บทที่ 226 เขาไม่มีทางหลอกข้า

“ข้า...ข้ามาเยี่ยมพระสนมเหยาเฟย...”

สวีจือย่วนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

ซึ่งอินสิงอวิ๋นได้ไปจับมือของอินชิงเสวียนแล้ว

“ข้างนอกมีข่าวลือว่าเจ้าขอฝนได้ เกิดอะไรขึ้น ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกหลวงจีนพาไปขังไว้ในหอสวดมนต์ จึงให้คนมาสืบดู แต่เขาบอกว่าเจ้าไร้อันตราย แต่เหตุเจ้าถึงได้ไปขอฝนกับหลวงจีนนั่นได้”

เมื่อเห็นอินสิงอวิ๋นมองนางอย่างร้อนใจ อินชิงเสวียนก็รู้สึกอบอุ่นในใจ พูดปลอบใจเขา “ทั้งหมดเป็นแผนของไทเฮา ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง”

อินสิงอวิ๋นพูดอย่างกังวล “เจ้าลำบากอยู่ในวัง ข้าจะไม่เป็นห่วงเจ้าได้อย่างไร เย่จิ่งอวี้กับไทเฮาสนิทกันจนนุ่งกางเกงตัวเดียวกันได้แล้ว เจ้าควรรีบตัดสินใจ รีบไปกับข้า”

อินชิงเสวียนผลักมือของเขาออก พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ตอนนี้ข้าได้รับแต่งตั้งยศเป็นสนมขั้นเฟยแล้ว จะออกจากวังได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร ถ้าข้าจากไป จะมีผู้คนมากมายหลายชีวิตเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ชิงเสวียน!”

อินสิงอวิ๋นก้าวไปข้างหน้า และจับไหล่ของนาง

เมื่อมองดูใบหน้าเล็กๆ งดงามดวงนั้น อินสิงอวิ๋นก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในใจ แล้วโพล่งออกมาว่า “อย่าบอกนะ ว่าที่เจ้าไม่ไป เพราะเจ้าตกหลุมรักฮ่องเต้น้อยนั่น”

อินชิงเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย

“ท่านกำลังพูดจาเหลวไหลอะไร”

อินสิงอวิ๋นแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ถ้าไม่เป็นเช่นนั้นทำไมเจ้าถึงยังปฏิเสธ คืนนี้ฝนตกหนักฟ้ามืดมาก เจ้าควรใช้โอกาสนี้ออกไปกับข้า”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว

“พี่ใหญ่ การออกจากวังไม่ใช่เรื่องเล็ก จะวู่วามเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าจะเห็นแก่อิสรภาพของตัวเอง แล้วทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนได้อย่างไร”

อินสิงอวิ๋นจ้องมองนางด้วยแววตาลุกโชน

“ไม่มีใครสำคัญเท่าเจ้า ตราบใดที่เจ้าปลอดภัย ทุกอย่างก็สามารถละทิ้งได้”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างไร้เยื่อขาดใย อินชิงเสวียนก็เริ่มโมโห

“พวกเราตระกูลอินเป็นคนไร้น้ำใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ท่านพ่อคงตั้งทัพก่อกบฏไปแล้ว เหตุใดต้องไปทำงานหนักที่เมืองซุ่ยหานด้วย”

ดวงตาของอินสิงอวิ๋นฉายแววโศกเศร้า

“นั่นเป็นการเลือกของท่านพ่อเอง วันนั้นน่าจะก่อกบฏจริงๆ”

“หุบปาก ท่านอย่าพูดจาพล่อยๆ อีก”

ยังมีสวีจือย่วนอยู่ในห้องนี้ด้วยนะ

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนตีหน้าเข้มขึ้น น้ำเสียงของอินสิงอวิ๋นก็อ่อนลงเล็กน้อย

“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า”

อินชิงเสวียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่นางยังคงพูดอย่างใจเย็น “ตอนนี้ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ช่วงนี้ท่านอย่ามาที่นี่อีก เย่จิ่งอวี้ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ด้วยง่ายๆ หากเขาจับเขาได้ แม้แต่ข้าก็ไม่สามารถช่วยท่านได้”

อินสิงอวิ๋นเงียบลงทันที

สวีจือย่วนยืนอยู่บนพื้น ต้องการพูดอะไรบ้าง แต่ก็ไม่สามารถพูดแทรกได้

จนถึงตอนนี้นางถึงมีโอกาสเดินเข้ามาถามว่า “คุณชายใหญ่อิน ช่วงนี้...สบายดีหรือไม่”

อินสิงอวิ๋นถอนสายตาจากใบหน้าของอินชิงเสวียน พูดเรียบๆ “ขอบคุณคุณหนูสวีที่นึกถึง ทุกอย่างเรียบร้อยดี วันนั้นข้ารีบไปมาก จึงไม่มีเวลาบอกลาคุณหนูสวีด้วยซ้ำ วันนี้ควรจะขอบคุณเป็นการส่วนตัว”

อินชิงเสวียนประกบมือคารวะ แล้วสวีจือย่วนก็รีบเข้ามาประคองเขาขึ้นทันที

ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ช่วงนี้ท่านยังอยู่ในเมืองหลวงหรือไม่”

“อืม”

อินสิงอวิ๋นพยักหน้า มองไปที่อินชิงเสวียนอีกครั้งด้วยสายตาที่ซับซ้อนเล็กน้อย

อินชิงเสวียนรู้สึกอึดอัดเมื่อถูกเขาจ้องมอง นางขมวดคิ้วและพูดว่า “พี่ใหญ่ ที่นี่เป็นสถานที่สำคัญในวังหลัง แม้ว่าฝนจะตกหนัก แต่ก็ยังมีทหารลาดตระเวนอยู่เสมอ ท่านควรรีบกลับไปก่อนดีกว่า”

อินสิงอวิ๋นหรี่ตาลง ถามว่า “เจ้าไม่คิดที่จะไปกับข้าจริงๆ หรือ”

อินชิงเสวียนเผชิญสายตากับเขา “จริงสิ ข้าออกไปตอนนี้ไม่ได้แล้ว”

สวีจือย่วนกัดริมฝีปากล่าง แล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าช่วงนี้คุณชายใหญ่พักอยู่ที่ใด”

อินสิงอวิ๋นตอบอย่างขอไปที “ในสถานที่ซ่อนแห่งหนึ่ง”

เมื่อเห็นว่าเขามองแต่อินชิงเสวียน สวีจือย่วนก็รู้สึกเศร้าใจทันที นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “เช่นนั้นก็ดี”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พูดต่อ “ตำหนักของพระสนมเหยาเฟยมีทหารตรวจตราเข้มงวด หากคราวหน้าคุณชายใหญ่ต้องการมาพบนางอีก สามารถไปที่หอสุ่ยอวิ้นของข้าได้...”

เมื่อนั้นอินสิงอวิ๋นจึงหันหน้ามองนาง ประกบมือคารวะแล้วพูดว่า “ขอบคุณมาก”