บทที่ 147 โล่กระดองเต่า

จู่ๆ ก็ได้กำไรที่ไม่คาดคิด?

ปากของอินชิงเสวียนเชิดขึ้นไปบนฟ้า แน่นอนว่าคนดีย่อมได้รับสิ่งที่ดีตอบแทน

แล้วนางออกจากมิติอย่างรวดเร็ว เมฆดำก็เคลื่อนมาถึงหัวของนาง

เมฆดำเป็นชั้นๆ ทำให้คนรู้สึกถึงการถูกกดดันอย่างหนัก ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงที่เมฆดำกำลังกดทับเมืองราวกับว่าจะทำลายทั้งเมือง!

นางส่งม้าให้ขันทีน้อยแล้ววิ่งไปที่ตำหนักจินหวู่อย่างรวดเร็ว ทันทีที่นางเข้าไปในลานบ้าน ฝนก็เริ่มเทกระหน่ำลงมา

เสี่ยวหนานเฟิงกำลังนอนหลับ เมื่อเขาได้ยินเสียงฝนตกเขาก็เตะขาสะดุ้งด้วยความกลัว

เย่จิ่งอวี้ยื่นมือออกมาทันที และตบท้องเขาเบาๆ บางทีอาจรู้สึกได้ว่าบิดาผู้ให้กำเนิดอยู่ข้างๆ เสี่ยวหนานเฟิงก็ดูดปากเล็กๆ สองครั้งแล้วหลับไปอีกครา

อินชิงเสวียนเปิดประตู ก็เห็นเย่จิ่งอวี้นั่งอยู่ข้างเตียงพอดี

เมื่อสบตากัน เย่จิ่งอวี้ก็ลุกขึ้นยืนทันที

เขาดูประดักประเดิดเล็กน้อย

“เดิมทีข้าจะไปแล้ว แต่จู่ๆ ก็เห็นท้องฟ้ามีเมฆมาก ข้าจึงรั้งอยู่ต่ออีกพักหนึ่ง”

อินชิงเสวียนคิดในใจ นางออกไปข้างนอกตลอดทั้งบ่าย ถึงแม้จะมีเมฆมากแต่เมฆก็เพิ่งก่อตัว ถ้าเขาต้องการ เขาก็คงจากไปนานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหาข้อแก้ตัวที่จะจ้องมองลูกชายตัวอ้วนของนาง

นางยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “ใช่พ่ะย่ะค่ะ จู่ๆ ฝนก็เริ่มตก”

ในขณะที่กำลังพูด ฝนก็เทลงมาจนทำให้หน้าต่างสั่นสะเทือน

เย่จิ่งอวี้กลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง

“ดูเหมือนว่า ข้าต้องรอสักพักถึงจะกลับได้”

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะถาม “ถ้าฝนตกไม่หยุดล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

นี่คือฝนที่แลกมาด้วย 500 คะแนน ซึ่งคงไม่หยุดง่ายๆ แค่ไม่กี่ชั่วยามอย่างแน่นอน

“เช่นนั้นข้าก็อยู่ที่นี่”

เย่จิ่งอวี้พูดอะไรบางอย่างแล้วถามว่า “สนามฝึกเป็นอย่างไรบ้าง”

อินชิงเสวียนโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เรียบร้อยดีพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้พยักหน้า “ดีแล้ว”

อินชิงเสวียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วถามว่า “ในการฝึกฝนครั้งนี้ สวีเหลียงใช้ความพยายามอย่างมาก แม้ว่าวิธีการของเขาจะแตกต่างจากจังเถี่ย แต่พวกเขาก็มีวิธีการของตัวเองเช่นกัน หากสามารถชนะได้ในครั้งนี้ ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะสามารถเลื่อนตำแหน่งได้หรือไม่”

“ถ้ามีพรสวรรค์และขยันหมั่นเพียรจริง ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาถูกกลบแน่นอน”

เย่จิ่งอวี้ลุกขึ้นจากเตียง มองดูสายฝนที่อยู่นอกหน้าต่าง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แม้ว่าเจียงวูจะเป็นเพียงสถานที่เล็กๆ แต่กระแสนิยมของประชาชน ก็ค่อนข้างแข็งกร้าว อีกทั้งผู้คนในเผ่าของพวกเขาก็ถนัดในการขี่มายิงธนู ตอนนี้พวกเขาได้ร่วมมือกับหลายเผ่าแล้ว หากไม่หยุดยั้งพวกเขาให้พ่ายแพ้ราบคาบ เกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายใหญ่ขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อินชิงเสวียนก็ได้นึกถึงการต่อสู้ห้ากองทัพของฮอบบิทอยู่รางๆ

ในฉากหนึ่ง คนแคระสร้างกำแพงโล่กระดองเต่าเพื่อป้องกันไม่ให้ออร์คโจมตี เหล่าเอลฟ์ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกำแพงโล่และใช้หอกเพื่อเอาชนะศัตรู

ฉากนี้ทำให้อินชิงเสวียนตราตรึงใจมาก เมื่อนึกถึงในวันนี้เลือดของนางก็เดือดพล่าน

ในภาพยนตร์ของชาวสปาร์ตา ยังมีขบวนโบราณที่ใช้ควบคุมทหารม้าด้วย เรียกว่าขบวนโล่เต่า

รูปแบบนี้เป็นการใช้โล่ขนาดใหญ่เพื่อปกป้องผู้ที่อยู่ตรงกลาง และใช้หอกเพื่อสังหารม้าของศัตรู

ถ้าใช้ในต้าโจว จะเหมาะสมหรือไม่

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนเงียบ เย่จิ่งอวี้ก็หันศีรษะแล้วถามว่า “เจ้าคิดอะไรได้รึ”

อินชิงเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “กระหม่อมได้นึกถึงค่ายกลอย่างหนึ่ง ซึ่งอาจสามารถเอาชนะทหารม้าของเจียงวูได้”

“โอ้?” สีหน้าของเย่จิ่งอวี้ตะลึง ถามว่า “เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“ทาสนึกถึงการสร้างโล่ โล่นั้นเป็นโล่เหล็กสี่เหลี่ยม สูงประมาณสองฉื่อ กว้างประมาณหนึ่งฟุต ทำหน้าที่ปกป้องคนที่อยู่ด้านหลังโล่เหล็ก และซ่อนพลหอกไว้ตรงกลาง พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวเพื่อฆ่าศัตรูได้ แต่...ต้องการนักรบที่แข็งแกร่งมากจำนวนหนึ่ง โดยมีสองคนควบคุมโล่เหล็กจึงจะทำได้”

อินชิงเสวียนพูดอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะจุ่มนิ้วลงในชาแล้ววาดภาพโล่ขนาดยักษ์บนโต๊ะ

เมื่อเห็นว่าทุกด้านและส่วนบนของศีรษะได้รับการปกป้องแล้ว เย่จิ่งอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า