ตอนที่ 374
บทที่ 374 ฝ่าบาทต้องการชีวิตต่ำช้าของพวกเจ้า
October 21, 2026
ชายชรายิ้มอย่างเคอะเขินแล้วพูดว่า “พ่อกังวลเกินไป อันที่จริงก็เหลือระยะทางอีกไม่เท่าไหร่แล้ว ช้าลงหน่อยดีกว่า”
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากยิ้มๆ ทำไมเขาจะไม่อยากกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุดล่ะ
ที่นั่นมีน้องหญิงใหญ่อยู่ บางทีอาจมีพี่ใหญ่ของเขาด้วย!
เมื่อคิดถึงพี่ใหญ่ คิ้วของคนผู้นั้นก็ค่อยๆ เต็มไปด้วยความโศกเศร้า
จดหมายของฝ่าบาทไม่ได้กล่าวถึงพี่ใหญ่เลย กล่าวเพียงแต่ว่าตระกูลอินได้รักการพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ รับสั่งให้พวกเขาทั้งครอบครัวกลับเมืองหลวงทันที
นอกจากนี้เขายังได้ยินข่าวซุบซิบว่าน้องหญิงใหญ่ออกจากวังเย็นแล้ว ตอนนี้อยู่ในฐานะหลิวเซวียนที่ถูกอวยยศเป็นเหยาเฟย ที่ตระกูลอินมีวันนี้ได้ เพราะความช่วยเหลือจากนางอย่างแน่นอน
ครั้นนึกถึงว่านางที่เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง สามารถออกจากวังเย็นได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว บัดนี้ยังสามารถขึ้นไปถึงตำแหน่งสนมขั้นเฟย นางจะต้องผ่านประสบการณ์การพลิกผันทุกอย่างแล้ว
เมื่อนึกถึงตอนที่นางอยู่จวน นางรู้จักแต่เล่นสนุก ทว่าบัดนี้นางกลับเติบโตขึ้นมาได้เช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่นในใจ
เหตุผลที่ฮ่องเต้องค์ก่อนมอบน้องสาวของเขาให้กับองค์รัชทายาท ก็เพียงเพราะเขาเห็นว่าตระกูลอินไม่มีเจตนาที่จะต่อสู้เพื่อชิงอำนาจ และที่ทรงยกลูกสาวของโหวเหนือให้แต่งงานกับเย่จิ่งเย่า ก็เพราะเห็นว่าโหวเหนือมีกำลังทางทหารให้อันผิงอ๋องสามารถใช้ได้
ได้ยินท่านพ่อบอกว่า ฮ่องเต้องค์ก่อนสถาปนาองค์รัชทายาทได้ไม่นานก็ทรงรู้สึกเสียใจภายหลัง อย่างไรก็ตาม เพียงแต่รัชทายาทไม่มีความผิด จึงไม่สามารถยกเลิกได้ตามต้องการ เขารู้ว่าหลังจากตัวเองจากไป เย่จิ่งอวี้จะต้องสืบต่อราชบัลลังก์อย่างแน่นอน และโอรสสายตรงของเขาจะเป็นได้เพียงท่านอ๋อง เหตุผลที่จัดให้มีการแต่งงานเช่นนี้ ย่อมมีจุดประสงค์ให้โหวเหนือยกกองทัพมาก่อกบฏ บังคับให้เย่จิ่งอวี้สละราชสมบัติ
โดยไม่คาดคิดว่ารัชทายาทที่เขาคิดว่าว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ได้กุมกำลังหน่วยทหารรักษาพระองค์ทั้งหมดที่อยู่ในวัง และควบคุมสถานการณ์โดยรวมด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแล้ว ตอนนี้ก็ได้ยินว่าโหวเหนือถูกส่งไปยังเจียงวู ช่างเป็นเรื่องน่าขันจริงๆ
โชคดีที่ทุกอย่างได้รับการเปิดเผยแล้ว ตระกูลอินก็สามารถกลับเมืองหลวงได้ในที่สุด
แค่คิดถึงพี่ใหญ่ก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
เมืองซุ่ยหานนั้นอยู่ห่างไกล และรู้ข่าวสารในเมืองหลวงได้น้อยมาก เรื่องเหยาเฟยก็ได้ยินจากผู้ส่งสารที่ไปส่งจดหมายเท่านั้น ข่าวสารที่อยู่นอกเหนือจากนี้นั้น เขาจึงไม่กระจ่างนัก
ชายชราหันกลับไปมองชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเขาขมวดคิ้วมุ่น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ หายไป
เขาถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า “หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี หวังว่าพี่ชายใหญ่และน้องหญิงใหญ่ของเจ้าจะรอพวกเราอยู่ในเมืองหลวง”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มทันที
“ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพี่ใหญ่ พวกเราจะกลับเมืองหลวงได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร อีกทั้งยังมีน้องหญิงใหญ่ช่วยรับมืออยู่ในวัง ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
ชายชราพยักหน้าอย่างแข็งขัน
“เจ้าพูดถูก”
ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นในป่า
ชายชราคว้าง้าวด้ามยาวที่แขวนอยู่บนหลังม้าทันที แล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นั่นใคร”
คนชุดดำกลุ่มหนึ่งเดินออกจากป่า ผู้ที่เป็นหัวหน้าถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีดำ แต่ก็ยังเห็นได้ว่าใบหน้าของเขามีหนวดเครา และร่างกายสูงใหญ่กำยำ ดูไม่เหมือนคนจากต้าโจว
เขาถือดาบเล่มใหญ่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเยาะว่า “ฝ่าบาทสั่งให้พวกข้ารออยู่ที่นี่ เอาชีวิตสุนัขของเจ้าทั้งครอบครัว ตายซะเถอะ”
พูดหางเสียงยังไม่ทันจบ ก็ง้างดาบไปทางชายชรา...
ณ เมืองหลวง
ในเมืองที่พลุกพล่าน ภายในเรือนยังคงเงียบสงบ
มีเสียงดนตรีดังคลอในเรือน แต่ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างโอบล้อมอยู่ จึงไม่ได้ยินใดๆ นอกเรือนเลย
นี่เป็นครั้งที่สองที่อินชิงเสวียนได้ยินชายผมขาวเล่นเพลงหยกรัตติกาล และนางยังคงตกใจกับการกล่าวถึงเจตนาฆ่าและระดับที่แสดงออกมาจากบทเพลง
อย่างไรก็ตาม ความคิดของนางกลับว่างเปล่า แม้ว่าจะบรรเลงได้หลายบทเพลง แต่ฝีมือยังห่างชั้นกับชายผมขาวมาก
เมื่อเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของชายผมขาว อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเล็กน้อย
“บางที...ผู้เยาว์อาจไม่ใช่ผู้ที่พิณการเวกเลือกจริงๆ ก็ได้ ไม่งั้น ผู้อาวุโสควรหาผู้อื่น...”
“ไม่ต้อง ข้าไม่มีเวลามากขนาดนั้น”
ชายผมขาวยืนขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ แล้วพูดเสียงเรียบ “ในเจ็ดวันนี้ เจ้าสามารถเรียนรู้ได้เท่าใดก็เท่านั้น หลังจากที่ข้าไปแล้ว จะส่งพิณการเวกให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะใช้มันได้อย่างเหมาะสม ช่วยภรรยาของหาทายาทที่แท้จริงให้พบ”