ตอนที่ 351
บทที่ 351 หึงหวง
October 21, 2026
อินชิงเสวียนขมวดคิ้วงาม
นางมีความประทับใจที่ดีต่อเย่จั้น เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้
อีกทั้งเขายังมีวิชาการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง และยังมีกุศโลบายอีกมากมาย หากสามารถอยู่ในเมืองหลวงได้ จะช่วยเย่จิ่งอวี้ได้มากโข
หากเขาไปในตอนนี้ เย่จิ่งอวี้ก็จะไม่มีผู้ใดที่สามารถเชื่อถือได้อีกแล้ว
“ในเมืองซุ่ยหานไม่มีนายพลท่านอื่นเลยหรือ?”
“ตอนนี้มีเพียงผู้คุมเมืองสองนาย เกรงว่าจะสกัดกั้นได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น”
เย่จิ่งอวี้มาที่ด้านหน้าหน้าต่าง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกระสับกระส่ายเล็กน้อย
“อันที่จริงเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้รับข่าวด่วนจากเมืองซุ่ยหาน”
อินชิงเสวียนถอนหายใจออกมา
“น่าเสียดายที่ท่านพ่อข้ากลับเมืองหลวงแล้ว มิเช่นนั้นคงมีรับสั่งพระราชโองการให้พวกเขาอยู่สกัดกั้นสักพักก่อน”
“เป็นจริงดังนั้น จะรับสั่งราชโองการตอนนี้ก็สายไปแล้ว”
เย่จิ่งอวี้พูดอย่างทำอะไรไม่ได้ และพูดกับหลี่เต๋อฝูว่า “รีบไปส่งข่าวให้เสด็จอาเข้าวัง”
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เย่จั้นก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“ขอถวายบังคมฝ่าบาท!”
เย่จิ่งอวี้ยื่นมือไปพยุงเขาขึ้น “เสด็จอาไม่ต้องมากพิธี”
เย่จั้นเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นอินชิงเสวียนยืนอยู่ข้างกายเย่จิ่งอวี้ ใบหน้าก็เผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
“พระสนมเหยาเฟยนาง...”
อินชิงเสวียนหัวเราะอย่างอึดอัด
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ส่งคนตามหา ข้ากลับมาแล้ว”
หากนับรวมครั้งนี้ นางได้หายตัวไปถึงสองครั้ง นับว่าน่าขายหน้าเลยทีเดียว
เย่จั้นยังคงคิดว่าเย่จิ่งอวี้เรียกตัวเองมาที่นี่ ก็เพื่อรายงานเขาว่าอินชิงเสวียนกลับมาแล้ว
ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “กลับมาก็ดีแล้ว พระสนมไม่เป็นอะไร ฝ่าบาทก็ทรงสบายใจ”
อินชิงเสวียนหันไปอวยพรให้เขา จากนั้นก็ถอยออกไปอีกด้าน
เย่จั้นพูดขึ้นอีกว่า “กระหม่อมจะให้ทหารเปลวเพลิงแดงกลับไปที่จวนอ๋อง เพื่อไม่ให้รบกวนความสงบสุขของประชาชน”
เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า “ควรถอยทัพได้แล้ว ข้าเรียกเสด็จอามาเพื่ออยากบอกเสด็จอาว่า เมืองซุ่ยหานมีอุบัติภัยเกิดขึ้นบ้างแล้ว”
เย่จั้นเปลี่ยนสีหน้าในทันที “ไม่ใช่ว่าเป่ยมู่ต๋ากำลังเคลื่อนไหวที่จะก่อการร้ายอีกแล้วนะ”
เย่จิ่งอวี้หยิบจดหมายลับขึ้นมา และยื่นให้กับเย่จั้น
“ไม่แน่ว่าสถานการณ์อาจเลวร้ายกว่าที่เสด็จอาคิดไว้ ข่าวสารที่ข้าได้รับก็คือ เป่ยมู่ต๋าได้ทำการโจมตีเมืองแล้ว”
เย่จั้นร้อนใจทันที “กระหม่อมควรรีบกลับไปในตอนนี้”
เย่จิ่งอวี้ขวางเขาไว้
“ไม่ว่ารีบร้อนเพียงใดก็ขาดวันนี้ไปไม่ได้ เสด็จอากลับไปจัดตั้งกองทัพก่อนเถิด พรุ่งนี้จะเป็นวันรัฐพิธีศพของไทเฮา เสด็จอาเดินทางไปวันมะรืนจะดีกว่า”
เย่จั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ก็ดีพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอทูลลาไปจัดทัพก่อน”
เขาคารวะเสร็จก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองเงาหลังของเย่จั้น อินชิงเสวียนก็เม้มปากเล็กน้อย
ยอดฝีมือหนึ่งคนต้องจากไป ก็เหมือนว่าเย่จิ่งอวี้เสียแขนไปหนึ่งข้าง โชคดีที่อินจ้งจะกลับเมืองหลวงแล้ว อินปู้อวี่พี่รองของเจ้าของร่างเดิมก็เป็นผู้ที่มีวิชาการต่อสู้แข็งแกร่ง หากมีพวกเขาสองพ่อลูกอยู่ที่เมืองหลวง นับว่าไม่แย่ไปกว่าเย่จั้นเลย
ทันใดนั้นเอง อินชิงเสวียนก็นึกถึงอินสิงอวิ๋นที่ถูกคุมขังอยู่ที่เจียงวู ในใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
หากอินจ้งรู้ เขาจะต้องยกทัพไปช่วยลูกชาย อินชิงเสวียนยังคงมีความเป็นกังวลในเรื่องนี้
เมื่อลองคิดกลับกัน ตอนนี้ได้ผลิตดินปืนออกมาได้แล้ว ในยุคสมัยที่ยังคงใช้อาวุธเย็นเช่นนี้ ดินปืนก็คือทางลัดที่ดีนี่เอง อีกทั้งด้านนั้นยังมีทหารม้าพร้อมทั้งกองทัพโล่ขนาดใหญ่ของจังเถี่ยและสวีเหลียง ตอนนี้ขาดเพียงแค่นายพลที่เชี่ยวชาญในการนำทัพ
หากอินจ้งมุ่งหน้าไปเจียงวูและรวบรวมกำลังทหาร จะต้องได้ผลที่ดีแน่
เมื่อคิดได้เช่นนี้ อินชิงเสวียนกลับเฝ้ารอให้พ่อลูกอินจ้งรีบกลับเมืองหลวงโดยเร็ว
“กำลังคิดสิ่งใดอยู่?”
เสียงของเย่จิ่งอวี้ดังขึ้นข้างหู
อินชิงเสวียนได้สติในทันที และหันไปยิ้มให้เย่จิ่งอวี้