ตอนที่ 290
บทที่ 290 ฝ่าบาททรงล้อหม่อมฉันแล้ว
October 21, 2026
ณ ตำหนักเฉิงเทียน
เสี่ยวหนานเฟิงกำลังเล่นอยู่ในห้องสักพัก แล้วความทะเยอทะยานก็กลับมาอีกครั้ง นิ้วอ้วนป้อมชี้ไปข้างนอก ทำปากมู่ทู่แล้วพูดว่า “ไป ไป”
เย่จิ่งอวี้ยิ้มด้วยความรักและเอ็นดู จับมืออันจ้ำม่ำของเสี่ยวหนานเฟิง
“ช่างเป็นเด็กทะเยอทะยานอะไรเช่นนี้ พาเขาออกไปเดินเล่นกันเถอะ”
อินชิงเสวียนถามอย่างเป็นกังวล “ฝ่าบาททรงไหวหรือ”
เย่จิ่งอวี้คลี่ยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร วันนี้ข้าสบายดี”
อินชิงเสวียนวางเสี่ยวหนานเฟิงไว้ในรถเข็นเด็ก
“ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยๆ เดิน อย่าไปไกลนัก”
เย่จิ่งอวี้พูดอย่างมีความสุข “ข้าเชื่อเสวียนเอ๋อร์อยู่แล้ว”
ครอบครัวทั้งสามออกจากตำหนักเฉิงเทียน ซึ่งไม่ไกลกันนั้นก็มีสวนดอกอวี้หลานอยู่
เมื่อสายลมพัดผ่าน ก็โชยกลิ่นหอมจางๆ อันทำให้คนรู้สึกสดชื่น
เสี่ยวหนานเฟิงก็ได้กลิ่นหอมนี้ เขาชี้ไปในทิศทางนั้นทันที
“ใน ใน...”
อวิ๋นฉ่ายพูดด้วยรอยยิ้มว่า “องค์ชายน้อยอยากไปดูที่นั่นเพคะ”
อินชิงเสวียนก้มศีรษะมองเสี่ยวหนานเฟิงแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขายกก้นขึ้นอีกครั้ง นางจึงพูดว่า “ก็ได้ ให้เขาไปดูดอกไม้เถอะ”
เมื่อทุกคนเข้าไปในสวนอวิ๋นหลาน ก็เห็นทะเลดอกไม้สีขาวจากระยะไกล ซึ่งงดงามมากยิ่งนัก
ครั้นเห็นดอกอวี้หลานสีขาวหยก อินชิงเสวียนก็นึกถึงบทกวีที่นางเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง จึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา “บริสุทธิ์ดั่งดอกบัว ขาวสะอาดดุจเมฆา สายลมพัดกลิ่นหอมโชย สาวงามพิงราวบันได”
เย่จิ่งอวี้ตั้งใจฟัง ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเชย “เป็นบทกวีที่ยอดเยี่ยม! เหมาะสม ชัดเจน และมีชีวิตชีวา ไม่คิดว่าเสวียนเอ๋อร์ของข้าจะมีความสามารถด้านกวีนิพนธ์อย่างลึกซึ้งเช่นนี้”
อินชิงเสวียนรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย นางไม่รู้ชื่อบทกวีด้วยซ้ำ และจำไม่ได้ว่าเห็นที่ไหนมาก่อน เพียงแต่เห็นดอกอวี้หลานขาวที่ดูงดงามเช่นนี้ แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้
“ฝ่าบาททรงยกย่องเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงแต่กล่าวไปอย่างนั้นเอง”
เย่จิ่งอวี้จับมือนาง ยืนอยู่กับนางในทะเลดอกไม้
เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “นี่คือบทกวีของเสวียนเอ๋อร์ ข้าจะเขียนบทกวีบทนี้ตั้งไว้อย่างดี ให้โลกได้รับรู้”
อินชิงเสวียนหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “หม่อมฉันไม่ได้คิดขึ้นมาเพคะ ได้ฟังมาจากคนอื่น แล้วจึงจำได้ หากผู้เขียนที่เป็นต้นฉบับมาพบข้า จะไม่ทำให้คนหัวเราะเยาะหรอกรึ”
