บทที่ 152 บุตรชายทำร้ายบิดา

อินชิงเสวียนเบิกตาโพลง เย่จิ่งอวี้คงบ้าไปแล้วกระมัง!

เมื่อเห็นนางทำหน้าทำตาราวกับกระต่ายตื่นตูม มุมปากของเย่จิ่งอวี้ก็กระตุกขึ้น

"ทำไม เจ้าไม่ชอบรึ"

ก็ไม่ชอบอยู่แล้วสิ นี่คือลูกของนางนะ จะให้อยู่ในวังเพื่ออะไร

อย่างไรก็ตาม ร่างกายกลับคุกเข่าลงอย่างอ่อนน้อม

"กระหม่อมขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ!"

"ลุกขึ้นเถอะ"

เย่จิ่งอวี้นั่งบนเก้าอี้แล้วจิบน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อดื่มเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงรสเผ็ดร้อนในปาก จึงนึกขึ้นได้ว่าสิ่งนี้เป็นน้ำขิง

"เจ้าโดนฝนมา ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

อินชิงเสวียนโบกมือแล้วพูดว่า "ตอนนี้กระหม่อมรู้สึกสบายมาก ทุกอย่างเรียบร้อยดีพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นสีหน้าของนางดูผ่องใส เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกโล่งใจ

ด้านเสี่ยวหนานเฟิงที่อยู่ในอ้อมแขน เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนกำลังพูดคุยกับคนอื่น เขาก็ยื่นมือเล็กๆ ออกมาดึงหมวกของนางทันที ด้วยความคิดที่จะพยายามหันเหความสนใจของผู้เป็นแม่

อินชิงเสวียนจึงรีบหยิบรถของเล่นออกมา ใช้หยอกล้อเสี่ยวหนานเฟิง

เมื่อเห็นว่าสิ่งเล็กๆ นี้สามารถเปล่งแสงวิบวับได้ สามารถส่งเสียง แถมยังวิ่งได้ด้วย เย่จิ่งอวี้ก็โน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วถามด้วยความประหลาดใจ "หรือว่านี่ก็เป็นของจากแคว้นฮว๋าเซี่ยวรึ"

อินชิงเสวียนอุ้มลูกนางงยองกับพื้น พูดด้วยสีหน้าผ่อนคลาย "ใช่พ่ะย่ะค่ะ นี่คือของเล่นที่เด็กๆ ฮว๋าเซี่ยเล่นกัน เรียกว่ารถยนต์จำลอง"

เย่จิ่งอวี้มองดูอยู่นาน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อย่างอดไม่ได้

"แล้วรถยนต์จำลองคือสิ่งใดรึ"

อินชิงเสวียนอธิบายอย่างอดทน "ก็คือแบบจำลองของรถยนต์"

เย่จิ่งอวี้ครุ่นคิดอยู่นาน แล้วจึงถามด้วยความประหลาดใจ "มีสิ่งที่มีลักษณะเช่นนี้ เป็นรถยนต์จริงหรือ"

อินชิงเสวียนพูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจ "แน่นอน ฮว๋าเซี่ยมีทุกอย่าง"