บทที่ 401 ซูหมิงหลานเกิดความสะเทือนใจ

ชาวประมงก็ประหลาดใจอยู่พักหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าจะลากอวนขึ้นมาเป็นคนได้

มีคนก้าวไปลองแตะดูอย่างใจกล้า พบว่ายังมีลมหายใจอุ่นๆ มาจากคนผู้นั้น

ทุกคนรีบกดหน้าท้องของเขา แต่ชายผู้นั้นกลับไม่สำลักน้ำออกมาเลย

ชายสูงอายุขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ดูท่าทางไม่เหมือนคนจมน้ำเลย”

“จริงด้วย แต่เขาตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ล่ะ”

หลายคนเห็นว่ามือและเท้าของเขาเย็นเฉียบ จึงไม่สามารถตัดสินได้ชั่วขณะหนึ่ง

ชายชราจับหน้าอกของเขาอีกครั้ง แล้วพูดอย่างหนักแน่น “คนผู้นี้ยังไม่ตายแน่นอน อุ้มเขาไปที่บ้านของข้าก่อนเถอะ!”

“ได้”

ชาวประมงล้วนเป็นบุรุษเรียบง่าย ไม่นานก็พาคนผู้นั้นไปที่บ้านของชายชราแซ่จังอย่างสบายๆ

จังอวี้จิ่นผู้เป็นลูกสาวกำลังตากปลาแห้งอยู่ที่ลานบ้าน เมื่อนางเห็นพ่อประคองใครบางคนเข้ามา นางก็รีบเช็ดมือแล้ววิ่งไปถามว่า “ท่านพ่อ นี่ใครเจ้าคะ”

ผู้เฒ่าจังพูดว่า “ข้าก็ไม่รู้จักเขาเหมือนกัน วันนี้ลากตัวเขาขึ้นมาได้ตอนเอาปลาน่ะ ข้าจับดูยังมีลมหายใจอุ่นๆ อยู่ จึงพากลับมา เจ้าไปต้มน้ำร้อนเร็วเข้า จะได้เพิ่มความอบอุ่นแก่เขา น้ำในแม่น้ำของเราหนาวเย็นมากจริง ไม่แน่ว่าอาจจะแข็งตายแล้วก็ได้”

จังอวี้จิ่นรับคำ แล้วรีบเอาฟืนไปก่อไฟต้มน้ำหม้อใหญ่

ทุกคนพาชายชุดม่วงเข้าไปในบ้าน แล้วถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงตัวเดียว

เมื่อเห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและผิวที่ขาวเนียน จังอวี้จิ่นก็รีบหดคอกลับ

“ท่านพ่อ ต้มน้ำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

ผู้เฒ่าจังตอบรับเบาๆ แล้วออกมาเอาผ้าชุบน้ำร้อนไปเช็ดตัวให้ชายผู้นั้น

จังอวี้จิ่นแอบเหลือบมองคนผู้นั้น เมื่อเห็นว่าเขาดูหล่อเหลา นางก็หน้าแดงอย่างอดไม่ได้

ชาวประมงออกไปทอดอวนที่แม่น้ำตลอดทั้งวัน ต่างก็ตากแดดจนผิวกร้านดำ ไม่เคยเห็นบุรุษที่ผิวขาวและหล่อเหลาเช่นนี้มาก่อน

เมื่อเห็นลูกสาวยืนแอบดูอยู่ที่ประตู ผู้เฒ่าจังก็พูดทันทีว่า “ดูอะไรของเจ้าน่ะ รีบไปทำอาหารเร็วเข้า”

หลังจากเห็นลูกสาวออกไปแล้ว เขาก็ถอดกางเกงของคนผู้นั้นออกอีกครั้ง เช็ดตัวด้วยน้ำร้อน แล้วห่มผ้าให้เขา

ชาวประมงยากจนมาก ไม่มีหมอในหมู่บ้าน ไม่ว่าชายคนนี้จะรอดหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับชะตากรรมของเขาแล้ว

ในชั่วพริบตาฟ้าก็มืดลง ชายบนเตียงก็ยังไม่ตื่น แต่มีแสงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเปล่งออกมาจากช่องท้องส่วนล่างของเขา รัศมีของแสงยังคงขยายออกอย่างต่อเนื่อง และค่อยๆ แผ่ขยายไปยังแขนขาและกระดูกของชายผู้นั้น...

บนถนนที่ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้ สาวใช้คนที่สี่กำลังเร่งให้ม้าก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้นกู่ชีวิตลูกที่อยู่ในมือของเหมยเอ๋อร์ก็มีการเคลื่อนไหว นางจึงรีบควบม้าออกไปทันที

“กู่ลูกเคลื่อนไหวแล้ว ท่านอ๋องยังมีชีวิตอยู่จริงๆ”

จู๋เอ๋อร์กล่าวว่า “ราชครูบอกไว้ว่า ตราบใดที่ร่างกายของท่านอ๋องไม่เสียหาย กู่ชีวิตแม่ก็จะสามารถปกป้องเขาจากความตายได้”

จวี๋เอ๋อร์พูดว่า “เพื่อป้องกันไม่ให้มีการเปลี่ยนแปลงในเจียงวู พวกเราต้องรีบไปรับท่านอ๋องเดี๋ยวนี้”

หลานเอ๋อร์พยักหน้า

“จริงด้วย เรารีบไปกันเถอะ”

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน และออกวิ่งไปในทิศทางที่กู่ลูกชี้นำ

ตระกูลอิน

ซูหมิงหลานทำอาหารเต็มโต๊ะ นางไม่เพียงแต่จะมีฝีมือการปักเย็บที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น นางยังทำอาหารเก่งอีกด้วย

แม้ว่าจะไม่มีเครื่องปรุงเสริมเช่นซีอิ๊วและน้ำส้มสายชู แต่ก็ยังอร่อยและเต็มไปด้วยรสชาติ

อินชิงเสวียนกลัวเสี่ยวหนานเฟิงมากวน จึงรีบชงนมผงให้เขากินก่อน เด็กน้อยตัวกลมกำลังนอนถือขวดนมอยู่บนเตียง เท้าเล็กๆ ก็ถีบอากาศเล่น กินอย่างมีความสุขยิ่งนัก

ซูหมิงหลานช่วยประคองอินชิงเสวียนไปนั่งที่หัวโต๊ะ แต่อินชิงเสวียนหลบอย่างรวดเร็ว

“มีท่านพ่อกับท่านแม่รองอยู่ที่นี่ ข้าจะนั่งหัวโต๊ะได้อย่างไร”

แล้วนางก็นั่งลงที่ที่นั่งถัดมา ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มองเห็นเสี่ยว‍หนาน‍เฟิงได้ถนัด

“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ที่นี่มีแต่ผู้ใหญ่กับเด็ก ไม่มีลำดับชั้น ทุกคนเชิญนั่งก่อนเถอะ”

ซูหมิงหลานอดไม่ได้ที่จะมองหน้าอินจ้ง นางก็ไม่กล้าพูดลึกเกินไป