บทที่ 455 เจอหวังซุ่นอีกครั้ง

อินชิงเสวียนเอามือไพล่หลังพูดว่า “สัญลักษณ์นี้เรียกว่าตัวเอ็กซ์ ซึ่งหมายถึงตัวแปรที่ไม่ทราบค่า ซึ่งนี่ก็คือสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวในคณิตศาสตร์”

“ตัวเอ็กซ์? ทำไมชื่อถึงดูแปลกๆ”

บัณฑิตเฒ่าไม่เข้าใจ

ฉางเฮ่อไหลก็เดินมาหาด้วย

“ใช่ๆ ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แล้วตัวแปรที่ไม่ทราบค่าคืออะไร”

แล้วอินชิงเสวียนก็อธิบายให้ทุกคนฟังทันที พร้อมกับหาโจทย์ง่ายๆ สองสามข้อ มาแสดงวิธีทำและหาคำตอบโดยใช้สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว

แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ใช่คนอายุน้อย แต่ในด้านวิชาการ พวกเขาเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในแคว้น แค่มองแวบเดียวก็เข้าใจแล้ว

“ไม่นึกว่าโจทย์เลขจะแก้ด้วยวิธีนี้ได้ด้วย”

“ใช่ ง่ายกว่าวิธีการคำนวณแบบตั้งเดิมมาก”

“วิเศษจริงๆ คิดไม่ถึงว่าอาจารย์อินที่อายุยังน้อย จะมีความรู้มากมายเพียงนี้ ข้าเทียบไม่ได้เลย”

เหล่าบัณฑิตเฒ่าต่างก็พยักหน้าพร้อมกัน แล้วอินชิงเสวียนก็สอนเรื่องการหาค่าพื้นที่ของรูปลักษณะต่าง รวมถึงจำนวนบวกและลบ คณิตศาสตร์เชิงตรรกะ และสมการกำลังสองเป็นต้น สิ่งเหล่านี้เป็นความรู้พื้นฐานตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาถึงมัธยมต้น

แต่เสียดายที่บัณฑิตเฒ่าเหล่านี้ไม่สามารถรับความรู้มากมายได้ในคราวเดียว อินชิงเสวียนจึงมุ่งเน้นไปที่สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ส่วนเรื่องอื่นก็พูดถึงแค่เพียงคร่าวๆ โดยมีหัวใจหลักเพื่อกระตุ้นความสนใจของพวกเขา

แล้วจึงอธิบายฟิสิกส์ กลศาสตร์ ทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และธาตุเคมีต่างๆ จนนักเรียนชราทั้งหลายที่ได้ยินแล้วก็ต้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทั้งรู้สึกว่าลึกซึ้งเข้าใจยาก ทั้งยังรู้สึกไม่น่าเชื่อด้วย

อย่างเช่นฟ้าร้องฟ้าผ่า ในความเห็นของพวกเขา ฟ้าร้องฟ้าผ่าล้วนเป็นเรื่องของเทพเจ้าสายฟ้าและเทพธิดาฟ้าแลบ

ฝนตกเป็นพรจากสวรรค์ หรือไม่ก็พญามังกรพ่นน้ำ แต่อาจารย์อินผู้นี้กลับกล่าวว่าทุกสิ่งเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ซึ่งทำให้พวกเขาสับสนไม่เข้าใจ

อินชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้ม “เทพเจ้าสายฟ้าและเทพธิดาฟ้าแลบล้วนเป็นบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ สิ่งเหล่านั้นไม่มีอยู่จริง ทุกสิ่งสามารถอธิบายได้ด้วยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ต่อไปพวกท่านก็จะค่อยๆ เข้าใจได้เอง”

พวกเขายังคงไม่เข้าใจ และเป็นการยากที่จะเข้าใจ ราวกับว่าสิ่งที่ศรัทธาทั้งชีวิตพังทลายลงในทันทีซึ่งทำให้พวกเขาเชื่อได้ยาก

