บทที่ 208 ปีศาจร้ายอยู่ที่นี่

“เจ้ากับข้าเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

อินชิงเสวียนก็แต่งกายในชุดเรียบๆ ทว่าสง่างามเช่นกัน นางสวมกระโปรงสีเหลืองอ่อนที่ไม่มีการตกแต่งใดๆ บนศีรษะปักปิ่นดอกไม้เล็กๆ แต่กลับทำให้ดูสดชื่นและประณีตด้วยความงามที่แปลกใหม่ ซึ่งเมื่อเดินไปกับสวีจือย่วนที่แต่งกายด้วยชุดที่เรียบง่ายทว่าสง่างามเหมือนกัน ก็ยิ่งส่งเสริมซึ่งกันและกัน

นางจับมือของสวีจือย่วน คลี่ยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปในตำหนักพร้อมกับนาง

เมื่อเห็นว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้ นายหญิงทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

ความสัมพันธ์ระหว่างสวีจือย่วนกับพระสนมเหยาเฟยนั้นดีมากจริงๆ หากนางได้รับการสนับสนุนจากพระสนมเหยาเฟย การได้พบกับฝ่าบาทก็เป็นเรื่องง่าย

ฉู่หลิงอวี้ยิ่งรู้สึกอิจฉามาก พลางคิดว่าตัวเองจ่ายเงินให้กับพระสนมเหยาเฟยคนนี้มากมาย แต่ตอนนี้นางกลายเป็นสนมขั้นเฟยแล้ว กลับทำเป็นไม่รู้จักตัวเองอย่างนั้นแหละ

นางไม่เพียงแต่รู้สึกขุ่นเคืองเท่านั้น แต่ยังเสียเงินไปอย่างเปล่าประโยชน์จริงๆ ถ้ารู้แต่แรกมิสู้ซื้ออาหารเลี้ยงสุนัขเสียก็ดี ไม่ต้องให้นาง

อินชิงเสวียนไม่มีความคิดที่จะประจบคนสูงศักดิ์เหยียบย่ำผู้ด้อยกว่าด้วยซ้ำ เพียงแต่มีคนมากเกินไป นางไม่มีทางที่จะดูแลได้ครบถ้วน

และนางรู้สึกปวดใจกับสวีจือย่วนจริงๆ เป็นเพราะพี่ใหญ่ของตน สวีจือย่วนจึงมอบความรักให้ทั้งครอบครัว

ทั้งสองจับมือกันเดินเข้าไปในตำหนักฉือหนิง ลู่จิ้งเสียนได้เดินไปยืนอยู่ข้างไทเฮาแล้ว นางทำปากขมุบขมิบ ไม่รู้ว่านางพูดอะไร

อินชิงเสวียนเพียงแต่ยิ้มบางๆ อยากจะพูดอะไรก็เชิญ ครั้นแล้วนางก็โบกมือ ให้ยายหลี่นำเค้กวันประสูติมาวางลงบนโต๊ะ

สิ่งที่สวีจือย่วนมอบให้เป็นของขวัญคือชุดกระโปรงชุดหนึ่งที่นางตัดเย็บเอง ฝีมือประณีตมาก และการเย็บก็ละเอียดและแน่นหนายิ่งกว่าเย็บด้วยจักรเย็บผ้าอีก ซึ่งปักเป็นรูปหงส์กำลังโผบินสีสันสดใส กางปีกเหมือนกำลังจะบิน ราวกับมีชีวิตชีวา มองออกไปทันทีว่าต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

แล้วมีคนตะโกนทันที “นายหญิงสวีจากหอสุ่ยอวิ้นถวายเสื้อคลุมหงส์บินหนึ่งชุด”

ขันทีที่ดูแลของขวัญไม่รู้จักสิ่งนั้น จึงถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นี่คืออะไร”

ยายหลี่ยิ้มแล้วตอบว่า “นี่เป็นเค้กวันประสูติที่พระสนมของเราทำอย่างพิถีพิถัน”

ขันทีเหลือบมองแวบหนึ่ง ขยับนิ้วชี้ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วพูดว่า “พระสนมเหยาเฟยแห่งตำหนักจินหวูถวายเค้กวันประสูติให้หนึ่งก้อน”

สวีจือย่วนอดไม่ได้ที่จะมองดูเค้ก

อินชิงเสวียนกระซิบ “ถ้าวันสองวันว่างๆ ข้าจะให้เจ้าลองชิม”

“พระสนมอย่าลำบากเลย ข้าแค่ชื่นชมฝีมืออันประณีตของขนมนั้น”

อินชิงเสวียนคิดในใจ นี่ไม่ใช่สิ่งประณีต มีเค้กสวยๆ มากมายในร้านค้าคะแนนสะสม เพียงแต่นางเสียดายไม่อยากแลกเปลี่ยน

ถึงอย่างไรเค้กก็ไม่ใช่สิ่งของจำเป็น แลกของที่มีประโยชน์ดีกว่า จะได้ไม่เปลืองคะแนนในมิติ

พวกนางทั้งสองเลือกนั่งในตำแหน่งที่ไม่เด่นนัก สวีจือย่วนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านคือพระสนม ไม่ควรนั่งที่นี่”

อินชิงเสวียนยักไหล่ “ก็มาร่วมพิธีเหมือนกัน ต่างกันอย่างไร”

ทันทีที่พูดจบ ก็มีคนตะโกน “ฝ่าบาทเสด็จ!”

ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทันที

เย่จิ่งอวี้สวมชุดคลุมมังกรเดินเข้ามาจากด้านนอก

สีเหลืองอร่ามเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่พร่างพราย เมื่อประกอบกับใบหน้าหล่อเหลานั้น ก็ยิ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนในคราวเดียว

ทุกคนก็ลุกขึ้นแสดงความเคารพทันที “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี!”

เย่จิ่งอวี้เดินตรงไปหาไทเฮา

“ลูกถวายพระพรเสด็จแม่ ขอให้เสด็จแม่มีโชคลาภดุจทะเลบูรพา อายุยืนยาวดั่งเขาทักษิณ นี่คือสมุนไพรเหอโส่วอูพันปีช่วยชะลอวัยให้เส้นผมดกดำเงางามที่ลูกเสาะหามาให้เสด็จแม่โดยเฉพาะ หวังว่าเสด็จแม่จะอยู่ด้วยกันยืนยาวตลอดไป”

แม้ว่าทั้งสองจะแตกคอกันแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าขุนนาง ยังต้องแสดงว่าเป็นแม่ผู้เมตตากับลูกกตัญญู

ไทเฮาประคองด้วยมือทั้งสองข้าง “ข้าชอบมาก ฮ่องเต้มีน้ำใจแล้ว!”

ขณะที่พูด เย่จิ่งเย่าก็เดินเข้ามาเช่นกัน

เขาเดินเข้าไปหาไทเฮาโดยเร็ว คุกเข่าลง โขกศีรษะคำนับสามครั้งด้วยความเคารพ