสีหน้าแห่งความเกลียดชัง

“ทุบตีมัน ทุบตีมันให้ตาย ตีมันตายแล้วฉันจะรับผิดชอบเอง”

เมื่อเห็นว่าเย่จิ่งหลานไม่ขัดขืน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น กระแสไฟฟ้าสีฟ้าพุ่งใส่ร่างของเย่จิ่งหลาน ทำให้ห้องรังสีวินิจฉัยที่มืดมิดสว่างไสวขึ้นมา

เย่จิ่งหลานหลับตา ใช้ประสาทสัมผัสตรวจสอบอย่างระมัดระวัง และยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง แต่สัมผัสได้ ความรุนแรงเท่านี้ไม่สามารถเอาชีวิตเขาได้เลย รู้สึกเหมือนกับถูกแมลงต่อยสองครั้ง ถ้าเขาจะโดนฟ้าผ่า ก็ถือว่าเป็นการได้สัมผัสประสบการณ์ล่วงหน้า

เป็นเวลาสิบวินาทีเต็มๆ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาเรียวแคบของเขาเหมือนถูกรายล้อมไปด้วยงูทองคำพ่นไฟ ดุดันน่าเกรงขาม แม้ในความมืดมิดเช่นนี้ ก็สามารถมองเห็นใบหน้าอันน่าเกลียดของทุกคนได้ชัดเจน

เขาอาจจะฆ่าคนไม่ได้ แต่สามารถทุบตีพวกเขาได้ และตราบใดที่พวกเขายังหายใจอยู่ ก็ไม่ถือว่าตาย

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้น แล้วโบกมือออกไปด้านนอก

แขนนั้นดูเหมือนจะมีพลังทำลายล้างโลก ทำให้ทุกคนกระเด็นและอัดกระแทกเข้ากับกำแพง

หลี่ไห่ตงรู้สึกหวาดกลัว

คนนี้เป็นใคร

เขามีพลังพิเศษอย่างนั้นหรือ?

หรือว่า...เขาถูกวิญญาณบางอย่างสิงสู่ร่าง?

คนเราจะมีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร

เย่จิ่งหลานเมินเฉยต่อเขา เขาใช้กำลังดึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามา คนเหล่านี้ก็เหมือนกับถูกมัดด้วยเชือก แล้วถูกโยนลงพื้นซ้ำๆ จนกระทั่งพวกเขาไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาได้เลย เย่จิ่งหลานจึงยอมรามือ

ทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้า ร่างนั้นก็เคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าหลี่ไห่ตงแล้ว

“อยากรู้ว่าฉันเป็นใครใช่ไหม”