ตอนที่ 493
บทที่ 493 ปล่อยพวกนางไป
October 21, 2026
“ในเมื่อกงกงให้เราไป เราก็ไปเถอะ เราไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ไม่มีอะไรต้องกลัว”
กระเสียงเย้ายวนมีเสน่ห์ดังมาจากในตำหนัก แล้วจูอวี้เหยียนก็เดินนวดนาดออกมา
หลี่เต๋อฝูเหลือบมองนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นายหญิงท่านนี้ยังมีไหวพริบ เช่นนั้นก็เชิญเถิด”
จูอวี้เหยียนโน้มตัวเล็กน้อย แล้วพาทุกคนออกจากหอซีอวิ๋น
นางหลุบตาลง ระหว่างทางที่เดินก็ระดมหนอนกู่ในร่างกายด้วย
ในห้องหนังสือ จิตใจของเย่จิ่งอวี้เริ่มกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อยๆ ความปรารถนาที่จะพบหน้าสาวใช้เหล่านั้นก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
เขานั่งบนเก้าอี้ พยายามสงบจิตใจ หลังจากผ่านไปประมาณสิบห้านาที เขาก็ลุกขึ้นยืน
“เด็กๆ ไปคุกหลวง”
ในเวลานี้ จูอวี้เหยียนและคนอื่นๆ มาถึงแล้ว นางหันกลับมา ถามด้วยรอยยิ้มหวานราวบุปผา “กงกงท่านนี้ ไม่ทราบว่าพวกเรามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด”
หลี่เต๋อฝูกล่าวว่า “ฝ่าบาทต้องการถามอะไรบางอย่าง จึงต้องลำบากนายหญิงทุกคนแล้ว เด็กๆ มามัดนายหญิงเหล่านี้ไว้”
“ช้าก่อน”
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านนอกประตู
เย่จิ่งอวี้ที่สวมเสื้อคลุมสีดำเดินเข้ามาจากประตู
หลี่เต๋อฝูโค้งคำนับกล่าวว่า “ฝ่าบาท”
เย่จิ่งอวี้มองไปที่จูอวี้เหยียน พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พวกเจ้าถอยไปก่อน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เต๋อฝูคิดว่าเย่จิ่งอวี้จะมาสอบปากคำเขาด้วยตนเอง จึงให้ทุกคนออกไป
จูอวี้เหยียนกระตุกมุมปากขึ้น แล้วพูดกับเย่จิ่งอวี้ “ฝ่าบาท มีอะไรจะถามหม่อมฉันหรือเพคะ หม่อมฉันเจ็บข้อมือมากเลย”
เมื่อได้ยินเสียงของนาง ความว้าวุ่นใจทั้งหมดของเย่จิ่งอวี้ก็ลดลง จนถึงกับรู้สึกถึงความสบายใจบางอย่าง
เดิมทีอยากถามเรื่องพิษกู่กับจูอวี้เหยียน แต่กลับลืมไปชั่วขณะ
จูอวี้เหยียนเหลือบมองเขา แล้วพูดเสียงออดอ้อน “ฝ่าบาทอยากเห็นการร่ายรำของเจียงวูเราหรือไม่เพคะ เพื่อร่ายรำให้ฝ่าบาททอดพระเนตร พวกหม่อมฉันฝึกฝนมานานแล้ว”
เย่จิ่งอวี้พยักหน้าอย่างเชื่องช้า
“ดี”
จูอวี้เหยียนส่ายสะโพก แล้วพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า “แต่ว่า...พวกหม่อมฉันยังถูกมัดอยู่ที่นี่ จะเต้นได้อย่างไรเพคะ”