บทที่ 1473 เศษเสี้ยวแก่นวิญญาณ

ในเวลานี้ เย่จิ่งหลานได้มาถึงจุดที่เสี่ยวหลานหลานพบเขาแล้ว

“ที่นี่แหละ ตอนที่เราเจอคุณ คุณก็นอนอยู่ที่นี่ สวมชุดดำ ดูเหมือนนักฆ่าไม่มีผิด แถมยังดูเจ๋งมาก”

เสี่ยวหลานหลานยื่นมือเล็กๆ ออกมา แล้วชี้ไปที่พื้น

เย่จิ่งหลานเดินไปที่นั่นทันที แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น?

อินชิงเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หรือว่า...ท่าทางที่คุณกำลังทำอยู่นี่มันไม่ถูกต้อง?”

นางอยู่ที่นี่มานานแล้ว ได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลามามากมาย โดยปกติแล้วไม่มีใครสามารถย้อนเวลากลับไปได้ แต่จากที่ข้ามภพมา ดูเหมือนจะสามารถเดินทางได้อย่างอิสระระหว่างสองโลก

นางไม่รู้ว่าสิ่งที่เขียนในหนังสือเป็นนิยายที่แต่งขึ้น หรือว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ถ้ายังไงลองดูก็ไม่เสียหาย

เย่จิ่งหลานเกาหัว

“เอ่อ...ตอนนั้น...ท่าทางของผมเป็นยังไง”

อินชิงเสวียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที และวาดภาพง่ายๆ บนหน้าจอด้วยปากกาสัมผัสอย่างจริงจัง

เย่จิ่งหลานมองดู จากนั้นก็ยกมือขึ้นเป็นคำว่าโอเค

จากนั้นยืดมือทั้งสองข้างขึ้นไปเหนือศีรษะ ขาข้างหนึ่งเหยียดตรง อีกข้างหนึ่งงอเข่าแนบกับพื้น แล้วนอนราบลงกับพื้น

“แบบนี้เหรอ”

อินชิงเสวียนกับเสี่ยวหลานหลานมองสบตากัน จากนั้นก็พยักหน้าพร้อมกัน

“สมบูรณ์แบบ”

ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กลับมีผู้คนมากมายมาถ่ายรูปกัน

“นี่มันปาร์ตี้รูปแบบใหม่แบบไหนกันเนี่ย”

“ฉันเดาว่าน่าจะเป็นเจ้านายคนไหนสักคนมอบหมายงานมาให้มั้ง”

“พี่ชายคนนี้หล่อมาก ดูบั้นท้ายนี่สิ เป็นโค้งสวยงามมาก”

“นี่อาจเป็นศิลปะเรือนร่างมั้ง สุดยอด!”

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาแอบบันทึกวิดีโอและพูดคุยกันเงียบๆ แต่เย่จิ่งหลานกลับไม่รู้สึกใดๆ เลย

ตราบใดที่ตัวเองไม่เขินอาย คนอื่นก็จะอายเอง!

หลังจากนอนอยู่ที่นั่นสิบนาที ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น

“ตอนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก มีอะไรขาดหายไปอีกหรือเปล่า”

เสี่ยวหลานหลานก็ตบหัวตัวเองทันที