บทที่ 423 ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน

เสี่ยวหนานเฟิงทำราวกับฟังรู้เรื่อง เขาเบ้ปากด้วยความน้อยใจในทันที และมองอินชิงเสวียนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

“กิน กิน!”

เขาใช้มือเล็กๆ ชี้ไปที่เนื้อเสียบไม้ ริมฝีปากน้อยขมุบขมิบแจ๊บๆ อย่างอดไม่ได้ พร้อมกับน้ำไหลที่ไหลย้อยลงมา

เมื่อมองลูกชายที่น่าสงสารเช่นนี้ เย่จิ่งอวี้ก็ไม่อาจทำใจได้ เขาเดินเข้าไปอ้อนวอน “ให้พวกเรากินสักคำเถอะนะ!”

อินชิงเสวียนเวยหน้าขึ้น จึงเห็นเสี่ยวหนานเฟิงน้ำตาคลอเบ้าอยู่ นางก็รู้สึกสงสารเช่นกัน

ทว่าต่อให้สงสารมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเอาให้เขากินได้ เด็กน้อยอายุเพียงเท่านี้ยังไม่ถึงเวลากินอาหารเลย

“ตอนนี้จ้าวเอ๋อร์ยังไม่มีฟัน ไม่มีทางเคี้ยวเนื้อได้แน่เพคะ หม่อมฉันจะไปทำข้าวบดต้มให้เขาสักหน่อย”

“อะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น ขอเพียงมีอาหารให้เขาได้กินก็พอ ไม่เช่นนั้นคงน่าสงสารเหลือเกิน”

เย่จิ่งอวี้พูดไป สายตาก็เหลือบมองไปที่เนื้อเสียบไม้

มันช่างหอมจริงๆ ไม่แปลกที่ลูกชายจะอยากอาหารแบบนี้

เด็กอายุหกเดือนกว่า สามารถกินอาหารเสริมได้ในปริมาณที่เหมาะสม ด้านในร้านค้าสะสมคะแนนของอินชิงเสวียนมีครบทุกอย่าง นางแลกอาหารเสริมเด็กที่ดีที่สุดหนึ่งกล่อง เมื่ออ่านรายละเอียดด้านข้างเขียนว่ามีผงปลา ผงเนื้อ และยังมีผงผักเป็นส่วนผสม รายการส่วนผสมก็ดูสะอาดมากเช่นกัน อินชิงเสวียนจึงวางใจ

เมื่อทำการชงเรียบร้อยแล้ว นางก็ลองชิมหนึ่งคำ รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว จึงรีบยกไปที่ด้านหน้าของเสี่ยวหนานเฟิงทันที

สายตาของเสี่ยวหนานเฟิงยังคงจับจ้องไปที่เนื้อเสียบไม้ ราวกับรู้ว่าของเหล่านั้นคือของอร่อยที่แท้จริง

อินชิงเสวียนจึงตักขึ้นมาหนึ่งช้อนเล็กๆ และป้อนที่มุมปากของเขา เมื่อเสี่ยวหนานเฟิงชิมดูแล้ว มือเล็กๆ ก็โบกสะบัดด้วยความดีใจในทันที

“กิน กิน~”

ยายหลี่รีบเข้ามารับเสี่ยวหนานเฟิง

“ไป หมัวมัวจะพาไปกินในบ้านนะเพคะ”

เสี่ยวหนานเฟิงจึงตามไปอย่างว่าง่าย

อินชิงเสวียนถอนหายใจ และหยิบเนื้อเสียบไม้ขึ้นมาหนึ่งไม้ ยิ้มและพูดว่า “ฝ่าบาทรีบชิมดูสิเพคะ”

เย่จิ่งอวี้รับเนื้อเสียบไม้ไปกินหนึ่งคำ และพยักหน้าอย่างอดไม่ได้ “หอมมาก นี่ทำมาจากเครื่องเทศอะไรกัน?”

“เป็นเครื่องเทศที่หม่อมฉันปลูกไว้ในวังเพคะ มีพริกและยี่หร่า ต่อไปพวกเราจะมีของแบบนี้ไว้กินเองแล้วเพคะ”

อินชิงเสวียนก็หยิบขึ้นมาหนึ่งไม้ และเคี้ยวเข้าปาก ความหอมของเนื้อฟุ้งกระจายทั่วปาก และรู้สึกอิ่มเอมใจในทันที

เย่จิ่งอวี้พยักหน้าซ้ำๆ

“ดีมาก ดีมาก!”

ความปรารถนาต่ออาหารเป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดสามารถละทิ้งได้ แม้ว่าเขาจะเป็นถึงฝ่าบาท แต่ก็รักการกินอาหารอร่อยเช่นกัน

แม้ว่าในวังจะมีอาหารมากมายหลายอย่าง แต่ก็ไม่สามารถทนกินได้ตลอด เย่จิ่งอวี้กินจนเบื่อแล้ว ตอนนี้มีเนื้อเสียบไม้ย่างหอมๆ ให้กิน นับเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจนัก

เมื่อเห็นว่าเขากินหมดภายในไม่กี่คำ อินชิงเสวียนก็ปิดปากหัวเราะ ยังแอบคิดว่าเย่จิ่งอวี้กินอาหารท่าทางสง่างาม นึกว่าต้องหั่นให้กินเสียอีก

เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกว่าตัวเองกินไวไปหน่อย ใบหน้าหล่อเหลาจึงแดงขึ้นเล็กน้อย

“ข้ายังไม่ได้กินข้าว ข้ารู้สึกหิวนิดหน่อย”

อินชิงเสวียนยิ้มและพูดว่า “ที่นี่ไม่มีคนนอก ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องมากพิธีเช่นนั้นก็ได้เพคะ กินข้าวคำโตๆ กินเนื้อคำโตๆ จึงจะมีความสุขที่สุด”

อินชิงเสวียนพูดจบก็ใช้ปากรูดเนื้อออกจากไม้หนึ่งคำ เป็นการกระทำที่ดูถึงใจยิ่งนัก

เย่จิ่งอวี้ก็เลียนแบบการรูดเนื้อออกจากไม้ของนาง ในใจก็รู้สึกถึงใจอย่างประหลาด

ทั้งสองคนย่างไปกินไป ไม่ทันรู้ตัวก็กินหมดไปสามสิบกว่าไม้ อินชิงเสวียนกินจนอิ่มมากแล้ว เย่จิ่งอวี้ยังคงรู้สึกไม่หนำใจ

อินชิงเสวียนจึงย่างเนื้อที่เหลืออยู่ให้เขา

ทั้งสองกินจนกระทั่งฟ้ามืด เย่จิ่งอวี้จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา และเช็ดมือด้วยท่าทางที่สง่างาม

“เสวียนเอ๋อร์ลำบากแล้ว ข้าอิ่มแล้วล่ะ”

อินชิงเสวียนคิดในใจ เย่จิ่งอวี้กินเนื้อวัวคนเดียวเกือบหนึ่งกิโลกรัม นางย่างจนปวดข้อมือไปหมด หากยังไม่อิ่ม นางก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้วเหมือนกัน

ดูท่าทางต้องรีบสอนวิชาความรู้นี้ให้แก่เสี่ยวอานจื่อเสียแล้ว ต่อไปตัวเองจะได้สบายหน่อย