บทที่ 231 ตบปากนาง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ?”

อินชิงเสวียนเลิกตากลมโต

เสี่ยวอานจื่อพูดขึ้น “ดูเหมือนว่าไทเฮากำลังหาเรื่องพระสนมสวี นางและหานปิงหน้าบวมแดงเหมือนโดนตบเลยล่ะ บอกว่าเป็นเพราะพระสนมสวีค้างที่ตำหนักจินหวูเมื่อคืนวาน”

“แค่เพราะว่านอนค้างก็ถูกตบหรือ บนโลกนี้มีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน แม่มดแก่นี่ตั้งใจพุ่งเป้ามาที่ข้าชัดๆ เลย”

อินชิงเสวียนโมโหจนลุกขึ้นยืน

“เจ้าไปเรียกยายหลี่เข้ามา ให้นางดูแลเสี่ยวหนานเฟิง พวกเราไปดูที่หอสุ่ยอวิ้นกันหน่อย”

“ได้เลย”

เสี่ยวอานจื่อเรียกยายหลี่เข้ามา และไปยังหอสุ่ยอวิ้นด้วยกันกับอินชิงเสวียน

ก่อนออกไปนั้น อินชิงเสวียนสั่งให้เสี่ยวอานจื่อถือถังน้ำแข็งไปอีกด้วย

ในหอสุ่ยอวิ้น ขันทีน้อยสองคนกำลังนั่งตากลมอยู่ในลานบ้าน ข้าหลวงหญิงยืนอยู่ข้างๆ พร้อมมือที่ถือไม้กวาดและพูดคุยกับพวกเขา ไร้ซึ่งท่าทางของคนรับใช้ในวัง

เมื่อเห็นอินชิงเสวียน พวกเขาต่างตกใจเล็กน้อย รีบวิ่งมาแล้วบอกว่า “หม่อมฉันทั้งหลายขอถวายบังคมพระนางเหยาเฟย”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว มีสิ่งที่อยากพูดในใจ แต่ไม่รู้ว่าเป็นคำสั่งของสวีจือย่วนหรือไม่ จึงกลืนคำพูดลงคอไป

“พระสนมของพวกเจ้าเล่า?”

ข้าหลวงหญิงคุกเข่าบนพื้นแล้วตอบว่า “อยู่ในบ้านเพคะ”

อินชิงเสวียนส่งเสียงตอบรับ และก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

สวีจือย่วนกำลังนั่งอยู่บนเตียง หานปิงยืนอยู่อีกด้านและแอบร้องไห้เงียบๆ

เมื่อเห็นอินชิงเสวียน สวีจือย่วนจึงลุกขึ้นมาในทันที

“เหนียงเหนียงมาได้อย่างไร?”

เมื่อเห็นแก้มที่บวมแดง มุมปากมีรอยเลือด อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะบันดาลโทสะ

“ไทเฮาตบท่านใช่หรือไม่?”

สวีจือย่วนรีบพูดว่า “เป็นความผิดของข้า ไทเฮาสั่งสอนก็สมควรแล้ว”

หานปิงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “พระสนมเพียงแค่ค้างคืนกับเหนียงเหนียงเพียงคืนเดียว มีความผิดอันใดเพคะ ไทเฮากลับบอกว่าพระสนมของพวกเราจัดตั้งพรรคเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว และเพิกเฉยต่อธรรมเนียมปฏิบัติของวังหลัง”

อินชิงเสวียนพูดขึ้นด้วยเสียงที่แสดงความเกลียดชัง “นังแม่มดแก่นี่ เสี่ยวอานจื่อ รีบเอาน้ำแข็งมา และประคบให้พวกนางสองนายบ่าว”

เสี่ยวอานจื่อหิ้วถังน้ำแข็งขึ้นมา “พระสนมจำเป็นต้องใช้ผ้าห่อด้วย”

“ขอบพระทัยพระนางเหยาเฟย หม่อมฉันไปทำเองเพคะ”

หานปิงรับถังน้ำแข็งไป นำเสี่ยวอานจื่อเดินไปนอกห้องเพื่อผ้าถุงผ้า

อินชิงเสวียนดึงสวีจือย่วนมานั่งข้างเตียง และถามขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนโยน “เจ็บมากใช่หรือไม่?”

สวีจือย่วนกัดริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาแดงเล็กน้อย จากนั้นนางก็ฝืนยิ้ม ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เจ็บแล้วเพคะ”

อินชิงเสวียนดึงมือของนางไว้ และพูดขึ้นด้วยความทุกข์ใจ “เรื่องนี้ต้องโทษข้า หากไม่ใช่ว่าข้าให้เจ้าอยู่ค้างเมื่อคืน แม่มดแก่ก็คงไม่จับผิดเจ้า”

จากนั้นเสียงก็เย็นลงทันที

“ท่านวางใจได้ ข้าจะต้องช่วยแก้แค้นให้ท่าน ตอนนี้พวกเราล้มไทเฮาไม่ได้ แต่เราจัดการกับลู่จิ้งเสียนได้ ให้นางได้ลิ้มรสชาติภัยพิบัติที่ไม่คาดคิดมาก่อน”

หานปิงเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี ลังเลเล็กน้อยและพูดขึ้น “วันนี้พระนางเสียนเฟยก็อยู่ด้วย”

อินชิงเสวียนอาจเดาได้ว่าป้าและหลานคู่นี้เป็นพวกเดียวกัน เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

“ข้ารู้แล้ว พวกเจ้ารักษาให้แผลให้ดี หลายวันนี้ยังไม่ต้องออกไปไหน หากพวกนางกล้ามาที่หอสุ่ยอวิ้น ก็ให้ส่งคนไปแจ้งฝ่าบาท”

สวีจือย่วนรับถุงน้ำแข็งไป ประคบลงบนใบหน้า และระงับความเจ็บปวดภายใต้ดวงตา

“เหนียงเหนียงไม่จำเป็นต้องโมโหเพราะเรื่องหยุมๆ หยิมๆ เพราะข้าหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงข้าไม่ออกไป พวกนางก็คงไม่มาหาเรื่องถึงที่”