บทที่ 427 ปฏิเสธ

เย่จิ่งหลานพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม “เช่นนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยมาหาข้าใหม่”

อินชิงเสวียนไร้ซึ่งทางเลือก

“เย่จั้นนับเป็นผู้มีบุญคุณต่อตระกูลอิน เห็นแก่ที่เราสองคนเป็นคนบ้านเดียวกัน ข้าหวังว่าท่านจะช่วยไปตรวจดูว่าเขาป่วยด้วยโรคอะไรกันแน่?”

เย่จิ่งหลานพูดอย่างไม่เต็มใจ “ผู้มีบุญคุณของหวงกุ้ยเฟยเกี่ยวอะไรกับข้า?”

อินชิงเสวียนพูดไม่ออกทันที

นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง เงยหน้าและพูดอย่างไม่เกรงใจ

“ท่านน่าจะรู้ว่าฝ่าบาทมีท่าทีต่อข้าอย่างไร ตอนนี้มีเพียงข้าผู้เดียวที่สามารถเปลี่ยนความคิดของฝ่าบาทได้ หากท่านอยากออกจากวังไปเปิดจวนของตัวเอง จำเป็นต้องให้ข้าเป็นผู้พูดเสนอ และข้าคิดแล้วว่าจะไปเจรจากับโหรหลวงด้วยตัวเอง เพียงแค่ต้องแต่งเรื่องขึ้นมามั่วๆ ท่านก็จะออกจากวังได้แล้ว แต่ว่าท่านต้องช่วยข้าจัดการปัญหาที่ล้นมือก่อน ไม่เช่นนั้นท่านคงต้องรออีกหลายปี”

เย่จิ่งหลานกัดเนื้อเสียบไม้ มองนางกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

“นี่ท่านกำลังขู่ข้าใช่ไหม?”

อินชิงเสวียนยักไหล่

“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้าเพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น เพราะในโลกใบนี้ มีเพียงเราสองคนที่รู้จักกันดีที่สุดแล้ว”

เย่จิ่งหลานแค่นเสียงหัวเราะและพูดว่า “ข้าบอกแล้วว่าท่านมีอารมณ์ร่วมมากเกินไป ท่านอาจไม่ยินดีที่จะรับฟัง แต่ข้าก็อยากให้ท่านช่วยทำความเข้าใจด้วย การอาศัยอยู่ในยุคสมัยนี้ ท่านและข้าเป็นเพียงผู้มาเยือนเท่านั้น อย่าได้คิดจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใด ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายของตัวเองก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?”

อินชิงเสวียนเหลือบมองเขาและถามว่า “ท่านจำเป็นต้องแยกแยะชัดเจนขนาดนั้นเชียวหรือ ท่านไม่มีความรู้สึกผูกพันกับไท่ผินสักนิดเลยหรือ?”

เมื่อนึกถึงผู้หญิงขี้บ่นคนนั้น สีหน้าของเย่จิ่งหลานก็นิ่งฉย และแฝงความโกรธแค้นอีกเล็กน้อย

หากไม่ใช่เพราะเขาพบความลับบางอย่างโดยบังเอิญ เขาอาจยังไม่คิดออกจากวัง

หากความลับนั้นถูกเปิดเผย เขาและไท่ผินอาจไม่มีชีวิตรอด

“ท่านคิดว่าข้าควรมีความรู้สึกต่อนางอย่างไร ข้าเป็นผู้ใหญ่อายุยี่สิบกว่าปี ข้าต้องเห็นนางเป็นแม่งั้นหรือ?”