บทที่ 17 ผันน้ำจากใต้สู่เหนือ

อินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้น ภาพใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฎในดวงตา

เธอรีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นยืน แล้วฉีกยิ้ม

"ท่านพี่ทหาร เจ้ามาแล้วหรือ"

บนขนตาของเธอยังมีคราบน้ำตา มองดูแล้วน่าสงสารจับใจ

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วเบาๆ มองดูดวงตาที่เปรอะเปื้อนน้ำตาคู่นั้น ก็รู้สึกไม่สบายในใจ

"ข้ากำลังถามเจ้า ใครรังแกเจ้า?"

อินชิงเสวียนสูดหายใจแล้วพูดว่า "ไม่มีใครรังแกข้าหรอก ข้าแค่คิดถึงบ้าน"

เย่จิ่งอวี้ส่งเสียงในลำคอ "ในเมื่อติดบ้านขนาดนั้น แล้วเข้าวังมาทำไม?"

อินชิงเสวียนยิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า "คนเรามักมีหลากสิ่งหลายอย่างที่ต้องจำยอม ท่านพี่ทหาร เจ้าได้ซื้อเนื้อมาให้ข้าไหม?"

ดวงตาของเย่จิ่งอวี้ฉายแววมืดลง

"หอฉงฮวาของพวกเจ้าไม่ได้รับของพระราชทานจากฝ่าบาทหรือ?"

"เอ่อ..."

อย่าบอกนะว่าฮ่องเต้ประทานเนื้อไปให้หอฉงฮวา?

เย่จิ่งอวี้ถามต่อว่า "เจ้านายของพวกเจ้าไม่ได้แบ่งอาหารให้พวกเจ้าสักนิดเลยหรือ?"

"เอ่อ...เจ้านายของพวกเราก็ไม่ได้มีเนื้อทานเลย ต่อให้แบ่งให้บ่าว มันก็มีแค่นิดเดียวจะพอทานได้อย่างไร ท่านพี่ทหาร ครั้งหน้าเจ้าซื้อเนื้อมาให้ข้าเถอะ เช่นนี้ข้าก็สามารถแอบทำทานเองได้แล้ว"

อินชิงเสวียนมโนแต่งเรื่องขึ้น ทว่าในใจกลับกำลังคิดว่าไม่นึกเลยว่าทหารองครักษ์คนนี้สามารถพูดคุยกับฮ่องเต้ได้ด้วย แสดงว่าเขาต้องเป็นขุนนางยศสูงมากแน่นอน นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจับจับพลัดจับผลูจับปลาใหญ่ได้โดยบังเอิญ

เธอรีบหยิบซาลาเปาหมูสับของตนเองออกมา

"ท่านพี่ทหาร ข้าก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนได้ นี่เป็นสิ่งที่ข้าขอให้แม่ข้าที่อยู่นอกวังทำมาให้ ยังร้อนๆ อยู่เลย เจ้าลองชิมดูสักลูกสิ"

อินชิงเสวียนคลี่กระดาษไขออก แต่เมื่อมองไปที่หน้าประตูตำหนักฉงหวู่เห็นทหารองครักษ์สองคนยืนเฝ้าดั่งเทพคุมกันประตูกำลังจ้องมองมา ก็รู้สึกไม่ค่อยดี จึงรีบห่อกระดาษกลับเช่นเดิม

เธอมองไปรอบๆ แล้วดึงแขนเสื้อของเย่จิ่งอวี้ให้เดินสับขาไปทางด้านขวา

ด้านนั้นมีสระเล็กๆ อยู่หนึ่งสระ ไม่มีคนรบกวน

เธอพูดว่า "แม่ข้าไม่ได้ทำมามากมายนัก หากให้เพื่อนร่วมงานของเจ้าเห็น ก็ต้องแบ่งให้พวกเขาอีก เราไปกินกันทางด้านโน้น"

เย่จิ่งอวี้ไม่ได้รู้สึกสนใจสิ่งที่อยู่ในห่อกระดาษไขของเธอเลยแม้แต่น้อย

ครอบครัวรรมดาทั่วไปจะทำของดีๆ อะไรได้

แต่ขันทีหนุ่มที่ใจกล้าบ้าบิ่นคนนี้กลับน่าสนใจดี

นับว่านอกจากไป๋เสวี่ยแล้ว เป็นเรื่องสนุกอย่างที่สองของเขา

ขณะที่กำลังครุ่นคิด อินชิเสวียนก็หยุดเดิน

เธอชี้ไปที่โต๊ะหินข้างๆ แล้วพูดว่า "ตรงนี้เปลี่ยว น้อยคนจะเดินผ่าน เรานั่งกินตรงนี้ก็แล้วกัน"

โต๊ะหินไม่ใหญ่มาก นั่งได้เพียงสองคนเท่านั้น

อินชิงเสวียนนั่งลงทางด้านซ้าย แล้วใช้มือตบไปที่ที่ว่างอยู่

เย่จิ่งอวี้มีท่าทีรังเกียจเล็กน้อย

ทว่าอินชิงเสวียนหยิบซาลาเปาออกมาลูกหนึ่งและยื่นไปให้เขา

ดวงตาสุกสกาวทั้งสองข้างยิ้มเป็นเส้นโค้งเหมือนดั่งเสี้ยวจันทร์

"สิ่งนี้เรียกว่าซาลาเปา ไส้หมูสับ อร่อยมากเลยนะ"

เย่จิ่งอวี้เลิกคิ้วขึ้น

นี่มันคือออะไร?

ไฉนเขาไม่เคยเห็นมาก่อน?

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับไว้ อินชิงเสวียนก็เข้าใจในทันที

เกรงว่าเป็นเพราะกลัวเธอจะใส่ยาพิษสินะ

เธอยิ้มและพูดว่า "วางใจเถอะ ข้ายังอยากทำการค้ากับเจ้าต่อไป จะวางยาพิษเจ้าได้อย่างไร หากเจ้าไม่เชื่อ ข้ากินให้ดูหนึ่งลูกก่อนก็ได้"

พอดีเลย เธอก็ยังกินไม่อิ่มอยู่ด้วย