อินชิงเสวียนก็จนปัญญาที่จะโต้เถียงกับพวกเขาได้ พอพวกเขาเรียนรู้มากขึ้น ย่อมเข้าใจได้เอง

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาจากบัณฑิตเฒ่าเหล่านี้ อินชิงเสวียนจึงเปลี่ยนหัวข้อนี้มาเป็นวิชาคณิตศาสตร์เล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับประโยชน์ของการเรียนรู้คณิตศาสตร์ รวมถึงความตั้งใจของฝ่าบาทที่จะนำหัวข้อนี้เข้าสู่การสอบเคอจวี่

ทุกคนต่างพึมพำปรึกษาหารือกัน จ่างก็รู้สึกว่าการเรียนคณิตศาสตร์มีประโยชน์มากมายจริงๆ โดยเฉพาะในกรมโยธาที่มักจะสร้างสิ่งต่างๆ ต้องใช้การคำนวณมาก

สมัยก่อนจะคำนวณแบบท่องจำทั้งหมด หากนำเอ็กซ์และวายมาเป็นตัวแปรก็จะง่ายกว่ามาก

กลศาสตร์และทัศนศาสตร์ก็น่าสนใจมากเช่นกัน ส่วนวิชาเคมีนั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ค่อยสนใจนัก

ถึงอย่างไรความสนุกของวิชาเคมีอยู่ที่การทดลอง หากไม่ได้ทำการทดลอง ก็จะจืดชืดน่าเบื่อไร้รสชาติ

อินชิงเสวียนสามารถแลกสิ่งของมาทำการทดลองได้ แต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป ต้องค่อยๆ สั่งสมความสนใจทีละน้อย

หากต้องการรวมวิชาทั้งสามนี้เข้าสู่การสอบเคอจวี่จริงๆ ก็จะเป็นงานที่ยาวนานและยากลำบากมาก อินชิงเสวียนได้เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว

“วันนี้พอเท่านี้ก่อนเถอะ ใต้เท้าทุกท่านจำสิ่งเหล่านี้ก็พอ แล้วพรุ่งนี้ข้าน้อยจะกลับมาอีกครั้ง”

อินชิงเสวียนประกบมือคำนับด้วยรอยยิ้ม กล่าวคำอำลาและเดินทางจากไป

ใต้เท้าทั้งหลายส่งอินชิงเสวียนออกจากสำนักศึกษาหลวง แต่ความคิดกลับไม่สามารถสงบได้อยู่นาน

“โลกนี้ไม่มีเทพจริงๆ หรือ”

“เป็นไปได้อย่างไร ฟ้าผ่าเกิดจากเทพเจ้าสายฟ้าเทพธิดาฟ้าแลบชัดๆ”

“ถูกต้อง เรื่องอื่นข้าก็เชื่อนะ แต่เรื่องนี้ข้าไม่อยากเชื่อจริงๆ”

“เอาเถอะ อาจารย์อินผู้นี้เป็นเด็กไฟแรง อาจจะแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น พวกเราเลือกเรียนรู้แค่ขุดดีก็พอ”

หลังจากที่ฉางเฮ่อไหลพูดจบ ทุกคนก็พยักหน้า จากนั้นจึงหารือเกี่ยวกับสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวต่อ

อินชิงเสวียนขึ้นขี่ม้าแล้ว เวลานี้เลยยามเที่ยงไปแล้ว หากกลับช้าเกินไป เย่‍จิ่ง‍อวี้จะต้องเทศนาเป็นการใหญ่อีกแน่นอน

เดิมทีข้าอยากจะไปเยี่ยมหลิวเหล่าไท่ไท่ แต่เนื่องจากมีเวลาไม่เพียงพอ จึงปล่อยผ่าน ถึงอย่างไรการเดินทางไปกลับต้องใช้เวลานาน

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมเดินทางกลับวัง จู่ๆ อินชิงเสวียนก็เห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ฝั่งตรงข้าม ผ่านแวบเข้าไปในถนนเทียนที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง