บทที่ 368 สังหารอาซือหลาน

เมืองซุ่ยหานแจ้งขอความช่วยเหลือด่วน เย่จั้นกลัวเพียงว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ชายแดน เขาจึงสั่งให้เดินทางอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม ทหารม้าก็ออกเดินทางได้หนึ่งร้อยกว่าลี้แล้ว

ตรงไปด้านหน้า จะเป็นเส้นทางภูเขาช่องผาแคบที่มีชื่อเสียงของต้าโจว

ทางภูเขาเส้นนี้มีความคับแคบ ด้านบนมีเพียงรอยแยกเล็กๆ เพียงเส้นเดียว รวมระยะทางกว่าสามลี้

กลุ่มภูเขาปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ที่เข้าสู่หุบเขา และแสงก็สลัวลงทันที

กองทหารล้วนเป็นผู้ที่มีประสบการณ์การต่อสู้หลายร้อยสนามรบ ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมพร้อมทันที

เสียงร้องของนกกางเขนปลุกนกจำนวนมากที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า

เย่จั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ยอดเขา ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงปิ้วที่แผ่วเบา และลูกธนูยาวเรืองแสงสีเขียวหนึ่งดอกก็พุ่งตรงมาหาเขา

“ท่านอ๋อง!”

เหล่าทหารถือดาบกั้นลูกธนูไว้ ดาบกว้างหลายเล่มร้อยเรียงกันเป็นตาข่ายหนึ่งผืน ลูกธนูยาวกระทบกับดาบเสียงดังกริ๊ง เมื่อตกลงมา ควันหนาทึบก็ปรากฏขึ้นจากพืชชนิดหนึ่งที่อยู่ใต้ลูกธนู

เหล่าทหารรู้สึกหวาดกลัวอย่างอดไม่ได้

“ลูกธนูดอกนี้มีพิษร้ายแรง”

ไม่ทันสิ้นเสียง ลูกธนูยาวจำนวนมากก็ตกลงมาจากกลางอากาศ เย่จั้นชักดาบออกมาฟาดลูกธนูจนปลิวกระจาย พร้อมกลับออกคำสั่งกับเหล่าทหารว่า “แยกตัวออกไป หาที่กำบัง”

ขณะนั้นเอง ลูกธนูอีกระลอกหนึ่งก็ร่วงลงมาราวกับสายฝน ทหารหลายนายที่หลบไม่ทันก็ถูกโจมตีคาที่ และล้มลงกับพื้นหลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว

ทุกคนไม่อาจเสียเวลาได้อีกต่อไป ต่างพากันไปหากำแพงหินเพื่อกำบังร่างกายเอาไว้

เย่จั้นซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินใหญ่ เมื่อมองดูลูกธนูสีเขียวสดบนพื้น ในใจก็คิดว่าคนที่ซุ่มโจมตีเขาต้องเป็นคนเจียงวูอย่างแน่นอน และอาจเป็นตัวอาซือหลานเอง

ทหารเปลวเพลิงแดงสองคนเบียดเข้าไปในก้อนหิน

“ท่านอ๋อง ทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?”

เย่จั้นเหลือบมองเหนือหัวและพูดขึ้นว่า “เป้าหมายของพวกเขาคือข้าอย่างแน่นอน พวกเข้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะออกไปเพื่อล่อพวกเขาออกไป ขอเพียงออกจากช่องผาแคบ ด้านหน้าก็จะเป็นพื้นที่กว้าง ถึงตอนนั้นค่อยโจมตีพวกเขาอีกครั้ง”

นายทหารคนนั้นพูดขึ้นทันทีว่า “ข้าน้อยและท่านอ๋องมีรูปร่างใกล้เคียงกัน ให้ข้าน้อยออกไปล่อพวกเขาดีกว่า”

เย่จั้นกดไหล่ของเขาไว้

“ไม่ต้อง วิชาตัวเบาของพวกเจ้ายังสู้ข้าไม่ได้ รออยู่ที่นี่แหละ ทันทีที่ทหารไล่โจมตีจากไปแล้ว ให้ออกจากช่องผาแคบในทันที”

ในแง่ของวิชาการต่อสู้และทักษะทางร่างกาย พวกเขาเทียบกับเย่จั้นแทบไม่ติด แต่ทว่าเย่จั้นเป็นถึงแม่ทัพกองทหาร จะให้เขาไปเสียงอันตรายง่ายๆ ได้อย่างไร

ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน

“ข้าน้อยไปเองดีกว่า”

เย่จั้นสีหน้าเคร่งขรึม

“นี่คือคำสั่งทางทหาร อย่ามัวพูดไร้สาระ รอโอกาสให้ดี”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเย่จั้น เขาก็พุ่งออกจากด้านหลังก้อนหินใหญ่ ทักษะทางร่างกายของเขาว่องไวราวสายฟ้า และตรงไปที่ทางออกของหุบเขาลึก

คนที่อยู่บนยอดเขามองเห็นอย่างชัดเจน จึงเตรียมยิงลูกศรที่คันธนูอีกครั้ง แต่เพราะเย่จั้นว่องไวมากเกินไป ลูกธนูจึงช้ากว่าเขาก้าวหนึ่งเสมอ

อาซือหลานสบถเสียงฮึดฮัด

“ไอ้สวะ”

เขาหยิบลูกธนูที่หลังของเขา และวางธนูสามดอกลงบนคันศร เล็งไปที่ด้านหน้าของเย่จั้น

เมื่อคำนวณตามความเร็วของเย่จั้นและแรงลม เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมดึงคันธนูให้เต็มสาย

มีเสียงดังหึ่ง ลูกธนูสามดอกพุ่งไปที่ก้นหุบเขาพร้อมกัน เย่จั้นวิ่งเข้ามาตรงนี้พอดี ลูกธนูยาวเสียบเข้าใต้กระดูกซี่โครงของเขา

ร่างของเย่จั้นโซเซในทันที และพยายามใช้แรงทั้งหมดตรงไปข้างหน้า

ชายร่างกำยำที่อยู่ข้างอาซือหลานพูดขึ้นด้วยความดีใจ “นายท่าน เย่จั้นถูกยิงแล้ว”

อาซือหลานก็ดีใจเช่นกัน

“ยิ่งเขาวิ่งเร็วเท่าไหร่ สารพิษก็จะระเหยเร็วขึ้นมากเท่านั้น ไปรอเขานอกหุบเขากันเถอะ”

ทุกคนกระจายการเคลื่อนไหวทันที และรีบเร่งไปยังช่องผาแคบที่ปลายภูเขา ด้านบนมีเชือกหลายสิบเส้นผูกติดอยู่ ทุกคนจึงโรยตัวลงตามเชือกแล้วแยกย้ายกันไปทั้งสองด้านของภูเขา

ภายในเวลาไม่นานนัก เย่จั้นก็เดินเซออกมาที่ด้านนอก เขาเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้น