บทที่ 1467 ฉันอยากกลับไป

อินชิงเสวียนดึงมือออก

“คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่เพื่อนบ้านเดียวกันของคุณ แต่เป็นลูกสาวของแม่ทัพแห่งต้าโจว อินชิงเสวียน!”

“คุณ คือเจ้าของร่างเดิมของอินชิงเสวียน?”

เย่จิ่งหลานมองเธอขึ้นๆ ลงๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ รูปร่างเหมือนกันทุกประการ แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นได้ว่าเพื่อนบ้านเดียวกันของเขามีพลังความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ ส่วนผู้หญิงตรงหน้าเขาดูอ่อนโยนและอ่อนแอกว่ามาก

ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้ด้วยว่าทำไมเขาถึงดูคุ้นตากับเด็กน้อยคนนี้ ตอนที่ตัวเองเพิ่งข้ามภพไปยังต้าโจว เขาก็มีรูปร่างหน้าตาลักษณะเหมือนแบบนี้เลย

ความทรงจำก็เหมือนกับคลื่นทะเล เป็นคลื่นที่ซัดมาระลอกแล้วระลอกเล่า ในที่สุดเย่จิ่งหลานก็ค่อยๆ จำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในต้าโจวได้

ทุกคนช่วยกันต่อต้านชิงฮุยในหุบเขาเชื่อมเมฆา แต่แล้วเขาก็กลับมาในเวลานี้ และกลับมาโดยที่ร่างกายสมบูรณ์ครบถ้วน

เมื่อนึกถึงความชั่วร้ายและความเจ้าเล่ห์เพทุบายของชิงฮุย เย่จิ่งหลานก็รู้สึกสับสนอย่างอธิบายไม่ถูก

“หรือว่าผมข้ามภพมาได้เพราะป้ายตราคำสั่งนี้ ผมต้องรีบกลับไปโดยเร็วที่สุด”

เมื่อเห็นท่าทางกังวลอย่างกะทันหันของเย่จิ่งหลาน อินชิงเสวียนก็ตระหนักว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น”

เย่จิ่งหลานขมวดคิ้ว

“เรื่องมันยาว เมื่อหลายพันปีก่อน เคยมีสถานที่ที่เรียกว่าแคว้นเฟยเหยา เดิมทีพวกเขาถูกต้าโจวทำลาย แต่ใช้มนตราเพื่อรักษาแก่นวิญญาณไม่ให้ถูกทำลาย ตอนนี้ได้กลับมาอีกครั้ง และกำลังทำสงคราม...

...ลูกหลานแคว้นเฟยเหยาเชี่ยวชาญวิชาอาคม ครั้งหนึ่งผมเคยถูกควบคุมด้วยเคล็ดวิชาลับของพวกเขา แต่ไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงได้กลับมาที่นี่ แถมยังสูญเสียความทรงจำอีก”

ดวงตาของเสี่ยวหลานหลานเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“แคว้นเฟยเหยา ทำไมผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน? แล้วก็แก่นวิญญาณนั่นอีก มีคนที่มีพลังร้ายกาจขนาดนี้จริงๆ เหรอ แบบนั้นเขาก็เข้าใกล้กับคำที่เรีกว่าเทพเซียนไม่ใช่เหรอ”

อินชิงเสวียนก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเช่นกัน

ในความทรงจำของเธอ ต้าโจวได้ต่อสู้กับแคว้นใกล้เคียงเล็กๆ แต่เธอไม่เคยได้ยินเรื่องลึกลับเช่นนี้มาก่อน

เย่จิ่งหลานบีบคางแล้วพูดว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแน่นอน ในช่วงนี้ มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในต้าโจวจริงๆ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณได้เห็นในช่วงปกติ”

เสี่ยวหลานหลานถามด้วยความกังวลว่า “แล้วแม่ของผมเป็นยังไงบ้าง เสด็จพี่ได้ส่งทหารไปปราบหรือเปล่า”