บทที่ 489 งานเลี้ยงพริก

จูอวี้เหยียนโน้มตัวและพูดว่า “เหนียงเหนียงพูดแรงไปแล้วเพคะ พวกข้ามีตำแหน่งต้อยต่ำ เหนียงเหนียงมีสถานะสูงส่งเช่นนี้ คงไม่มาทะเลาะเอาความกับผู้ที่ต่ำกว่าอย่างพวกข้า”

อินชิงเสวียนหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “พูดได้ดี ข้าคงไม่ลดตัวไปทะเลาะกับพวกเจ้าหรอก เพื่อแสดงความจริงใจของข้า ข้าจะให้คนนำเข็มเงินมาทำการตรวจสอบก่อน เพื่อไม่ให้พวกเจ้าต้องหวาดระแวง และไม่ยอมกินอาหาร”

อย่างไรก็เรียกพวกนางมาเพื่อยื้อเวลา อินชิงเสวียนไม่ได้รีบร้อน

นางหันไปโบกมือให้อวิ๋นฉ่าย อวิ๋นฉ่ายหยิบเข็มเงินมาด้านหน้าโต๊ะทันที และทำการตรวจสอบยาพิษทีละจาน

เมื่อเห็นว่าเข็มเงินไม่เปลี่ยนสี จูอวี้เหยียนก็ยิ้มที่มุมปาก “หม่อมฉันเพียงพูดเล่นเท่านั้น ผู้ใดจะกล้าสงสัยพระนางกุ้ยเฟยเพคะ”

อินชิงเสวียนยิ้มระรื่นและพูดว่า “พวกเจ้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ก็สมควรที่จะระแวงข้า ตอนนี้พวกเจ้าเห็นชัดแล้วใช่หรือไม่?”

จูอวี้เหยียนพูดว่า “เห็นชัดแล้วเพคะ ขอบพระทัยเหนียงเหนียง”

อินชิงเสวียนยื่นมือทำท่าทางเชื้อเชิญ

“ไม่ต้องเกรงใจ พี่น้องทุกท่านกินได้ตามสบายเลย”

จูอวี้เหยียนหยิบตะเกียบขึ้นมา คนอื่นๆ ก็หยิบขึ้นมาตามเช่นกัน

อาหารหลายจานบนโต๊ะเป็นพริกที่ปรุงด้วยวิธีต่างๆ อีกทั้งยังเป็นพริกที่เผ็ดที่สุดในมิติ เมื่อกัดเข้าไปในปาก ทุกคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ทาสหญิงคนหนึ่งของเจียงวูทนความเผ็ดไม่ไหว จึงคายพริกในปากออกมา

อินชิงเสวียนสีหน้านิ่งขรึมทันที

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร อาหารที่ข้าทำไม่อร่อยงั้นหรือ?”

จูอวี้เหยียนรีบถลึงตาใส่ทันที

ทาสหญิงคนนั้นรีบหยิบพริกขึ้นมา และคีบเข้าปากอีกครั้ง

“อาหารของเหนียงเหนียงอร่อยมากเพคะ หม่อมฉันเสียมารยาทเอง”

เมื่อเห็นนางเคี้ยวพริกเต็มแรง อินชิงเสวียนก็พยักหน้าอย่างพอใจ

“พวกเจ้าคงไม่มีของสิ่งนี้ให้กินแน่นอน ในเมื่อพวกเจ้าชอบ ก็กินอาหารเหล่านี้ให้หมดด้วยนะ”

จูอวี้เหยียนหน้าซีดในทันที

ความจริงของสิ่งนี้รสชาติแย่มากทีเดียว เมื่อกัดเข้าปากก็รู้สึกราวกับไฟไหม้ รสชาติมันบีบหัวใจจนทนไม่ไหว ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนแคว้นโจวถึงกินอาหารประเภทนี้ได้?

หรือไม่อินชิงเสวียนก็กำลังแกล้งพวกนางอยู่

แต่นางเป็นถึงพระนางกุ้ยเฟย ตัวเองเป็นเพียงแม่นางที่ไม่มีฐานะและชื่อเสียงอะไรเลย ซึ่งไม่แตกต่างอะไรจากทาสหญิงเลย จึงทำได้เพียงฝืนอดทน

อินชิงเสวียนถามอีกว่า “เหตุใดพวกเจ้าจึงทำสีหน้าแปลกประหลาดเช่นนี้ หรือว่าอาหารเหล่านี้ไม่ถูกปากพวกเจ้า?”

พวกผู้หญิงต่างเผ็ดจนพูดอะไรไม่ออก ต่างพากันมองไปที่จูอวี้เหยียนโดยไม่ทันตั้งตัว

จูอวี้เหยียนจึงทำได้เพียงฝืนพูดว่า “เหนียงเหนียงคิดมากไปแล้วเพคะ เป็นเพราะพวกเราไม่เคยกินผักที่รสชาติอร่อยเช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกซาบซึ้งใจเพคะ”

อินชิงเสวียนเผยสีหน้าเข้าใจในทันที

“แบบนี้นี่เอง เช่นนั้นข้าก็สบายใจ กินอีกสิ อาหารเหล่านี้ข้าเป็นคนทำให้พวกเจ้าเองกับมือ หากกินไม่หมด จะถือเป็นดูหมิ่นฝีมือการทำอาหารของตำหนักจินหวู”

หัวใจของจูอวี้เหยียนแทบลุกเป็นไฟ ขณะนี้ นางมั่นใจว่าอินชิงเสวียนจงใจทำอาหารเหล่านี้ให้พวกนางกิน

ทว่าเมื่อครู่นางได้พูดออกไปแล้ว ก็จำเป็นต้องฝืนกินต่อไป

พริกสิบจานเต็มๆ หากเฉลี่ยกันแล้ว หนึ่งคนหนึ่งจาน ถือเป็นความท้าทายมากทีเดียว

พวกนางไม่เคยกินเผ็ดมาก่อน เวลาไม่นานนักก็หน้าแดงและเหงื่อไหลท่วม แต่ละคนหน้าแดงเสียยิ่งกว่าเทพกวนอู

อินชิงเสวียนนั่งอยู่ข้างๆ มองพวกนางด้วยสีหน้าเป็นมิตร แต่ความจริงนางกำลังเฝ้าสังเกตพวกนางอยู่

ผู้หญิงทุกคนต่างก็มองไปที่ผู้หญิงที่ชื่อเหยียนหงทุกครั้งที่พูด นางต้องมีตำแหน่งบางอย่างในกลุ่มทาสหญิงเหล่านี้แน่นอน

หากสามารถควบคุมนางได้ ไม่รู้ว่าจะแลกยาถอนพิษพิษกู่ได้หรือไม่

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อินชิงเสวียนก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

ไม่ได้ ก่อนที่จะสืบให้แน่ใจว่าพวกนางมีสถานะเป็นอย่างไร ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด เพื่อป้องกันการแหวกหญ้าให้งูตื่น

อีกอย่างก็คือ จำเป็นต้องดูอาการของอินสิงอวิ๋นก่อน