บทที่ 1528 ทำไมเสด็จพ่อถึงคลอดลูกไม่ได้

วันรุ่งขึ้น

ในตอนเช้า เหล่าขุนนางได้รับข่าว สั่งให้ชาวเมืองเร่งไปที่พระนครในเวลาหนึ่งทุ่ม เพราะฝ่าบาทจะฉลองวันตรุษกับราษฎรทุกคน

ในอดีต ก็มีการเฉลิมฉลองวันตรุษกับราษฎร แต่พวกเขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้ไปที่พระนคร

ในสถานที่สำคัญอย่างเช่นวังหลวง จะให้ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้าใกล้ได้อย่างไร แม้แต่การมองจากไกลๆ ก็มีโทษหนักถึงขั้นตัดศีรษะ หลังจากได้ทราบข่าวนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ และตั้งตารอคอย

เพียงชั่วพริบตาก็ถึงเวลาหนึ่งทุ่ม เหล่าขุนนางก็ได้รับการต้อนรับเข้าสู่พระราชวังเพื่อร่วมงานเลี้ยง ด้านนอกประตูวังก็มีผู้คนมากมาย

ขณะที่มองดูคบเพลิงที่โอ้อวด ทุกคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบ

“อากาศหนาวมาก ให้เรามาทำอะไรที่นี่กัน”

“ใช่ มืดสนิทอย่างนี้ หรือจะให้พวกเรานั่งฟังพวกขุนนางข้างในนั่นยกจอกดื่มกันอย่างสนุกสนาน?”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ในเมื่อบอกให้เรามาก็มาเถอะ ครึ่งเดือนที่แล้วฮองเฮาประทานข้าว แป้งหมี่ ผักและผลไม้ให้เรามากมาย แม้ต้องทนหนาวก็สมควรแล้ว”

“ไม่ใช่หรอกรึ ถึงอย่างไรคนก็มีคุณธรรม ในฤดูกาลนี้จะหาผลไม้และผักสดอร่อยๆ แบบนี้ได้ที่ไหน แม้ว่าฮองเฮาจะให้ทนหนาว ข้าก็ยอมรับได้”

“ใช่ ข้าไม่กลัวหนาวเหมือนกัน หากปราศจากพระเมตตาของฝ่าบาท เราก็คงไม่มีชีวิตที่ดีอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้”

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน จู่ๆ แสงไฟหลากสีก็สว่างขึ้นทั่วพระนคร ทั่วทั้งพระนครเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีขนาดเท่ามะเขือเทศ สีสันต่างๆ เปลี่ยนไปไม่หยุด ราวกับสายรุ้งที่ลอยอยู่ในความมืด ทันใดนั้น ทุกคนก็หุบปาก

“อา สวยมาก!”

“ไฟอะไรเนี่ย เปลี่ยนสีได้อย่างไร”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงดังก้องไปทั่วพระนคร แสงจ้าลำหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด แล้วก็แตกกระจายออก กลายเป็นรูปร่างของก้อนเงินจำนวนมากมาย ก้อนเงินที่ส่องแสงระยิบระยับด้วยแสงทอง ค้างอยู่บนอากาศเพียงชั่วขณะ แล้วก็ตกลงมาเหมือนดาวตก

เมื่อทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด มังกรทองอีกตัวก็บินขึ้นไปในอากาศ แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ ดวงตาเบิกกว้าง รูปร่างทะยาน ลำตัวตระหง่านและสง่างาม ราวกับมังกรจริง ซึ่งทำให้ผู้คนตกใจ บางคนไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้อีก ต่างคุกเข่าลงเอง พลางตะโกนว่า “ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปี” ทันใดนั้น เสียงตะโกนแซ่ซ้องสรรเสริญก็ดังก้องไปทั่วเมืองหลวง!

จากนั้นนกหงส์ตัวแดงดุจไฟ ดอกโบตั๋นหลากสี ดอกเบญจมาศสีทองบานสะพรั่ง และผีเสื้อโบยบิน ล้วนมีรูปร่างที่แตกต่างกัน เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต

บางครั้งเหมือนไฟและต้นไม้ บางครั้งเหมือนสายรุ้งที่เต้นอย่างดุเดือด การแสดงพลุดอกไม้ไฟขนาดใหญ่เช่นนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นงานเฉลิมฉลองที่ไม่มีใครเทียบได้

ทุกคนต่างตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว บางคนก็กระโดดขึ้นสูงเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น บางคนก็ปรบมืออย่างแรง เพราะมันงดงามมากจริงๆ บางคนก็เงยหน้ามองฟ้า อธิษฐานขอให้ปีหน้าข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์ และบ้านเมืองสงบสุข

เหล่าขุนนางต่างมองดูท้องฟ้าอย่างตกตะลึง นี่เป็นการฉลองวันตรุษที่น่าจดจำจริงๆ!

ดอกไม้ไฟกินเวลานานหนึ่งชั่วยามเต็ม อินชิงเสวียนยังให้คนแจกจ่ายเกี๊ยว ทุกคนต่างชื่นชมอย่างมีความสุข กินอย่างพึงพอใจ เนิ่นนานก็ยังไม่จากไป

ด้านงานเลี้ยงในวัง เย่จิ่งอวี้เริ่มเมาเล็กน้อยแล้ว สะบัดแขนเสื้อ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ถึงเวลาที่ขุนนางทุกท่านจะต้องกลับบ้านไปอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวแล้ว งานเลี้ยงในวังจบลงแต่เพียงเท่านี้”

เมื่อครู่มัวแต่มองดูดอกไม้ไฟ ไม่ได้แตะต้องสุราอาหารบนโต๊ะเลย รายการอาหารเหล่านี้มีหลายอย่างที่ไม่เคยเห็นในงานเลี้ยงในวังครั้งก่อน เหล่าขุนนางต่างจับจ้องไปที่จานอาหาร ไม่มีใครขยับเลย

ในเวลานี้ มีเสียงแผ่วเบาถามว่า “ฝ่าบาท ขอนำอาหารกลับไปได้หรือไม่”