บทที่ 487 อิจฉา

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปบอกพวกนางเดี๋ยวนี้”

อินชิงเสวียนพยักหน้า สำหรับผู้หญิงเหล่านี้ นางไม่มีเรื่องจะพูดด้วย ยิ่งไม่อยากคบค้าสมาคมกับพวกนาง

ขันทีน้อยมาที่หน้าประตู และบอกจูอวี้เหยียนว่า “พระนางกุ้ยเฟยพักผ่อนแล้ว ขอเชิญแม่นางทั้งหลายกลับไปเถอะ”

จูอวี้เหยียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เจ้าไปบอกพระนางกุ้ยเฟย พูดเพียงว่าข้ารู้เรื่องของอินสิงอวิ๋นที่อยู่ในเจียงวู”

“คือว่า...”

ขันทีน้อยลังเลเล็กน้อย แม้พระนางกุ้ยเฟยมีจิตใจเมตตา แต่นางพูดชัดเจนว่าไม่ต้องการพบคนเหล่านี้ ตัวเองยังจำเป็นต้องไปรายงานเรื่องพวกนี้หรือไม่?

จูอวี้เหยียนหยิบหยวนเป่าเงินออกมา แอบยัดใส่มือของขันทีน้อย

“รบกวนกงกงน้อยรายงานเรื่องนี้แทนข้าด้วย ข้ากล้ารับประกันว่า เหนียงเหนียงจะต้องมาพบพวกข้าแน่นอน”

กงกงน้อยรีบผลักเงินออกไป ก้มหน้าและพูดว่า “เช่นนั้นแม่นางช่วยรอสักครู่ ข้าจะไปถามความเห็นของเหนียงเหนียงดูก่อน”

เขาเข้ามาในตำหนัก และพูดตามที่จูอวี้เหยียนบอก อินชิงเสวียนจึงลุกขึ้นนั่งทันที

“นางพูดแบบนี้จริงงั้นหรือ?”

ขันทีน้อยโน้มตัวและพูดว่า “แม้กระหม่อมจะมีความกล้ามากเท่าใด กระหม่อมก็ไม่กล้าพูดปดพ่ะย่ะค่ะ”

อินชิงเสวียนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ให้พวกนางเข้ามา”

นางเข้ามาในตำหนักกลาง นั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีแดง ทุกอิริยาบถเผยให้เห็นถึงความสง่างามและศักดิ์ศรีของกุ้ยเฟย

เวลาเพียงครู่เดียว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก หญิงสามคนที่มีหน้าตาสะสวย เดินเข้ามาจากด้านนอก

ทั้งสามยืนนิ่งกลางห้อง และแสดงความเคารพต่ออินชิงเสวียนด้วยท่าทางการเคารพที่เป็นมาตรฐานของเจียงวู