บทที่ 1540 สองพระองค์ครองราชย์ จบบริบูรณ์

ปีที่สามของการครองราชย์ในราชวงศ์ต้าโจว

ฮองเฮาให้กำเนิดพระธิดา ได้รับพระราชทานนามว่าองค์หญิงเจ๋อเทียน นามว่าเจิน มีชื่อเล่นว่าฝูเอ๋อร์

ในเดือนเก้าของปีเดียวกัน เย่จิ่งอวี้และอินชิงเสวียนปกครองร่วมกัน แบ่งกันปกครองบ้านเมืองและการดำรงชีวิตของผู้คน ราษฎรเคารพทั้งสองในฐานะพระองค์ฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา ประวัติศาสตร์ได้บันทึกช่วงเวลานี้ไว้ด้วยถ้อยคำที่งดงามที่สุด และเรียกช่วงเวลานี้อย่างเคารพว่า ยุคที่สององค์ปกครอง!

ห้าปีต่อมา เครื่องกำเนิดพลังงานลมเครื่องแรกปรากฏขึ้นด้วยฝีมือความสามารถของชาวต้าโจว ซึ่งก้าวล้ำหน้าสมัยโบราณที่ล้าหลังไปอย่างมากด้วยก้าวที่ยิ่งใหญ่

นักเรียนจากทั่วแคว้นได้แสดงความสามารถ พัฒนาสิ่งที่ล้ำหน้าต่างๆ ผ่านความรู้ทางคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีใหม่ล่าสุด บุปผานับร้อยบานสะพรั่งพร้อมกัน ก่อให้เกิดยุครุ่งเรืองของราชวงศ์ต้าโจว

ตอนนี้อาหารไม่ขาดแคลน ราษฎรไม่ต้องทนทุกข์กับความหิวโหยอีกต่อไป ยิ่งไม่มีการอพยพย้ายถิ่นฐาน โครงการคลองส่งน้ำก็สำเร็จลุล่วง ด้วยการคมนาคมสะดวกระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ ก็สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งที่ต้องการได้ในที่สุด อ่างเก็บน้ำที่สร้างขึ้นยังสามารถเปลี่ยนเส้นทางน้ำเพื่อชลประทานในทุ่งนาได้อีกต่อไป ไม่มีใครในภายหลังที่จะสามารถทำได้ดีกว่านี้ การกระทำของทั้งสององค์เป็นประโยชน์แก่ราษฎรอย่างแท้จริง จนเป็นที่ยกย่องสรรเสริญจากทั่วทุกหนแห่ง

ตำราเรียนของอินชิงเสวียนก็ได้จัดทำเสร็จสิ้นแล้ว และได้ก่อตั้งโรงเรียนขนาดใหญ่ขึ้นมาอย่างเป็นทางการ โดยมีหลักสูตรหลักเน้นที่ระดับมัธยมต้นและมัธยมปลาย ส่วนสำนักศึกษาหลวงเดิมก็ได้กลายมาเป็นมหาวิทยาลัยเหมือนในยุคสมัยใหม่

ใครก็ตามที่สามารถเข้าศึกษาในสำนักศึกษาหลวงได้ ไม่เพียงแต่ได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดเท่านั้น แต่ยังได้รับเงินเดือนห้าตำลึงเงิน นี่เรียกว่าเป็นความฝันสูงสุดของนักเรียนจากครอบครัวที่ยากจนทุกคน

ทันใดนั้น ความคลั่งไคล้การศึกษาก็แพร่กระจายไปทั่วแคว้น

สำหรับบุคคลเหล่านั้นที่มีผลงานโดดเด่น สามารถเข้ารับการศึกษาได้โดยไม่มีข้อยกเว้น ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิและการสอบหน้าพระที่นั่ง หากสิ่งประดิษฐ์นั้นมีประโยชน์ต่อบ้านเมืองก็สามารถเข้ารับตำแหน่งหน้าที่ในกรมทั้งหกกรมได้โดยตรงตามความสามารถ และบุคคลแรกที่สร้างกังหันลมได้ ถูกสร้างเป็นรูปเคารพทองคำ และวางไว้ตรงกลางลานของสำนักศึกษาหลวง

บุตรหลานของเจ้าหน้าที่ขุนนางที่ปกติจะเกียจคร้าน ก็กำลังร่ำเรียนอย่างหนัก แม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถได้รับเกียรติที่น่ายกย่อง แทบจะรอไม่ไหวที่จะทำให้รูปเคารพทองคำแทนที่ด้วยใบหน้าของตัวเอง

เพียงพริบตาก็ผ่านล่วงเลยไปห้าปี เย่เจินเอ๋อร์เติบโตขึ้น วันทั้งวันเอาแต่วิ่งเล่นอยู่กับนางกำนัลในวัง ในที่สุดวังอันกว้างใหญ่ก็มีเสียงหัวเราะอีกครั้ง

อินชิงเสวียนมองไปยังฝูเอ๋อร์ที่ดึงสายว่าวไกลๆ แล้วพูดอย่างอ่อนใจ “ท่าทางไม่เหมือนลูกสาวเลย ต้องโทษอาอวี้ที่ตามใจนางจนเสียนิสัย”

เวลาสิบปี ไม่เคยทิ้งร่องรอยแห่งความชราไว้บนใบหน้าของเย่จิ่งอวี้ เขายืนเอามือไพล่หลังอยู่บนบันไดหินหน้าตำหนัก รูปร่างยังคงสง่าผ่าเผยและแข็งแรงเหมือนต้นสน บุคลิกที่สง่างามและทรงอำนาจของเขาในฐานะฮ่องเต้ก็ยิ่งทวีคูณขึ้น ทุกท่วงท่าอากัปกิริยาของเขา แม้จะไม่ได้อวดอ้างบารมี ทว่ายังแผ่กลิ่นอายแห่งความน่าเกรงขามออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ สมกับเป็นโอรสแห่งสวรรค์

“จ้าวเอ๋อร์ติดตามกรมโยธาไปที่หลิงหนานเพื่อตรวจสอบอุทกภัยแล้ว ในวังจึงเหลือสมบัติล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียว ถ้าข้าไม่ตามใจนาง แล้วจะตามใจใครได้อีก”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับมา ยิ้มอย่างชั่วร้ายให้กับสาวน้อยแสนสวย