บทที่ 1531 ขอฮองเฮาได้โปรดช่วยเหลือด้วย

“ข้าเอง!”

อยู่ๆ อินชิงเสวียนก็นึกสนุก กระโดดขึ้นไปบนแท่นสูง

เมื่อเห็นนางชัดเจน คนบนแท่นก็ยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความดีใจ

“อิน...”

นางพูดได้คำเดียว จากนั้นรีบเปลี่ยนคำพูด คุกเข่าลงแล้วพูดว่า “หน่วยรักษาการณ์ฝั่งซ้ายฟางรั่ว ขอน้อมถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

อินชิงเสวียนเอื้อมมือไปประคองนางขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เพียงพริบตาเดียวก็ไม่ได้เจอกันมาครึ่งปีแล้ว แม่นางฟางรั่วเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเลย มีความกล้าหาญขนาดที่หมื่นคนก็ขวางไม่อยู่ ทำให้สตรีทั่วทั้งแผ่นดินรู้สึกภาคภูมิใจจริงๆ”

ฟางรั่วถูกอินชิงเสวียนยกย่องจนดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก นางก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ฮองเฮาตรัสยกย่องเกินไปแล้ว”

นางพูดด้วยกระแสเสียงสงบ ก้องกังวานราวกับว่าเสียงโลหะกระทบกัน คิดว่านางคงใช้น้ำพุวิญญาณที่ตัวเองเก็บไว้ให้ จนก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว

“คำยกย่องใช่ว่าจะไม่มีมูล เจ้าเก่งมากจริงๆ ข้ามองคนไม่ผิด คนเหล่านี้เป็นลูกน้องของเจ้าหรือ”

อินชิงเสวียนหันความสนใจไปยังคนที่เบื้องล่างแท่นประลอง

ฟางรั่วพยักหน้า

“สตรีทุกคนในค่ายกำลังสอบวิชาการต่อสู้ หลังจากพวกนางสอบเสร็จสิ้น ฮองเฮาก็จะสามารถชมความองอาจของพวกนางได้”

อินชิงเสวียนพูดอย่างมีความสุข “ดีมาก ถ้าเจ้าไม่ยุ่ง ก็พาข้าไปเดินชมหน่อย”

ฟางรั่วเข้าเป็นเจ้าหน้าที่ในราชสำนักแล้ว นางและกวนเซี่ยวต่างก็เป็นผู้นำกองพัน หากมีสงคราม ทั้งสองสามารถเป็นผู้นำทัพได้ตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสอบแล้ว

“เพคะ”

ฟางรั่วติดตามอินชิงเสวียนอยู่เบื้องหลัง แม้ว่านางจะดูไม่เต็มใจเล็กน้อย เพราะอยากจะขึ้นไปประลองทักษะมากกว่า

อย่างไรก็ตามจอมพลเฒ่ากวนไม่เห็นด้วย ยืนกรานที่จะให้นางพักผ่อนอย่างเต็มที่ บางที ภายหน้านางอาจมีลูกก็ได้

เนื่องจากข้อบกพร่องของนางเอง ฟางรั่วจึงไม่กล้าพูดอะไร จำต้องยอมรับชะตากรรม ทว่าในใจอดไม่ได้ที่จะคาดหวังว่า สวรรค์จะเมตตานางสักครั้ง ทำให้นางมีทายาทไว้สืบสกุลให้กับตระกูลกวน

“ทำไมรึ?”

เมื่อรู้สึกถึงรัศมีที่วุ่นวายเล็กน้อยของฟางรั่ว อินชิงเสวียนก็หยุดฝีเท้าลง