บทที่ 1481 ทำไปแล้วหรือยังไง

ผิวพรรณอุ่นนุ่มหอมกรุ่น ผมสลวยแขนเนียน ไก่อ่อนอย่างเย่จิ่งหลานจะเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนได้อย่างไร

“เอ่อ...ลั่ว...”

เขาเรียกออกมาด้วยสติที่ยังหลงเหลืออยู่ และในวินาทีถัดมา จากผู้ถูกกระทำก็กลายเป็นผู้กระทำ กดหญิงร่างบางอ่อนหวานคนนี้ไว้ใต้ร่าง ใช้ปลายลิ้นดุนฟันของนางให้เผยอออก จากนั้นก็รุกล้ำเข้าไปในปาก

ลั่วสุ่ยชิงปล่อยให้เขาทำตามใจ ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท แพขนตายาวหนาสั่นพลิ้วตลอดเวลา สีหน้าบนใบหน้านั้นซับซ้อนมากจนยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้

กระโปรงสีดำค่อยๆ เลื่อนหล่น เรียวแขนหยกงดงามราวกับหิมะ เย่จิ่งหลานรู้สึกว่าผิวของนางบอบบางดุจแพรไหม กลัวที่จะสัมผัสแรงๆ

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกรักหยกถนอมบุปผาเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ เมื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด ก็ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด และในที่สุดทุกอย่างก็สงบลง

เมื่อมองไปที่ลั่วสุ่ยชิงซึ่งนอนหมดสติอยู่บนพื้น มีรอยฟกช้ำทั่วร่างกาย เย่จิ่งหลานก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าตัวเอง นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว

เขารีบอุ้มลั่วสุ่ยชิงไว้บนตัก แล้วสวมเสื้อคลุมให้นาง

ห้วงทะเลแห่งจิตว่างเปล่า ไม่มีเตียงหรือสิ่งใด เย่จิ่งหลานไม่สามารถหาที่ที่เหมาะสมให้นางพักผ่อนได้ แต่ทั้งกลัวว่าลั่วสุ่ยชิงจะหนาว จึงทำได้เพียงอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น

เมื่อมองดูใบหน้างามดวงนี้ไม่ด้อยกว่าอินชิงเสวียน คำถามอื่นก็เกิดขึ้นในใจ

นี่คืออะไร

วิญญาณ?

ทำไปแล้วหรือยังไง?

แล้วทำไมลั่วสุ่ยชิงถึงทำแบบนี้ล่ะ?

นางไม่ใช่ผู้หญิงสำส่อน จะต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านี้แน่

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ๆ หมอกสีดำกลุ่มใหญ่ก็โผล่ออกมาจากร่างของลั่วสุ่ยชิง พลังเฟยเหยาในร่างกายของเย่จิ่งหลาน พลันเกิดการตอบสนองร่วมกับลั่วสุ่ยชิง และเริ่มโคจรพลังอย่างรวดเร็ว

เย่จิ่งหลานไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ไม่สามารถควบคุมพลังนี้ได้ เขาทำได้เพียงเฝ้าดูพลังสีดำในร่างกายหลอมรวมกับลั่วสุ่ยชิง

พลังนี้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันหมุนวนเหมือนพายุทอร์นาโด ครอบคลุมไปทั่วห้วงทะเลแห่งจิตของเย่จิ่งหลาน

“ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกัน”

เมื่อเห็นว่าห้วงทะเลแห่งจิตทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ เย่จิ่งหลานก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ถึงกับรู้สึกหวาดกลัวจนรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถึงจุดจบ