บทที่ 1516 รู้สึกเหน็บหนาวหัวใจ

เย่ไห่ถังที่เงี่ยหูแอบฟังอยู่ตลอด เมื่อเห็นท่าทางที่โง่เขลาของเขา ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้อีก

“ความจริงก็เป็นเช่นนี้แหละ จริงอยู่ที่มีเพียงตระกูลอินของพวกท่านที่เป็นห่วงเสด็จพี่สะใภ้ แค่เสด็จพี่ก็ประคบประหงมเสด็จพี่สะใภ้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเช่นกัน หลังจากที่ท่านเข้ามารับตำแหน่งในวัง ทุกครั้งที่ได้เข้าพบก็คือเสด็จอาสิบสาม”

นางเดินวนรอบตัวอินปู้อวี่ ร้องอ๋อแล้วพูดอีกว่า “มิน่าล่ะแต่ละวันท่านมักจะหาข้าอ้างไม่ยอมพบข้า ต้องพาลโกรธใส่ข้าอยู่แน่ๆ อินปู้อวี่ ท่านบังอาจนัก”

อินปู้อวี่ตกใจ รีบคุกเข่าลงอย่างร้อนรน

“กระหม่อมมิกล้า”

อินชิงเสวียนพูดบ่น “เอาล่ะ เจ้าอย่าตำหนิพี่รองข้าเลย”

ซึ่งเย่ไห่ถังก็ย่อมไม่ต้องการให้คนรักของตัวเองต้องคุกเข่าอยู่แล้ว

“เมื่อครู่ข้าล้อเล่นน่ะ รีบลุกขึ้นเร็ว”

อินปู้อวี่จึงลุกขึ้นยืน แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ยืนนิ่งงั้นเป็นเสาปูนอยู่ตรงนั้น

อินชิงเสวียนที่ยืนอยู่ตรงกลางก็รู้สึกไม่สบายใจ จากนั้นก็เห็นเย่ไห่ถังมองอินปู้อวี่ตาปริบๆ นางกลอกตาแล้วพูดว่า “ข้าเหมือนจะกินของแสลง ท้องไส้ปั่นป่วน พวกเจ้าคุยกันก่อนนะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ”

“น้องหญิง!”

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนกำลังจะจากไป อินปู้อวี่ก็กระวนกระวายขึ้นอีก

เย่ไห่ถังกางแขนออก ยกขึ้นขวางทางเขา

“ท่านนี่เป็นอะไรกันนะ คนเขาจะไปเข้าห้องน้ำ ท่านก็จะตามไปงั้นรึ”

อินปู้อวี่ถูกนางว่าจนหน้าแดงเถือก ก้มหัวลงแล้วพูดว่า “องค์หญิงอย่าพูดไร้สาระ กระหม่อมไม่ได้”

“ไม่ได้อะไรงั้นหรือ”

เย่ไห่ถังก้าวไปข้างหน้าอย่างกดดัน

ฝ่ามือของอินปู้อวี่มีเหงื่อออก องค์หญิงรูปโฉมงดงาม แต่ทำไมถึงมีนิสัยน่ากลัวก็ไม่รู้

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในวัง ช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน แต่ความหวังหาได้เป็นจริงไม่ สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อินปู้อวี่ก้าวถอยหลังทีละก้าว

“ข้าจะมีความคิดสกปรกเช่นนี้ได้อย่างไร องค์หญิงโปรดอย่าเดาสุ่มเลย”