เย่จิ่งอวี้หลับตาลง มองดูนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะซื้อสิทธิ์บทกวีนี้ และมอบให้แก่เสวียนเอ๋อร์”
อินชิงเสวียนกล่าวอย่างรวดเร็ว “ถ้าเช่นนั้น โลกจะไม่บอกว่าฝ่าบาทอาศัยอำนาจกดขี่ราษฎรหรอกหรือ”
เย่จิ่งอวี้ยื่นนิ้วชี้ออกมา แตะหน้าผากของนางเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าแค่ล้อเล่น ทำไมเสวียนเอ๋อร์ถึงดูร้อนรนถึงเพียงนี้”
อินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้น พูดด้วยความโกรธ “ฝ่าบาทเอาแต่แกล้งหม่อมฉัน”
เย่จิ่งอวี้พูดเสียงนุ่มนวล “ข้าชอบที่จะเห็นเจ้าในลักษณะนี้ ทำให้ข้ารู้สึกมีชีวิตชีวา ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาลักษณะในตอนนี้ของเจ้าไว้ตลอดไป อยู่ต่อหน้าข้า ไม่จำเป็นต้องสำรวมกิริยามากนัก”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นนี้ อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าตัวกำลังโงหัวไม่ขึ้นอีกแล้ว
ฮ่องเต้น้อยพูดหยอดคำหวานได้เก่งนัก มือใหม่หัดรักแบบตัวเอง ไม่มีทางต้านทานเรื่องแบบนี้ได้เลย
อินชิงเสวียนส่ายศีรษะเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนมาคุยเรื่องจริงจัง
“หม่อมฉันจะพยายามรักษาไว้เพคะ เรื่องอาซือหลาน ฝ่าบาทจะทำเช่นไรต่อ ถ้าหวังซุ่นยังไม่ตาย เขาจะทำหน้ากากผิวหนังมนุษย์เพิ่มแน่นอน วิชาชั่วร้ายเช่นนี้จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด นอกจากนี้ยังมี เรื่องดินปืนอีก ช่วงนี้ฝ่าบาทยังคงบาดเจ็บสาหัส ไม่ทราบว่ากรมโยธาได้เก็บสะสมดินประสิวและหินกำมะถันต่อไปหรือไม่”
เดิมทีอินชิงเสวียนยังคงมีความเห็นอกเห็นใจต่อราษฎรในเจียงวูอยู่บ้าง หากไม่มีความจำเป็นจริงๆ นางก็ไม่อยากใช้ดินปืนที่เป็นสิ่งที่มีฤทธิ์ร้ายแรง แต่ตอนนี้นางเห็นอาซือหลานโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ความเห็นอกเห็นใจของนางที่มีต่อเจียงวูก็ค่อยๆ หายไปทีละน้อย
เย่จิ่งอวี้พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เสวียนเอ๋อร์ไม่ต้องกังวล กรมโยธาได้รวบรวมสิ่งเหล่านี้แล้ว ข้าสั่งให้ค้นหาไปทั่วเมือง แม้ว่าข้าจะขุดลึกเพียงใด ข้าก็จะขุดเอาตัวอาซือหลานออกมาให้จงได้”
เมื่ออินชิงเสวียนได้ยินว่าคำว่าขุดลึก นางก็นึกถึงอุโมงค์ที่ตัวเองถูกขังทันที
“ฝ่าบาทกล่าวถูกแล้ว อาซือหลานอยู่ในอุโมงค์ทางเดินจริงๆ”
อินชิงเสวียนบอกเย่จิ่งอวี้ว่านางเข้าไปในอุโมงค์จากเรือนจุ้ยหงได้อย่างไร
เรียวตาหงส์ของเย่จิ่งอวี้เบอกกว้าง ถามด้วยความประหลาดใจ “เสด็จอาสิบสามได้ตรวจค้นทุกซอกทุกมุมทั่วเรือนจุ้ยหงแล้ว เหตุใดเขาจึงไม่พบอุโมงค์นั้นล่ะ”