บทที่ 292 เจ้าไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย

“อาโฉ่ว?”

กวนเมิ่งถิงประหลาดใจอย่างมาก

“ท่านอ๋องต้องการเขาไปทำอะไร?”

ทันทีที่พูดจบ เสียงของกวนลี่จือก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู

“เจ้าสุนัขนั่นหนีไปแล้ว และไม่ได้กลับมาที่จวนเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ข้าเองก็กำลังตามหาเขาอยู่เช่นกัน”

กวนเมิ่งถิงรีบตำหนิในทันที “อวดดี เห็นว่าท่านอ๋องอยู่ตรงนี้ ยังกล้าเสียงดังโวยวาย”

กวนลี่จือได้เดินจากด้านนอกเข้ามาในบ้าน

เมื่อเห็นเย่จั้น เขาก็อดตกใจไม่ได้ รีบค้อมตัวลงอย่างลนลาน

“ลี่จือขอถวายบังคมจิ้งอ๋อง”

เย่จั้นพูดขึ้น “ไม่เป็นไร เจ้าบอกว่าอาโฉ่วหนีไปแล้ว เป็นเพราะอะไรกัน?”

กวนลี่จือกัดฟันกรอดแล้วพูดขึ้นว่า “เมื่อวานตอนบ่ายข้าด่าเขาไปไม่กี่คำ เขาก็หนีออกจากจวนไป ถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา เจ้าสุนัขตัวนี้ทั้งอัปลักษณ์และโง่เง่า รู้วิชาการต่อสู้เล็กน้อย เอาจริงๆ ข้าก็ชอบเขามาก คงจะเป็นการดีที่สุดหากเขาตายข้างนอก”

กวนเมิ่งถิงถามต่อว่า “ไม่ทราบว่าท่านอ๋องตามหาคนคนนี้ทำไมพ่ะย่ะค่ะ?”

เย่จั้นหรี่ตาลง และเหลือบมองกวนลี่จือ

คนผู้นี้ไร้ความรู้ความสามารถ เป็นลูกผู้ดีที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง คำพูดของเขาดูไม่เหมือนคนที่กำลังโกหก

“ข้าสงสัยว่าคนคนนี้เป็นนักสืบของประเทศฝ่ายศัตรู ไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่เขาอยู่ในจวน มีสิ่งใดที่ผิดปกติหรือไม่?”

“นักสืบ?”

กวนลี่จือตกใจหน้าซีดในทันที

รีบพูดขึ้นว่า “เขาชอบหายตัวไปบ่อยๆ อย่างอื่นคงไม่มี?”

เย่จั้นถาม “คุณชายพอรู้บ้างหรือไม่ว่าตอนที่เขาไม่อยู่ในจวน เขาไปที่ใดบ้าง?”

กวนลี่จือก้มหน้าลงและพูดว่า “ไม่รู้เลยพ่ะย่ะค่ะ โดยปกติข้าก็ขี้เกียจจะสนทนาหารือกับเขา แค่เห็นหน้าก็ขยะแขยง ข้าเลี้ยงเขาไว้ก็เพราะเห็นว่าเขามีวิชามวย สามารถคุ้มครองข้าได้”

กวนเมิ่งถิงก่นด่าขึ้นมา “ไอ้คนไม่มีลูกตา กล้าเอาสายลับมาไว้ในบ้าน วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลย”

กวนเมิ่งถิงยกเท้าจะกระทืบ แต่ถูกเย่จั้นขวางเอาไว้

“ข้าจะให้ทหารเปลวเพลิงแดงเฝ้าที่จวนสักสองสามนาม ท่านเสนาอย่าได้คิดมากไป หากเขากลับมาจะได้จับกุมตัวเขาไว้”

กวนเมิ่งถิงโมโหเป็นอย่างมาก และก่นด่าอีกหลายคำ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ดีพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องเพียงส่งคนมาก็พอ จะได้คุ้มกันความปลอดภัยให้พวกข้าสองปู่หลาน”

เย่จั้นพยักหน้า และเลือกทหารที่จะอยู่เฝ้าจวนเสนา จากนั้นก็ขอตัวลา

หากอาโฉ่วเป็นอาซือหลานจริงๆ ใบหน้านั้นต้องไม่ใช่รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเขาอย่างแน่นอน

ลูกน้องของเขามีผู้ที่เชี่ยวชาญในการทำหน้ากาก การทำหน้ากากง่ายๆ เพียงไม่กี่ชิ้น ไม่ใช่เรื่องยากอะไร หากคนเหล่านี้ปลอมตัวเข้ามาอีก การคิดจะจับตัวพวกเขาจะมีความยากมากขึ้น และไม่สามารถจับตัวชาวบ้านมาสอบถามแบบนี้ได้เรื่อยๆ แน่นอน...

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เย่จั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

จากนั้นก็คิดว่า ในเมื่อเป็นเรื่องการใช้หน้ากาก เช่นนั้นเน้นที่ใบหน้าก็เพียงพอแล้ว

เขาจึงรีบออกคำสั่งเหล่าทหาร ไม่ว่าพบเห็นใคร ให้ดูว่าใบหน้าของเขาได้สวมหน้ากากหรือไม่

ในขณะเดียวกัน ณ กลางกระท่อมชานเมืองหลวง

ชายชราคนหนึ่งยืนถือไม้เท้าอยู่ที่ลานบ้าน ดวงตาของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับว่ากำลังอาบแดดอยู่

แววตาที่สาดส่องจากปลายตาเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่แววตาที่ชายวัยเจ็ดสิบปีควรมี

ข้างกายของเขา มีภรรยาสวมเสื้อผ้าหยาบๆ กำลังให้อาหารไก่อยู่ ทั้งสองคนดูธรรมดาเป็นอย่างมาก หากอยู่ท่ามกลางฝูงชน คงไม่มีใครสนใจ

สองคนนี้คือ อาซือหลานและฟางรั่ว

เย่จั้นเดาไม่ผิด ในมือของพวกเขามีหวังซุ่นอยู่ อยากจะเปลี่ยนรูปลักษณ์หน้าตา ช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน

เพียงแต่น่าเสียดายที่เจ้าหวังซุ่นโอ้เอ้เกินไปหน่อย จึงเพิ่งมาถึงเมืองหลวง หากมาเร็วกว่านี้ ก็สามารถเปลี่ยนตัวโยวหลานกับอินชิงเสวียนที่ออกมาจากวัง ซึ่งจะลดปัญหาต่างๆ ลงได้มาก การลอบฆ่าฮ่องเต้น้อยก็ง่ายขึ้นด้วย

เมื่อคิดเรื่องเหล่านี้ อาซือหลานก็แผ่สายตาแห่งความเย็นชาออกมา

ฟางรั่วกำลังจะพูดบางอย่าง โยวหลานก็วิ่งเข้ามากับบุรุษเครามังกร

“นายท่าน ทางลับถูกค้นพบแล้ว”

อาซือหลานค้อมเอวลง และหัวเราะเบาๆ

“ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ จะตกใจไปทำไมกัน เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

โยวหลานหันไปแสดงความเคารพให้เขา และเข้าไปในบ้าน

หลังจากนั้นสิบห้านาที โยวหลานก็เปลี่ยนใส่ชุดกระโปรงหยาบๆ ท่าทางก็เปลี่ยนไปด้วย