บทที่ 45 เสด็จพี่ช่างน่าสนใจ

เมื่อได้กลิ่นหอมเกี๊ยวจางๆ หลี่เต๋อฝูก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

ส่วนคนที่เหลือต่างจ้องมองไปที่หยวนเป่าชิ้นขาวๆ อ้วนๆ นั่น

เกี๊ยวที่อินชิงเสวียนปรุงออกมานั้นสวยงามมาก ช่วงท้องกลม ด้านข้างของเกี๊ยวก็บางมาก แค่มองดูก็น่ารับประทานมากแล้ว

หลี่เต๋อฝูอดไม่ได้ที่จะมองดูเกี๊ยวด้วยสายตาแรงกล้า โบกมือแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

หลังจากพูดจบเขาก็นำอินชิงเสวียนออกจากห้องพระเครื่องต้นด้วยท่วงท่าสง่างาม

อินชิงเสวียนรีบนำซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูดำมาอย่างรวดเร็ว และติดตามหลี่เต๋อฝูกลับไปที่ห้องหนังสือ

เย่จิ่งอวี้ยังคงตรวจฎีกาอยู่ โดยมีเสี่ยวอานจื่อคอยพัดให้อยู่ข้างๆ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น และขมวดคิ้วเมื่อเห็นหลี่เต๋อฝูเข้ามาพร้อมกล่องอาหาร

“เราบอกว่าไม่หิว เหตุใดจึงนำมาอีก”

หลี่เต๋อฝูหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือของเสี่ยวเสวียนจื่อพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ไม่ทรงอยากลองชิมหรือ”

“โอ้” เย่จิ่งอวี้วางฎีกาลง แล้วมองไปที่อินชิงเสวียนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังหลี่เต๋อฝู

หลี่เต๋อฝูกล่าวเสริม “นี่คือเกี๊ยวที่ทำจากแป้งหมี่ กระหม่อมเห็นว่าฝ่าบาทดูชอบมาก จึงให้เสี่ยวเสวียนจื่อปรุงมาให้ฝ่าบาท”

เมื่อเปิดฝากล่องอาหาร กลิ่นหอมจางๆ ก็ลอยกรุ่นออกมา

อินชิงเสวียนรีบหยิบซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูดำออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเทใส่จานข้างๆ

“ฝ่าบาท เกี๊ยวต้องจิ้มกับสิ่งนี้ถึงจะอร่อย”

“ทรงลองดูพ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่หลี่เต๋อฝูพูด เขาก็หยิบเข็มเงินออกมาและจิ้มตรวจเกี๊ยวทีละชิ้น เมื่อเห็นน้ำแกงที่อยู่ในเกี๊ยวทะลักออกมา อินชิงเสวียนก็พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ

เย่จิ่งอวี้ทนมองไม่ไหวอีก พูดเสียงเรียบ “พอแล้ว เขาไม่ทำร้ายเราหรอก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาอันลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุดของเย่จิ่งอวี้โดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อสบตากัน หัวใจของอินชิงเสวียนก็เต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก นางรีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

เย่จิ่งอวี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หยิบตะเกียบขึ้นมาจุ่มลงในเครื่องปรุงรสที่อินชิงเสวียนเตรียมไว้ แล้วกินเข้าไป รสชาตินั้นแตกต่างออกไปจริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

“ไม่เลว”

เมื่อเห็นว่าในที่สุดฮ่องเต้ก็ยอมเสวย หลี่เต๋อฝูก็รู้สึกมีความสุข รีบคว้าพัดจากมือของเสี่ยวอานจื่อ และพัดให้เย่จิ่งอวี้ด้วยตัวเอง

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เย่จิ่งอวี้ได้กินเกี๊ยวไปแล้วกว่าสามสิบชิ้นแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ายังไม่อิ่มหนำดีด้วยซ้ำ

“ไม่นึกว่าบ่าวเล็กๆ อย่างเจ้าจะทำอาหารได้”

อินชิงเสวียนพูดด้วยท่าทางประจบประแจง “ขอบพระทัยสำหรับคำชมพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเรียนมาจากท่านย่า”

“เจ้ามีย่าด้วยรึ”

เย่จิ่งอวี้เงยหน้าขึ้นด้วยความสนใจ บอกว่ามีแม่อายุแปดสิบปีกับลูกเล็กที่กำลังรอให้ป้อนอาหารอยู่ไม่ใช่หรือ

ดวงตาของอินชิงเสวียนมืดลง กระซิบเสียงเบา “ตอนนี้ไม่มีแล้ว ไม่อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว”

เย่จิ่งอวี้เดาว่าย่าของเขาอาจจะจากไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “เจ้ายังทำตามรสมือของนางได้ ซึ่งเป็นการถ่ายทอดของความคิดถึง ตราบใดที่ความคิดถึงนี้ยังคงอยู่ ย่าเจ้าก็จะอยู่กับเจ้า”

อินชิงเสวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเย่จิ่งอวี้จะพูดคำเชิงปรัชญาเช่นนี้

หากคิดให้รอบคอบ ก็ดูจะเป็นจริงเช่นนั้น หากคนผู้หนึ่งไม่มีผู้ใดในโลกที่สามารถจดจำเขาได้ เช่นนั้นก็หมายความว่าคนผู้นั้นได้จากโลกนี้ไปจริงๆ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นเย่จิ่งอวี้ตรวจฎีกาแล้ว

เขาจรดพู่กันอย่างรวดเร็ว ในห้องหนังสือมีเพียงเสียงกรอบแกรบของการเขียนอักษร บางครั้งเขาก็หยุดคิด ท่าทางที่เคร่งขรึมจริงจังของเขาก็ดูหล่อเหลาอย่างอธิบายไม่ได้

ถุย!

แต่ไม่อาจจำแนกเย่จิ่งอวี้ว่าเป็นคนดีเพียงเพราะเขาตรวจฎีกาเท่านั้น มีฮ่องเต้ผู้ใดบ้างที่ไม่ตรวจอ่านฎีกา เขาก็เป็นเพียงคนขยันมากกว่า

เมื่อนึกถึงท่าทางไม่แยแสของเขาต่อการตายของเจ้าของร่างเดิม อินชิงเสวียนก็โกรธอีกครั้ง