บทที่ 222 ประหารเสวียนเจิน

หลังจากที่อินชิงเสวียนพูดจบ นางก็ยกดาบไม้ในมือขึ้น ชี้ไปที่เสวียนเจิน แล้วพูดว่า “ข้าจะให้โอกาสเจ้าก่อน เกรงว่าถ้าข้าลงมือแล้ว เจ้าจะหมดโอกาส”

เสวียนเจินมองไปที่อินชิงเสวียนอย่างเย็นชา นัยน์ตาฉายแววอำมหิต

“เจ้าไม่กลัวว่าอาตมาจะเอาชีวิตเจ้ารึ อยู่บนแท่นสูงขนาดนี้ ต่อให้ฝ่าบาทต้องการจะช่วยเจ้า แต่ก็อาจมาไม่ทันเวลา”

อินชิงเสวียนยิ้มอย่างไม่อินังขังขอบ

“เจ้าหลวงจีนชั่ว คิดรึว่าข้ากลัวเจ้าจริงๆ หรือเป็นเพราะเมื่อวานยังถูกทุบตีไม่พอ ถ้าจะอยากให้ข้าประทานตบอีกสักหลายๆ ที ข้าก็ยอมด้วยความเต็มใจ”

“เจ้า...”

เสวียนเจินจมูกบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

เมื่อไทเฮาเห็นว่าเขายังไม่ขยับ ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนจากด้านล่าง “เสวียนเจินไต้ซือ รีบอธิษฐานขอฝนเร็ว!”

เสวียนเจินเหลือบมองลงด้านล่าง แล้วถอนสายตากลับ

เขาวางไม้ขักขระไว้ข้างๆ แล้วนั่งขัดสมาธิ บีบมือแล้วมองไปยังทิศทางของตำหนักฉู่เยว่

อินชิงเสวียนยืนขึ้นสูง ย่อมสามารถมองเห็นได้ไกลเป็นธรรมดา

ข้าเห็นหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ในตำหนักฉู่ซิ่ว กำลังเล่นกับเด็กชายอายุสี่หรือห้าขวบ

ก็อดสงสัยไม่ได้

ในวังมีเด็กโตขนาดนี้ได้อย่างไร

เมื่อพิจารณาจากอายุของสตรีคนนั้น นางน่าจะเป็นนางสนมของฮ่องเต้องค์ก่อน แล้วเด็กคนนี้อาจจะเป็นน้องชายของเย่จิ่งอวี้ใช่หรือไม่

แต่ทำไมไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเลย

เมื่อพิจารณาว่าฮ่องเต้ย่อมมีนางสนมนับไม่ถ้วนก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีก เพียงแต่หลวงจีนมองพวกนางทำไม คงไม่ได้มีความสัมพันธ์ชู้สาวกับสนมคนนี้กระมัง!

อินชิงเสวียนมองพิจารณาอย่างสนใจใคร่รู้ ทันใดนั้นนางก็เห็นเสวียนเจินคว้าไม้ขักขระจากหางตา นัยน์ตาฉายแววดุดัน แล้วเขาก็ฟาดมันใส่นาง

อินชิงเสวียนตกใจ รีบแลกเปลี่ยน 100 คะแนนมาเสริมพลังทันที

เมื่อต้องเทียบกันแล้ว ชีวิตมีค่ามากกว่าคะแนนแน่นอน

ทันใดนั้นอินชิงเสวียนรู้สึกว่าร่างกายมีพลังเต็มเปี่ยม จะจับมังกรหรือเสือก็ไม่คณามือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไม้ขักขระเล็กๆ เลยด้วยซ้ำ

นางคว้ายอดไม้ขักขระไว้ได้ ข้อมือสะบัด ไม้ขักขระก็กระแทกทันที แรงมหาศาลได้ส่งผ่านไม้เท้าไป ทำให้เสวียนเจินปล่อยมือ และไม้ขักขระก็หลุดออกมาจากมือ

อินชิงเสวียนเตะไม้ขักขระไปด้านข้าง พุ่งเข้าใส่เสวียนเจินราวกับลูกธนู ตบเขาล้มคว่ำลงกับพื้น จากนั้นเตะเขาหลายครั้งจนกระทั่งเขาขยับตัวไม่ได้

“อย่างเจ้าน่ะรึ วางแผนจะทำร้ายข้าได้”

อินชิงเสวียนทิ้งกระบี่ไม้ หยิบเลนส์สัมผัสตาแมวสองข้างออกมาจากกระเป๋า และใส่เข้าไปในลูกตาของเสวียนเจินโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ

จากนั้นก็กดเปิดลำโพงบลูทูธขนาดเล็กที่แลกเปลี่ยนมาจากร้านค้าในมิติ ทันใดนั้นก็มีเสียงเสือคำรามดังออกมา

เหตุกลับตาลปัตรนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่เบื้องล่างตกใจ พวกเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไรอยู่บนนั้น พวกเขาคิดว่านี่เป็นการทำพิธีบวงสรวงปกติ จนกระทั่งได้ยินเสียงเสือคำรามออกมา

ทุกคนรู้สึกราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน ก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก

“เสียงอะไรน่ะ”

“เหมือนเสียงเสือคำรามเลย”

“เสียงนี้มาจากที่ใด”

“น่ากลัวจัง!”

เสียงพูดคุยของฝูงชนดังมาจากด้านล่าง เย่จิ่งอวี้ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขาก้าวขึ้นบันได และขึ้นไปถึงด้านบนสุดของแท่นบวงสรวงสวรรค์

“เกิดอะไรขึ้น”

ขาข้างหนึ่งของอินชิงเสวียนเหยียบบนคอของเสวียนเจิน พูดเสียงเข้ม “เขาเป็นปีศาจเสือ ตอนนี้เขาได้เผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงแล้ว ขอให้ฝ่าบาททอดพระเนตรดวงตาของเขาดูเพคะ”

“ข้าไม่ใช่ ฝ่าบาทต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย”

เสวียนเจินนอนเลือดไหลอาบ พูดด้วยเสียงอ่อนแรง