ตอนที่ 476
บทที่ 476 ข้าคิดจะตามเกี้ยวท่าน
October 21, 2026
อินชิงเสวียนไม่เคยเห็นสิ่งใดในสายตาของเย่จิ่งหลาน
เพียงแต่เมื่อนึกถึงตัวละครชายที่ข้ามมิติมา ตัวเอกที่เป็นผู้ชายมักมีสูตรโกง ที่จะรวบรวมสี่ทะเลแปดดินแดนอย่างเกรงขาม อินชิงเสวียนจึงไม่มีความมั่นใจ
สิ่งที่นางต้องการมีเพียงแค่ความสงบสุขในต้าโจว ตราบใดที่เย่จิ่งหลานไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อ หากเขาต้องการสิ่งใด นางจะช่วยเขาอย่างสุดความสามารถ
“เย่จิ่งหลาน ท่านอยากเป็นหมอในต้าโจวจริงๆ งั้นหรือ?”
เย่จิ่งหลานยิ้มที่มุมปาก
“เช่นนั้นท่านคิดว่าข้าทำอะไรได้อีกบ้าง?”
อินชิงเสวียนพูดไม่ออกในทันที เมื่อลองคิดดูแล้ว พวกเขาสองคนต่างเป็นคนยุคปัจจุบัน มีอะไรก็พูดตรงๆ ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมค้อมเหมือนคนโบราณ
“ข้าคิดว่าพวกผู้ชายอย่างท่านไม่มีความพอใจต่อสิ่งที่มีอยู่ อีกทั้งยังมีใจที่จะเอาชนะโลกนี้ หากท่านต้องการไปขยายอาณาเขตในดินแดนอื่น ข้ายินดีที่จะสนับสนุนอาหารให้จำนวนหนึ่ง เพื่อเป็นการตอบแทน”
เย่จิ่งหลานเหลือบมองอินชิงเสวียนครู่หนึ่ง ยิ้มและถามว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะยิ่งมีใจทะเยอทะยานหรอกหรือ?”
อินชิงเสวียนพูดด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า “ข้าเชื่อใจท่าน เพราะท่านเคยพูดว่าเราสองคนเป็นเพื่อนที่รู้ใจกัน”
เมื่อมองแววตาสีขาวดำที่ชัดเจนคู่นั้น เย่จิ่งหลานก็เกิดความประทับใจ
จากนั้นก็หัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ดี ท่านรับปากกับข้าไว้สามสิ่ง หากมีความจำเป็นข้าจะกลับมาทวงคืน”
อินชิงเสวียนพยักหน้า
“ขอเพียงไม่ผิดต่อศีลธรรม และอยู่ในขอบเขตที่ข้าสามารถทำได้ ข้าจะพยายามอย่างถึงที่สุดแน่นอน”
เย่จิ่งหลานยิ้มด้วยความพึงพอใจ พูดจริงครึ่งไม่จริงครึ่งว่า “สมกับเป็นคนบ้านเดียวกันกับข้า พูดจาโผงผางตรงไปตรงมา เสียดายที่ร่างกายของข้ายังเด็กนัก ไม่เช่นนั้นข้าตามเกี้ยวท่านแน่นอน”
อินชิงเสวียนรู้ว่าเขากำลังพูดหยอก จึงหัวเราะและพูดว่า “ข้ามีสามีและลูกแล้ว ชีวิตนี้คงไม่มีการแต่งงานครั้งที่สองแล้วล่ะ”
เย่จิ่งหลานส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เรื่องในโลกไม่ต่างหมากรุก ไม่อาจคาดเดาได้ ผู้ใดจะล่วงรู้เรื่องในอนาคตได้กันเล่า”
อินชิงเสวียนยักไหล่
“อาจมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่เรื่องนี้ไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงได้ แม้ว่าข้าจะมาจากโลกยุคปัจจุบัน แต่ในการเลือกคู่ครอง ข้ายังยึดถือในวิถีคนโบราณ รักและซื่อสัตย์ต่อเพียงผู้เดียวตราบจนวันตาย”
เย่จิ่งหลานถามอย่างส่งเดชว่า “หากเย่จิ่งอวี้เปลี่ยนใจล่ะ?”
อินชิงเสวียนคิดอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง จึงพูดขึ้นว่า “เขา... ไม่น่าจะเปลี่ยนใจ”
เย่จิ่งหลานยิ้มและพูดหยอกล้อว่า “ท่านพูดเองว่า ‘ไม่น่าจะ’ หมายความว่าท่านก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน หากวันใดที่ท่านถูกไล่ออกจากวังหลวง มาหาข้าได้เสมอ ข้าให้ชีวิตที่มั่งคั่งรุ่งเรืองกับท่านได้เช่นกัน”
อินชิงเสวียนขำพรวดและพูดว่า “เจ้าจัดการตัวเองก่อนเถอะ ตอนนี้เจ้าออกจากวังมาเปิดจวนแล้ว ต้องรับผิดชอบเรื่องในบ้านด้วยตัวเอง ไม่มีเรื่องที่ง่ายดายหรอกนะ ตอนนี้ท่านพอมีเงินหรือไม่?”
เย่จิ่งหลานรู้สึกอบอุ่นหัวใจในทันที
“วางใจได้ อันไท่ผินให้เงินข้าไว้บ้างแล้ว นางอยู่ในวังสบายดีหรือไม่?”
อินชิงเสวียนพูดว่า “อันไท่ผินเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ในบ้าน ไม่ไปมาหาสู่กับผู้ใด ทุกอย่างยังคงปกติดี ท่านสบายใจได้”
นางเหลือบมองสีของท้องฟ้า และพูดขึ้นว่า “ช่วงนี้ข้าสอนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษาหลวง ข้าออกมาตลอดช่วงเช้าแล้ว ถึงเวลาต้องกลับแล้ว หากท่านมีธุระอะไร ไปหาข้าที่สำนักศึกษาหลวงก็ได้”
เย่จิ่งหลานพยักหน้ารับและพูดว่า “ในวังมีข้อจำกัดมากมาย ไม่เป็นอิสระเท่าด้านนอกวัง ท่านไปเถอะ หากข้าต้องการสิ่งใด ข้าจะไปหาท่านเอง”
“ได้เลย ขอตัวลา”
อินชิงเสวียนประสานมือคำนับ และรีบย่างเท้าออกจากโรงน้ำชา
เมื่อนางไปแล้ว เย่จิ่งหลานก็รินชาแก้วใหม่
ฟังชายตาบอดเล่าเรื่องแคว้นตงหลิวอย่างออกรสออกชาติ
จากนั้นสิบห้านาที อินชิงเสวียนก็กลับถึงวังหลวง
นางกินอาหารว่างที่โรงน้ำชามาบ้าง จึงไม่รู้สึกหิวเท่าไรนัก นางไม่คุ้นชินกับการเรียกใช้ผู้อื่น จึงทำหม้อไฟกล่องด้วยตัวเอง เมื่อกินข้าวเสร็จ นางก็ไปหยอกล้อกับเสี่ยวหนานเฟิงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปงีบหลับ
เพียงพริบตาเดียว พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า
เมืองลั่วสยาก็ได้ก่อไฟประกอบอาหาร ควันลอยไปทั่ว
อินจ้งยืนมือไพล่หลังอยู่ในสวน กำลังมองพระอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าด้วยจิตใจที่สับสน