บทที่ 309 ลักพาตัว

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่จิ่งอวี้เดินมาด้านหน้าเตียง และถามด้วยน้ำเสียงรีบร้อน

หมอหลวงเหลียงส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ได้

“จอมพลเฒ่าบาดเจ็บสาหัสมาก เกรงว่าจะทำการรักษาได้ยาก”

เมื่อนึกถึงวันที่จอมพลเฒ่ามอบจี้หยกให้ตัวเอง อินชิงเสวียนดวงตาแดงก่ำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

จู่ๆ นางก็นึกถึงเย่จิ่งหลาน จึงรีบพูดว่า “ฝ่าบาท อาจมีใครคนหนึ่งที่สามารถรักษาจอมพลเฒ่าได้”

“ผู้ใด?”

“ฝูอี้อ๋อง”

“เขา?”

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้ว

หากเขาจำไม่ผิด เสด็จน้องผู้นี้มีอายุเพียงแปดขวบเท่านั้น อีกทั้งเขายังไม่เคยร่ำเรียนกับหมอหลวง จะมีวิชาการแพทย์ชั้นสูงขนาดนั้นได้อย่างไร

เมื่ออยู่ในภาวะฉุกเฉิน อินชิงเสวียนไม่มีเวลามาอธิบาย

“หมอหลวงได้โปรดพยายามอย่างที่สุดก่อน รักษาการเต้นของหัวใจให้กับท่านอาจารย์ไว้ ข้าจะไปตามฝูอี้อ๋องเดี๋ยวนี้”

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา นางแลกความเร็วห้านาทีจากในมิติ ทันทีที่นางก้าวออกจากทาง ร่างของนางก็หายตัวไป

ทิ้งไว้เพียงคนในห้องที่มีสีหน้าประหลาดใจ

วิชาร่างของเหยาเฟยเหนียงเหนียง รวดเร็วได้เพียงนี้เชียวหรือ?

พวกเขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่?

เย่จิ่งอวี้ก็ตกใจเป็นอย่างมาก วิชาร่างแบบนี้ ต่อให้เขาทุ่มแรงสุดตัวก็ไม่อาจตามนางได้ทัน

อินชิงเสวียนไม่มีเวลามาสนใจความคิดของพวกเขา แม้นางจะไม่เคยใช้จี้หยกเลย แต่ยังคงซาบซึ้งต่อจอมพลเฒ่าอยู่เสมอ

ผู้เฒ่าท่านนี้ยังตายไม่ได้โดยเด็ดขาด

เวลาเพียงครู่เดียว นางก็มาถึงตำหนักฉู่เยว่

ในเวลากลางวัน ประตูตำหนักจะเปิดทิ้งไว้ เย่จิ่งหลานกำลังนั่งเล่นหมากรุกห้าเม็ดอยู่กับขันที จู่ๆ เห็นร่างของคนปรากฏผ่านมา จึงอุ้มเย่จิ่งหลานวิ่งหนี ทุกคนต่างตกใจกลัวในทันที

“ใครก็ได้ช่วยด้วย แย่แล้ว ท่านอ๋องถูกคนลักพาตัวแล้ว”

เย่จิ่งหลานก็ตกใจเช่นกัน แต่ไม่นานเขาก็ได้กลิ่นหอมที่เรียบง่ายบนตัวของอินชิงเสวียน จึงเลิกดิ้นพล่านในทันที

“เสด็จพี่สะใภ้รีบมาเรียกข้าเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเรียกไปช่วยผู้ใดอีก ข้าเองก็มีข้อเรียกร้องเช่นกันนะ?”

“ไม่ว่าเรียกร้องสิ่งใดข้าก็ยอมทั้งนั้น ขอเพียงท่านช่วยให้เขารอดตาย”

ความเร็วห้านาทีถูกอินชิงเสวียนใช้ถึงสุดขีด ยังไม่ทันที่หมอหลวงเหลียงและคนอื่นๆ จะได้สติ อินชิงเสวียนก็มาถึงหน้าประตูแล้ว

นางวางเย่จิ่งหลานลง พูดขึ้นด้วยอาการหอเล็กน้อย “ฝ่าบาทได้โปรดยินยอมให้ท่านอ๋องช่วยทำการรักษาเดี๋ยวนี้”

เย่จิ่งหลานเดินไปด้านหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่รีบร้อน โค้งคำนับและพูดว่า “กระหม่อมขอถวายบังคมฝ่าบาท”

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองเขา และรู้สึกว่าเย่จิ่งหลานสูงขึ้นเล็กน้อย เมื่อเทียบกับวันที่เขาเสด็จขึ้นครองราชย์

“ไม่ต้องมากพิธี น้องเจ็ดรู้วิชาแพทย์จริงๆ งั้นหรือ?”

เย่จิ่งหลานลูบที่จมูก ยิ้มแห้งและพูดว่า “กระหม่อมเคยอ่านตำราแพทย์อยู่บ้าง จึงเข้าใจอยู่เล็กน้อย หากจอมพลเฒ่าไร้ทางรักษาแล้ว บางทีอาจเป็นความหวังเลือนราง”

กวนผิงอันพูดด้วยความซาบซึ้ง “ท่านอ๋องได้โปรดให้ความช่วยเหลือด้วย กวนผิงอันยอมเป็นวัวเป็นควาย เพื่อตอบแทนท่านอ๋อง”

เย่จิ่งหลานเหลือบมองกวนฮั่นหลิน เมื่อเห็นหน้าอกของเขายังคงมีเลือดไหลออกมา สายตาเผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย นี่ถือเป็นงานใหญ่อีกหนึ่งงาน

เดิมทีเขาอยากจะถ่อมตัว แต่คงถ่อมตัวไม่ได้แล้ว

จากนั้นจึงหันไปมองอินชิงเสวียน

“เช่นนั้นเสด็จพี่สะใภ้ได้โปรดอยู่ช่วยข้าก่อน คนอื่นๆ ไปรอที่ด้านนอก เวลาที่ข้ารักษา ไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวน”

หมอหลวงเหลียงไม่อยากไปเป็นที่สุด เขาหมกมุ่นอยู่กับทักษะทางการแพทย์มานานหลายสิบปี แต่เขากลับไร้หนทางรักษา ฝูอี้อ๋องเพียงอ่านตำราแพทย์ไม่กี่วันก็สามารถรักษาโรคได้งั้นหรือ?

เขาอยากเห็นอย่างมากว่าเย่จิ่งหลานรักษาอย่างไร

เย่จิ่งอวี้พยักหน้า

“ได้ แล้วแต่เจ้า”

เขาพาทุกคนเดินออกไปนอกสำนักหมอหลวง แต่ในใจสงสัยเป็นอย่างมาก

เย่จิ่งหลานไม่เคยเดินไปมาในวัง เรื่องที่เขารู้วิชาการแพทย์ อินชิงเสวียนรู้มาจากที่ใดกัน?

ด้านในตำหนัก